II SA/Op 428/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić M. i G. J. uiszczony wpis w kwocie 174 (sto siedemdziesiąt cztery) zł. W piśmie z dnia 13 września 2005 r., nazwanym: "skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu", M. i G. J. oświadczyli, że zapoznali się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., który orzekł o obowiązku uiszczenia przez skarżących opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Stwierdzili także, iż nie wnoszą odwołania od powyższej decyzji, oraz że w dniu 31 sierpnia 2005 r. dokonali wpłaty z tytułu opłaty adiacenckiej w kwocie 4.347,50 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i podkreślił, że złożenie skargi w siedzibie Kolegium przez M. i G. J., obliguje organ do przesłania skargi do adresata, tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pomimo treści skargi, z której wynika, że skarżący "nie wnoszą odwołania co do powyższej decyzji" i pomimo, iż skarżący dokonali wpłaty orzeczonej opłaty adiacenckiej. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. tut. Sąd postanowił wezwać skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi przez wskazanie naruszenia prawa lub interesu prawnego, na skutek wydania zaskarżonej decyzji – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało w dniu 24 kwietnia 2006 r. do rąk M. J., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Do dnia dzisiejszego skarżący nie zastosowali się do wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uzasadniających odrzucenie skargi. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), naruszenie powagi rzeczy osądzonej (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej skarżącego (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzenia Sądu, czyli nieuzupełnienia braku formalnego skargi, polegającego na niewskazaniu naruszenia prawa lub interesu prawnego, na skutek wydania zaskarżonej decyzji. Skarga, jako pierwsze pismo skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz w art. 57 § 1 p.p.s.a. Przytoczone regulacje określają, że skarga powinna zawierać: - oznaczenie sądu, do którego jest skierowana, - oznaczenie, że wnoszone pismo stanowi skargę, - oznaczenie skarżącego, - podpis osoby wnoszącej skargę a także pełnomocnictwo jeśli skargę wniósł pełnomocnik, - odpis skargi wraz z załącznikami, - wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, - oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, - określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Ostatni z wyżej wymienionych warunków formalnych skargi, jakim jest określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, zobowiązuje skarżącego do przytoczenia w skardze przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić należy, iż spełnienie omawianej przesłanki nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Wystarczającym jest, by skarżący wskazał na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności (tak: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", wyd. Zakamycze 2005 r., str. 155). W niniejszej sprawie, M. i G. J., w piśmie zatytułowanym: "skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu", stwierdzili, iż po zapoznaniu się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, orzekającą o konieczności uiszczenia przez skarżących opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, nie wnoszą odwołania od tejże decyzji. Ponadto oświadczyli, iż w dniu 31 sierpnia 2005 r. dokonali wpłaty z tytułu opłaty adiacenckiej w kwocie 4.347,50 zł. W ocenie Sądu, treść przywołanego pisma budziła wątpliwości, co do rzeczywistych intencji skarżących. Z jednej strony bowiem, nazwali oni swoje pismo skargą i skierowali je do Sądu, którego zadaniem jest kontrola działalności administracji publicznej, co w konsekwencji wskazywać by mogło, iż kwestionują rozstrzygnięcie organu. Z drugiej jednak strony, oświadczyli wyraźnie, iż nie wnoszą odwołania od zaskarżonej decyzji Kolegium i uiścili opłatę adiacencką, orzeczoną tą decyzją. Ponadto, pismo nie zawierało zarzutów odnoszących do zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał, iż skarga M. i G. J. nie zawiera jednego z koniecznych elementów formalnych skargi, bowiem w żaden sposób nie określa, na czym polega naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonej decyzji. Sąd wzywał skarżących do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego i pouczył o negatywnych skutkach niedokonania powyższej czynności w terminie siedmiu dni. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Wezwanie Sądu z dnia 20 kwietnia 2006 r. o uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez wskazanie naruszenia prawa lub interesu prawnego zostało skutecznie doręczone do rąk skarżącej – M. J. w dniu 24 kwietnia 2006 r. Zakreślony przez Sąd termin upłynął zatem w dniu 2 maja 2006 r. (wtorek), przy czym wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że siedmiodniowy termin, liczony kalendarzowo, upływał 1 maja 2006 r., jednak z uwagi na fakt, iż ostatni dzień terminu był dniem ustawowo wolnym od pracy, stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a., za ostatni dzień terminu należało przyjąć następny dzień po tym dniu, czyli 2 maja 2006 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie zastosowali się do wezwania Sądu. Wobec powyższego, na podstawie cyt. wcześniej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.