II SA/Op 433/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Bogusz– spr. sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez P. W. jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w O. z dnia [...], nr [...] odmawiającą przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały na skutek wniosku P. W. z dnia 14 lipca 2004 r. o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w O. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przed rozpatrzeniem wniosku, Dyrektor Zakładu Karnego w O. przeprowadził postępowanie w sprawie przyznania A. W.- żonie P.W., pomocy finansowej na uzyskanie powyższego lokalu przy ul. [...] w O. Postępowanie to wszczęte zostało na podstawie wniosku strony z dnia 6 lipca 2004 r., po rozpatrzeniu którego w dniu 30 lipca 2004 r. postanowiono o pozytywnym jego rozpatrzeniu, a następnie decyzją z dnia 24 listopada 2004 r., nr [...], przyznano A. W. pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w wysokości 22.225 zł. Decyzja Dyrektora Zakładu Karnego w O., z dnia [...], mocą której odmówiono P. W. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, wydana została na podstawie art. 90 ust. 1 i 2, art. 91 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 i § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132 poz. 1235). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż strona powiadomiona została o zawieszeniu postępowania w sprawie z uwagi na wydanie decyzji o przyznaniu pomocy finansowej żonie wnioskodawcy. Powołując się na zapis § 2 ust. 1 rozporządzenia wskazał, iż pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Uwzględniając zapis art. 91 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy organ stwierdził jednak, iż P. W., którego małżonka A. W. otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego i jest współwłaścicielem w części odpowiadającej co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość położonego w miejscowości pełnienia służby, nie posiada prawa do przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a co się z tym wiąże, nie posiada prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W odwołaniu od decyzji P. W., wnosząc o uchylenie decyzji zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 90 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego poprzez przyjęcie, iż pomoc finansowa w wypadku funkcjonariuszy będących małżonkami, gdy oboje uprawnieni są do pomocy, przysługuje wyłącznie jednemu z nich. Ponadto, jako naruszające art. 7 i art. 12 K.p.a. w zw. z art. 97 i art. 103 K.p.a. wskazał nierozpatrzenie jego wniosku przez okres 2,5 roku. Kwestionując stanowisko organu co do zbiegu uprawnień funkcjonariuszy będących małżonkami odwołujący stwierdził także, iż brak merytorycznego rozstrzygnięcia jego wniosku i przyznanie pomocy żonie, posłużyło jako podstawa do odmowy przyznania pomocy z uwagi na to, że żona nabyła mieszkanie. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołując stan faktyczny sprawy wskazał, iż P. W. w okresie od 21 października 1994 r. do 1 lipca 2002 r. pobierał równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania. Następnie w dniu 2 lipca 2002 r. przydzielona mu została kwatera tymczasowa, którą przekazał w dniu 15 września 2004 r. Wraz z żoną A. W. prawo własności do lokalu mieszkalnego w Opolu przy ul. [...], o pow. użytkowej 63,29 m2, nabył natomiast w dniu 20 lipca 2004 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowi świadczenie o charakterze rekompensacyjnym, które przyznawane jest w przypadku braku możliwości zrealizowania określonego w art. 85 ustawy o Służbie Więziennej prawa do lokalu mieszkalnego. Stosownie do tego, uwzględniając treść § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wskazał, iż aby ustalić prawo do pomocy finansowej, należy najpierw ustalić, czy wnioskodawcy przysługuje prawo do przyznania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Należy przy tym mieć na uwadze art. 91 ust. 1 ustawy określający enumeratywnie przypadki, w których funkcjonariuszowi nie przydziela się lokalu. Stwierdzając, iż przy zbiegu uprawnień funkcjonariuszy – małżonków, do lokalu mieszkalnego, lokal taki na podstawie decyzji administracyjnej można przydzielić tylko jednemu z nich, zaś drugiemu należy odmówić tego prawa na podstawie art. 91 ust. 1 pkt 3 ustawy organ uznał, iż analogicznie postąpić należy przy zbiegu uprawnień do świadczenia ekwiwalentnego jakim jest pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Stosownie do tego