II SA/Op 434/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Janowska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant: sekretarz sądowy Dorota Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] decyzją z dnia 6 grudnia 2004 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie rozszerzenia działalności lokalu gastronomicznego [...], zlokalizowanego w B. przy ul. [...], o tzw. "ogródek piwny" (wykonanie otworu drzwiowego, utwardzenie części działki, ustawienie ławek, stolików parasoli i ogrodzenia), podając, iż podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie, że przy realizacji badanych robót budowlanych (wykonanie otworu drzwiowego i utwardzenia terenu) nie naruszono przepisów prawa budowlanego, a aspekt rozszerzenia działalności lokalu – zmiana sposobu użytkowania - stał się bezprzedmiotowy wobec stwierdzenia w wyniku oględzin z dnia 22 listopada 2004 r., iż "ogródek piwny" został zlikwidowany. We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 17 czerwca 2005 r. J. P. podniósł, iż przesłanka umorzenia postępowania określona w powyższej decyzji stała się nieaktualna, gdyż od 28 maja 2005 r. "ogródek piwny" ponownie rozpoczął działalność. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepis art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania, podając, że analizując przepis art. 145 § 1 K.p.a. nie znalazł podstaw do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu powołano przepis art. 148 § 1 K.p.a., podając, że strona musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 K.p.a., natomiast na organie ciąży obowiązek zbadania z urzędu zachowania tego terminu. W celu ustalenia przyczyny wznowienia w dniu 7 lipca 2005 r. przeprowadzono oględziny, w toku których stwierdzono, iż na utwardzonej części działki na zapleczu lokalu użytkowego [...] wystawiono parasole, krzesła i stoliki, co nie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, a także, że od czasu kontroli z dnia 22 listopada 2004 r. nie wykonywano żadnych robót budowlanych. W odwołaniu od tej decyzji J. P. wskazał, iż ogródek piwny zlokalizowany jest bezpośrednio przy wejściu do jego domu, przy części rekreacyjnej jego działki i pod balkonem jego mieszkania. Zarzucił, że wykonanie otworu drzwiowego oraz utwardzenie terenu miało miejsce w kwietniu 2004 r., "ogródek piwny" spowodował poszerzenie działalności baru oraz wprowadził uciążliwości i ograniczenia w korzystaniu z sąsiednich posesji, co wymagało zgody sąsiadów. Podał, że wprawdzie w toku umorzonego postępowania stwierdził, iż nie będzie wnosił zastrzeżeń, jednak uwarunkował to tym, że nie będzie nadal prowadzona działalność w zakresie "ogródka piwnego", a warunek ten nie został dotrzymany. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przytaczając treść art. 145 § 1 K.p.a., podał, że cechą wspólną przesłanek wznowieniowych wskazanych w tym przepisie jest to, iż dotyczą stanów istniejących w dniu wydania decyzji, natomiast zmiana okoliczności, jaka nastąpiła po wydaniu decyzji nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Wyjaśnił poza tym, że postępowanie w tej sprawie mogłoby być wznowione w sytuacji gdyby protokół oględzin z 22 listopada 2004 r. został sfałszowany (art. 145 § l pkt l K.p.a.), a do takich przypuszczeń brak jest jakichkolwiek podstaw. Stwierdził, że zarzucane podjęcie działalności "ogródka piwnego" nie może być traktowane jako nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nie znane organowi który wydał decyzję (art. 145 § l pkt 5 K.p.a.), gdyż podjęcie działalności "ogródka piwnego" - co zresztą jest kwestią sporną - nastąpiło według odwołującego w maju 2005 r., a zatem nie jest to okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji. Przesłanka ta byłaby spełniona gdyby działalność podjęto po oględzinach, a przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania. Ponadto wskazał, iż "szczegółowe wykazywanie, że podjęcie działalności ogródka piwnego nie wyczerpuje znamion żadnej z przesłanek wznowieniowych uważam za zbędne w myśl zasady, że rzeczy oczywiste nie wymagają wyjaśniania (clara non sunt interpretanda)". W konkluzji stwierdził, iż J. P. nie wskazał okoliczności, które mogłyby przemawiać za ewentualnością wystąpienia jednej z przesłanek do wznowienia postępowania, zatem nie było możliwości badania podstaw wznowienia postępowania, a tym bardziej sprawy co do istoty (art. 149 § 2 Kpa). W końcowej części uzasadnienia podał, iż ponowne uruchomienie "ogródka piwnego" powinno zostać wyjaśnione w nowym postępowaniu, które winno zakończyć się nową decyzją oraz zaznaczył, że wobec zaostrzenia przepisów dotyczących samowolnej zmiany sposobu użytkowania próba samowolnego rozszerzenia działalności lokalu o "ogródek piwny" może skutkować natychmiastowym zamknięciem lokalu i nałożeniem wysokich kar pieniężnych. W skardze wniesionej na powyższą decyzję J. P. zarzucił, iż zaistniały warunki do wznowienia postępowania, gdyż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe. Wywodził, że ogródek piwny w listopadzie 