przyjął, że skoro żonie P. W. przyznano pomoc finansową jemu pomocy tej należało odmówić. Jako niemający znaczenia organ odwoławczy uznał przy tym moment podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie wniosku drugiego z małżonków. Jak zaznaczył, rozstrzygając równocześnie wnioski nie można postąpić inaczej, jak potwierdzić uprawnienia do świadczenia jednego z małżonków i odmówić świadczenia drugiemu małżonkowi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu P. W. wniósł o uchylenie decyzji odwoławczej. Podniósł, iż wydanie decyzji po upływie 2 lat i 8 miesięcy od złożenia wniosku stanowi o naruszeniu art. 35 K.p.a. Zarzucając organom celowe opóźnienie wydania decyzji, co w jego ocenie miało istotne znaczenie w pozbawieniu go prawa do pomocy finansowej wskazał, iż o ile w sprawie nie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania, wbrew twierdzeniu organu o dokonaniu jego zawieszeniu, stosowne postanowienie w tym przedmiocie nie zostało wydane. Odnośnie merytorycznej oceny wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący zakwestionował stanowisko organu wskazując, iż gdyby ustawodawca chciał ograniczenia udzielenia pomocy finansowej tylko jednemu funkcjonariuszowi zawarłby w ustawie stosowne regulacje. Zaznaczył przy tym, iż istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest moment złożenia wniosku, a nie data podpisania umowy kupna lokalu. W momencie złożenia wniosku tak on jak i jego żona nie byli zaś właścicielami żadnego lokalu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł ponadto, iż stosowanie analogii co do zbiegu uprawnień do świadczeń finansowych na bazie przepisu art. 91 jest "błędne i nieuzasadnione". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Przedstawiając stan faktyczny sprawy oraz powołując przepisy ustawy o Służbie Więziennej wyjaśnił, iż z treści przepisu art. 85 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy wynika wprost, że prawo funkcjonariusza do lokalu realizuje się z uwzględnieniem współmałżonka, który jest uprawniony do zamieszkiwania w przydzielonym funkcjonariuszowi lokalu. Posiadanie przez małżonka funkcjonariusza tytułu prawnego do lokalu, w myśl art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy, wyłącza zaś możliwość przydzielenia funkcjonariuszowi lokalu, przy czym bez znaczenia jest to czy małżonek jest funkcjonariuszem. Stosownie do tego wskazał, iż nie jest możliwe przyznanie małżeństwu funkcjonariuszy dwóch odrębnych lokali mieszkalnych pomimo, iż co do zasady, każdemu z nich – jako funkcjonariuszowi – przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego. Takie powiązanie prawa funkcjonariusza do lokalu, z sytuacją mieszkaniową małżonka, ma przesądzające znaczenie dla ich uprawnień w zakresie świadczeń ekwiwalentnych. W ocenie organu wywieść z tego należy, że w sytuacji zbiegu prawa do lokalu małżeństwa funkcjonariuszy, gdy w stosunku do jednego z nich zrealizowano to prawo w formie przyznania pomocy finansowej na zakup mieszkania, drugiemu prawo do takiej samej pomocy, na ten sam cel – zakup mieszkania, będącego własnością małżeństwa funkcjonariuszy, nie przysługuje. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości postępowania organ stwierdził, iż istotnie uchybiono terminowi do wydania decyzji, jednakże do takiego stanu rzeczy przyczynił się również sam skarżący, który nie wskazywał i nie informował organu o istotnych faktach, przede wszystkim zaś ubieganiu się przez jego żonę o przyznanie świadczenia na ten sam cel. Organ podniósł ponadto, iż skarżący mógł podejmować działania obligujące organ do załatwienia sprawy, w tym, zgodnie z art. 37 K.p.a., złożyć zażalenie, a następnie skargę do sądu, czego jednak nie uczynił. Stwierdził, iż organ pierwszej instancji istotnie naruszył art. 35, art. 98 i art. 101 K.p.a., gdyż przekroczył termin załatwienia sprawy, a postępowanie zawieszono (choć fakt ten pozostawia wątpliwości) bez zachowania obowiązującej formy oraz bez pouczenia o środkach odwoławczych. Organ uznał, iż zaistniałe uchybienia nie miały wpływu na ostateczny wynik sprawy, a zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna odpowiadają prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego oraz prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze i bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa. Uwzględniając powyższe w ocenie Sądu uznać należało, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, nie naruszają przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Materialną podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, regulujące prawo funkcjonariuszy Służby Więziennej do lokalu mieszkalnego. Powstała w niniejszej sprawie kwestia sporna dotyczy zaś zaistnienia określonej w art. 91 ust. 1 pkt 3 ustawy przesłanki wyłączającej prawo funkcjonariusza Służby Więziennej, w służbie stałej, do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. W zaskarżonej decyzji, odmawiając skarżącemu przyznania takiej pomocy uznano, iż nie przysługuje mu ona z uwagi na zrealizowanie uprawnienia w tym zakresie, w stosunku do żony skarżącego, będącej również funkcjonariuszem Służby Więziennej, co skutkowało zaistnieniem okoliczności wskazanej w art. 91 ust. 1 pkt 3 ustawy. Stosownie do stanowiska organów wyrażonego w decyzjach pierwszo i drugo- instancyjnych, uznając je za uzasadnione w świetle przepisów regulujących uprawnienia funkcjonariuszy w zakresie prawa do lokalu mieszkalnego, w pierwszej kolejności stwierdzić zatem należy, iż ocena w zakresie prawa funkcjonariuszy do pomocy finansowej na uzyskanie mieszkania winna być dokonywana w kontekście całościowej regulacji dotyczącej pomocy w zabezpieczaniu potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy oraz winna uwzględniać cel jakiemu służy tj. umożliwienie funkcjonariuszom zamieszkiwania w miejscu pełnienia służby. Jako istotne w tym zakresie wskazać przy tym trzeba, iż pomoc w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Służby Więziennej ma charakter pomocniczy, związany z należytym funkcjonowaniem jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, a nie ogólny charakter zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wszystkich funkcjonariuszy i nie stanowi ona ich przywileju. Z tego też względu, przepisu art. 90 ust. 1 ustawy, określającego prawo funkcjonariusza do pomocy finansowej, nie można interpretować rozszerzająco i w oderwaniu od innych przepisów regulujących prawa funkcjonariuszy w zakresie ich potrzeb mieszkaniowych, w szczególności art. 85 i art. 91 ustawy. Przepis art. 85 ust. 1 ustawy wyraża ogólna zasadę, w myśl której funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny określonych w art. 86 ustawy oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z wolą ustawodawcy prawo to może być realizowane przez przydział lokalu mieszkalnego w drodze decyzji ( w miejscowości w której funkcjonariusz stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej), bądź też przyznanie określonych w ustawie świadczeń finansowych w postaci równoważnika pieniężnego, czy też pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu wskazanego w ustawie. Określone w art. 90 ust. 1 ustawy świadczenie pieniężne, w formie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego, stanowi świadczenie ekwiwalentne i może być przyznane jedynie wówczas, gdy prawo do lokalu mieszkalnego nie może być zrealizowane w drodze przydziału lokalu na podstawie decyzji. Koniecznym warunkiem uzyskania pomocy finansowej określonej w art. 90 ust. 1 ustawy jest zatem posiadanie przez funkcjonariusza, przed uzyskaniem lokalu, na który pomoc finansowa ma zostać przyznana, prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego, określonego w art. 85 ustawy, w drodze decyzji. Bezsprzecznie treść przepisu art. 90 ust. 1 ustawy nie może być tym samym rozpatrywana w oderwaniu od regulacji art. 91 ustawy, określającego negatywne przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego decyzją administracyjną. Wystąpienie którejkolwiek z nich powoduje wszak wyłączenie uprawnienia do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji, a w konsekwencji również realizację prawa do mieszkania w formie pomocy finansowej. Stosownie do art. 91 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 2 ustawy negatywna przesłanka, wyłączająca prawo do lokalu mieszkalnego, będzie zachodziła w przypadku, gdy małżonek funkcjonariusza będzie właścicielem lub współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. W przypadku zaistnienia okoliczności określonych w art. 91 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 2 ustawy, uznać zatem należy, iż funkcjonariuszowi nie przysługuje uprawnienie do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a tym samym pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Wskazane uprawnienia realizowane są bowiem w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza, zaistnienie zaś okoliczności z art. 91 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 