2004 r. nie przestał istnieć, a tylko zawiesił działalność na okres niesprzyjających warunków atmosferycznych, to jest na okres zimy i z tego względu fałszywym dowodem było oświadczenie właściciela baru, złożone w celu umorzenia postępowania. Ponadto skarżący zakwestionował twierdzenie organu o wątpliwościach co do rozpoczęcia działalności "ogródka piwnego", wskazując, iż oparte zostało na oświadczeniu J. S., które zostało przez organ bezkrytycznie przyjęte. Poza tym podniósł, że cytowana w decyzji maksyma łacińska jest nie na miejscu i nie ma pewności, czy organ rozumie ją odpowiednio, a poza tym nie zwalnia to urzędu od wyjaśnienia sprawy, gdyż organy powinny przestrzegać prawa, "a nie kierować się maksymami w sposób zupełnie niezrozumiały i nie zasadny dla przeciętnego obywatela". Odnosząc się do pozostałej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zarzucił również, że informacja o możliwości kar pieniężnych nic nie znaczy. Podał jeszcze, że od organów nie może spodziewać się ostatecznego załatwienia sprawy, na dowód czego do skargi dołączył kserokopie pism Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz Starostwa Powiatowego w B., podając, iż wynika z nich, iż pierwszy z tych organów czuje się nękany, natomiast drugi stwierdza, że sprawa w żaden sposób go nie dotyczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów skargi stwierdził dodatkowo, iż hipoteza o zamiarze użytkownika jedynie okresowej likwidacji ogródka piwnego pozostaje bez wpływu na ocenę fałszywości dowodów, gdyż ani protokół oględzin ani dokumentacja fotograficzna nie są fałszywymi dowodami. Wyjaśnił, że możliwe byłoby rozważenie czy organ pierwszej instancji wyciągnął prawidłowe wnioski z tych dowodów, co jednak nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na zasadzie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to ocenę zgodności podjętych przez organy rozstrzygnięć z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie ich wydania w odniesieniu do stanu sprawy istniejącego na dzień rozstrzygania sprawy przez organ administracji. Tylko takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkuje uchyleniem zaskarżonych rozstrzygnięć (art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powyższa kontrola legalności dokonywana jest z urzędu, gdyż stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, unormowane w rozdziale 12 (art. 145-153) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. W przepisach tej ustawy proceduralnej określone zostały naczelne zasady postępowania administracyjnego, stanowiące reguły, jakimi powinien kierować się organ prowadzący postępowanie administracyjne. Jedną z tych zasad jest zasada trwałości decyzji ostatecznych, ustanowiona przepisem art. 16 § 1 K.p.a., w myśl którego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Celem tej zasady jest - poza ochroną nabytych przez stronę na ich podstawie praw - ochrona porządku prawnego. Decyzje ostateczne korzystają z domniemania zgodności z prawem, jednak ustawodawca dopuścił możliwość weryfikacji takich decyzji w nadzwyczajnych trybach postępowania, jakimi – poza wznowieniem postępowania - są uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, a także stwierdzenie nieważności takiej decyzji. W ustawie proceduralnej uregulowano precyzyjnie postępowanie mające na celu wdrożenie każdego z nadzwyczajnych trybów, a nadto w art. 145 §1 i art. 156 § 1 K.p.a. enumeratywnie wyliczono przesłanki wznowienia i stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych. Podkreślić należy, że z uwagi na fakt, iż nadzwyczajne tryby postępowania stanowią odstępstwo od reguły trwałości decyzji ostatecznej, ich stosowanie musi odpowiadać ściśle przepisom K.p.a. Innymi naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego, które organ prowadzący postępowanie jest zobligowany stosować i przestrzegać, by nie narazić się na zarzut naruszenia prawa, są zasada prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz oddziaływania na kulturę i świadomość prawną obywateli (art. 8 K.p.a.) oraz zasada obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej, określona w art. 9 K.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Przechodząc do zasad dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego należy wskazać, że stosownie do art. 147 K.p.a. postępowanie to może być wszczynane na wniosek strony lub w określonych przypadkach również z urzędu. Zaznaczyć należy przy tym, że w przepisach K.p.a. ustawodawca przyjął zasadę ograniczonego formalizmu. Z brzmienia art. 63 § 2 K.p.a. - regulującego wymagania formalne dla podania (które to określenie odnosi się zarówno do czynności strony dokonywanej w celu wszczęcia postępowania zwykłego, jak i nadzwyczajnych trybów postępowania) i stanowiącego, że podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych - wynika, że zasada ta odnosi się również do treści podania. Na gruncie procedury administracyjnej bezspornym jest, że zgłoszone przez stronę podanie zawierające żądanie (wniosek) wiąże organ i wyznacza przedmiot postępowania oraz jego zakres. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem, wyrażanym dotychczas w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 1987 r., sygn. akt III SA 92/87-PiŻ z 1987r., nr 36, str. 15, z dnia 17 września 1992 r., III S.A. 949/92–niepublik., oraz B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2005, str. 362), żądanie strony w postępowaniu administracyjnym należy oceniać na podstawie treści wniesionego przez nią pisma. W razie niejasności sprecyzowanie żądania należy do wnoszącego podanie a nie do organu administracji. Jeśli zatem charakter pisma budzi wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek, to organ administracji ma obowiązek podjęcia z urzędu czynności zmierzających do wyjaśnienia rzeczywistej woli strony. Do obowiązku tego bezpośrednie zastosowanie ma wspomniana już wyżej zasada wynikająca z art. 9 K.p.a., co skutkuje, iż organy powinny przy tej okazji udzielać stronom również niezbędnych wskazówek i wyjaśniać prawo. Wyeksponować w tym miejscu trzeba słuszny pogląd, wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992 r. (sygn. akt III ARN 40/92, POP z 1993 r., nr 4, poz. 68), aprobowany powszechnie również przez glosatorów, w myśl którego wynikający z art. 9 K.p.a. obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany szeroko, jak to jest tylko możliwe, gdyż jedynie takie rozumienie tego przepisu odpowiada konstytucyjnej zasadzie równości i sprawiedliwości społecznej (obecnie art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Pozostałe zasady dotyczące wznowienia postępowania określone zostały w art. 149 K.p.a. W myśl tego przepisu wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§1), które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§2), natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§3). Analiza powyższych unormowań pozwala na wyodrębnienie w zakresie postępowania wznowieniowego dwóch zasadniczych faz, przy czym wyróżnienie to ma szczególne znaczenie w przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Faza pierwsza - wstępna, zainicjowana złożeniem wniosku, kończy się albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania albo postanowieniem o wznowieniu postępowania. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania otwiera natomiast drugą fazę postępowania tj. postępowanie merytoryczne (wyjaśniające), którego celem jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikacji decyzji ostatecznej, poprzez wydanie jednej z decyzji określonych w art. 151 K.p.a. (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003, str. 324). Analizując treść powyższego przepisu zauważyć należy, iż z brzmienia § 3 wynika jedynie forma rozstrzygnięcia, nie wynikają natomiast jego przesłanki, których z tego względu należy poszukiwać w obrębie innych przepisów tego samego artykułu. Skoro w myśl art. 149 § 1 i 2 K.p.a. badanie przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy dopuszczone jest wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, to a contrario decyzja odmawiająca uwzględnienia zawartego we wniosku żądania o wznowienie postępowania może zapaść jedynie w wyniku przeprowadzenia badania pozostałych okoliczności wynikających z przepisów prawa, jakimi będą ustalenie czy wniosek pochodzi od strony określonej w myśl art. 28 K.p.a., posiadającej przy tym zdolność do czynności prawnych, czy złożony został w terminie ustanowionym w art. 148 K.p.a., czy dotyczy postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a także czy wskazana we wniosku przyczyna wznowienia mieści się w katalogu podstaw wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Wydanie jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 149 K.p.a., kończących fazę wstępną, wymaga przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego przy zachowaniu reguł wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. W szczególności ustalając, czy wskazana przez stronę przyczyna wznowienia postępowania mieści się w katalogu podstaw wznowienia, organ winien mieć na uwadze, że określenie przyczyny wznowienia musi być na tyle precyzyjne, aby zaistniała możliwość podjęcia decyzji lub postanowienia określonych w § 1 bądź § 3 powołanego na wstępie przepisu. Z uwagi na enumeratywne wyliczenie w art. 145 § 1 K.p.a. przyczyn wznowienia postępowania, należy przyjąć, że podstawą wydania decyzji odmawiającej wznowienia może być oparcie żądania o inną przyczynę niż określona w art. 145 § 1 K.p.a. np. poprzez wskazanie we wniosku o wznowienie jednej z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Natomiast ocena, czy wskazywane we wniosku podstawy wznowienia rzeczywiście w sprawie nastąpiły i jakie są ich skutki w odniesieniu do decyzji ostatecznej pozostającej w obiegu prawnym, może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania poprzedzonego postanowieniem z art. 149 § 1 K.p.a. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania nie jest natomiast dopuszczalna ocena przyczyn wznowienia, stąd podstawą wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego..., op. cit., str. 668, 669 oraz 677 i powołane tam orzecznictwo oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 1999 r., sygn. I SA 1611/98, System Informacji Prawnej LEX nr 48572). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należało stwierdzić, że przez organy zostały naruszone omówione wyżej przepisy procedury administracyjnej. Złożony przez skarżącego wniosek wskazywał przedmiot żądania tj. wznowienie postępowania oraz okoliczność ponownego rozpoczęcia działalności "ogródka piwnego" na sąsiedniej nieruchomości. Ta sama okoliczność była eksponowana również w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Skoro, jak wykazano wyżej, w fazie wstępnej postępowania wznowieniowego organ uprawniony jest jedynie do zbadania, czy strona powołuje się na przyczyny określone taksatywnie w art. 145 § 1 K.p.a., to otrzymawszy wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, powinien on dążyć do ustalenia, na jakiej przesłance wniosek ten został oparty. Cel ten mógł zostać osiągnięty wyłącznie poprzez zwrócenie się do skarżącego o sprecyzowanie, którą z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. upatruje w związku z podawaną okolicznością ponownego uruchomienia "ogródka piwnego" i dopiero po dokonaniu tego ustalenia możliwe było dalsze procedowanie w trybie art. 149 § 1 lub § 3 K.p.a. W razie wskazania jednej z okoliczności z art. 145 § 1 K.p.a. ocena zasadności wskazywanych przyczyn mogła - stosownie do treści art. 149 § 1 i 2 K.p.a. - nastąpić dopiero po uruchomieniu kolejnej fazy postępowania, czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Tymczasem wprawdzie przez organ pierwszej instancji zostały przeprowadzone w dniu 7 lipca 2005 r. oględziny, których celem było – jak wynika z zawiadomienia z dnia 28 czerwca 2005 r. - "ustalenie ewentualnych przyczyn wznowienia postępowania", jednak treść protokołu z oględzin nie daje podstaw do stwierdzenia, by w toku tej czynności uczestniczący w niej skarżący został poinformowany o przesłankach wznowienia określonych w art. 145 § 1 K.p.a. i by sprecyzował jedną z tych przesłanek. Zasadność tego stanowiska potwierdza dodatkowo fakt, że dopiero w skardze na decyzję organu odwoławczego, w której to decyzji organ przytoczył treść art. 145 § 1 K.p.a., J. P. podniósł, że istotą wniosku było żądanie wznowienia postępowania w związku z fałszywością dowodów, na podstawie których wydano decyzję z dnia 6 grudnia 2004 r. o umorzeniu postępowania. W rozpoznawanej sprawie powodem rozstrzygnięcia, podawanym przez organy obydwu instancji w uzasadnieniach wydanych decyzji, było stwierdzenie, że skarżący nie wskazał okoliczności przemawiających za istnieniem przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 K.p.a. Organy, opierając się o stan faktyczny ustalony w drodze oględzin, bez wcześniejszego wyjaśnienia skarżącemu treści art. 145 § 1 K.p.a. oraz bez wezwania skarżącego do wskazania przesłanki wznowienia, samodzielnie ustaliły, że podawana we wniosku okoliczność reaktywowania działalności "ogródka piwnego" nie odpowiada przesłankom określonym w powyższym przepisie, co stanowiło naruszenie art. 7 oraz art. 9 K.p.a. i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z treścią uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, na marginesie zwrócić należy dodatkowo uwagę, że w świetle podstawowych zasad procedury administracyjnej, zawartych w art. 8 i art. 9 K.p.a., a także w art. 107 K.p.a., obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyczerpujące informowanie o podstawie prawnej i faktycznej podjętej decyzji. Z tego względu niedopuszczalnym jest samo cytowanie przepisu prawa bez odniesienia się do jego treści w świetle stanu faktycznego sprawy, co słusznie zarzucono w skardze. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącego, dotyczących sposobu działania organów Inspekcji Sanitarnej oraz Starostwa Powiatowego w B., należy stwierdzić, iż nie odnoszą się one do zakresu objętego decyzją będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu i z tego względu nie mogą podlegać ocenie Sądu. Z uwagi na przedstawione wady, polegające na naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, które Sąd był zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, decyzje wydane w rozpoznawanej sprawie musiały zostać wyeliminowane z porządku prawnego. Z tych względów zaskarżoną decyzję uchylono w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast na podstawie art. 135 wskazanej ustawy uchylono decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku oparte jest o przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych wyżej rozważań i sprowadzają się do realizacji przez organ wynikającego z art. 9 K.p.a. obowiązku precyzyjnego ustalenia przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 k.p.a., na którą powołuje się skarżący, a następnie do rozstrzygnięcia tak sprecyzowanego wniosku przy zastosowaniu przepisu 149 K.p.a., z zachowaniem wymogów określonych w art. art. 7, 77 i 107 K.p.a.