2 ustawy skutkuje ich zaspokojeniem, przez co uprawnienia służące ich realizacji nie powstają. Mając na uwadze zakres i cel regulacji, dotyczących zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Służby Więziennej, na gruncie rozdziału 6 powołanej ustawy wyprowadzić należy wniosek, iż z zasady uprawnienia funkcjonariuszy będących małżonkami, w zakresie przydziału lokalu mieszkalnego, mogą być realizowane przez przydział jednego mieszkania zabezpieczającego należne im normy powierzchni mieszkaniowej. Z art. 85 ust. 1 ustawy oraz dalszych przepisów wynika bowiem, że przy ustalaniu uprawnień funkcjonariusza istotne znaczenie ma jego sytuacja rodzinna. Stosownie zaś do treści art. 86 ust. 1 ustawy w przydziale uwzględnia się małżonka funkcjonariusza i przysługujące mu normy mieszkaniowe, a zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy przyznanie jednemu z małżonków będących funkcjonariuszami lokalu mieszkalnego stoi na przeszkodzie w otrzymaniu przydziału takiego lokalu przez drugiego małżonka. Innymi słowy, mimo, że w świetle art. 85 ust. 1 ustawy każdy funkcjonariusz w służbie stałej ma prawo, jeśli nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 91 ust. 1 ustawy, do uzyskania "służbowego" lokalu, to w przypadku funkcjonariuszy będących małżonkami prawo to może zostać zrealizowane przez przydział jednego mieszkania. Ma to swoje konsekwencje przy realizowaniu przez małżonków będących funkcjonariuszami przysługującego im prawa do pomocy finansowej określonej w art. 90 ust. 1 ustawy. Jeżeli bowiem pomoc finansowa jest zastępczą formą realizacji prawa funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego, to w świetle powyższego, w przypadku kiedy jednemu z małżonków została ona przyznana, drugiemu będącemu także funkcjonariuszem, nie będzie przysługiwała (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1026/05, System Informacji Prawnej LEX nr 275533). Jednocześnie stwierdzić należy, iż zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza przez przyznanie mu pomocy finansowej i uzyskanie przez niego prawa własności bądź współwłasności, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, na który przyznana została pomoc, powoduje ziszczenie się w stosunku do funkcjonariusza będącego jego współmałżonkiem negatywnej przesłanki określonej w art. 91 ust. 1 pkt 3 ustawy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie w postępowaniu administracyjnym bezsprzecznie wynika, że skarżący i jego małżonka są funkcjonariuszami służby więziennej, w służbie stałej, oraz że nabywali własność lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, o łącznej powierzchni użytkowej 63,29 m2, położonego w O. przy ul. [...], na zasadach ustawowej współwłasności majątkowej małżonków. Jednocześnie na mocy decyzji z dnia 24 listopada 2004 r., małżonka skarżącego uzyskała, na zakup tego lokalu, pomoc finansową, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy, w wysokości 22.225 zł. Zgodnie z przedstawionymi powyżej wywodami przyjąć w związku z tym trzeba, iż w stosunku do żony skarżącego zrealizowane zostało prawo do lokalu mieszkalnego, przez przyznanie jej pomocy finansowej. To z kolei skutkowało wyłączeniem uprawnienia w tym zakresie po stronie skarżącego. Stosownie do powyższego w ocenie Sądu uznać należy, iż prawidłowo zaskarżoną decyzją, odmówiono skarżącemu przyznania pomocy finansowej na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić jednak przyjdzie, iż decyzja pierwszoinstancyjna wydana została z uchybieniem terminu do załatwienia sprawy, wynikającym z art. 35 K.p.a. oraz z naruszeniem art. 36 K.p.a. nakładającym na organy obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie. To zaś w konsekwencji skutkowało naruszeniem także art. 12 K.p.a. Zgodzić przy tym należy się z twierdzeniem skarżącego, iż zawieszenie postępowania pomimo braku określonych przez ustawodawcę przesłanek mogących stanowić przyczynę zawieszenia oraz niezachowanie w tym zakresie formy postanowienia, uchybia przepisom regulującym zawieszenie postępowania administracyjnego. Niemniej jednak w świetle przedstawionych rozważań uznać należy, iż stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na jej wynik. Bez względu na fakt przewlekłości postępowania, w każdym czasie przyznanie pomocy finansowej jednemu z małżonków, będących funkcjonariuszami, wyłącza bowiem w tym zakresie uprawnienie drugiego z nich. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 P.p.s.a.należało oddalić skargę.