II SA/Op 434/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. S. na decyzję Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości na skutek wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: odrzucić wniosek. U. S. wniosła pismem z dnia 5 września 2013 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r., nr [...], orzekającą o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości. Zaskarżona decyzja dotyczyła rozgraniczenia nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr A (zapisanej w KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Brzegu – Wydział Ksiąg Wieczystych), stanowiącej własność U. S. z nieruchomością oznaczoną jako działka nr B (zapisanej w KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Brzegu – Wydział Ksiąg Wieczystych), stanowiącą własność K. P., w związku z tym, że strony nie zawarły ugody. Organ postanowił także o przekazaniu z urzędu sprawy, do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Brzegu. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Lubsza wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Podniósł ponadto, iż w dniu 30 listopada 2004 r. Sąd Rejonowy w Brzegu Wydział I Cywilny, sygn. akt [...], postanowił dokonać rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w Opolu, postanowieniem wydanym w dniu 3 marca 2005 r., sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł odrzuceniu skargi U. S., jako niedopuszczalnej, bowiem wniesionej na decyzję organu I instancji. Orzeczenie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej – E. K. w dniu 29 listopada 2013 r. (por.: k-50 akt sądowych). W dniu 1 września 2014 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzony przez pełnomocnika skarżącej, w którym podano, że wraz z wnioskiem zostaje złożona skarga kasacyjna. Do wniosku załączono pismo z dnia 10 czerwca 2014 r., zaadresowane do Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie nazwane "wnioskiem" o wystąpienie ze skargą kasacyjną od prawomocnego wyroku WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 434/13, sporządzone przez E. K. Pismem z dnia 1 października 2014 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez dokonanie czynności, której nie dokonał, tj. złożenie skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone do rąk małżonki pełnomocnika – J. K. w dniu 6 października 2014 r., co potwierdza adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. E. K., w odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 13 października 2014 r. (nadanym przesyłką pocztową w dniu 15 października 2014 r.), oświadczył w ciągu 7 dni nie był w stanie znaleźć prawnika, który sporządziłby skargę kasacyjną. W dalszej części pisma pełnomocnik rozważa sens złożenia skargi kasacyjnej w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w przepisach art. 86 i art. 87 P.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Składając zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącej powinien dopełnić uchybionej czynności, tj. złożyć skargę kasacyjną. Skarga ta, powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 P.p.s.a.). Ponadto, skarga powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 P.p.s.a.) i zostać oparta na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącej do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wbrew jego twierdzeniu, nie dołączył tej skargi, a jedynie pismo z dnia 10 czerwca 2014 r., zaadresowane do Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie nazwane "wnioskiem" o wystąpienie ze skargą kasacyjną od prawomocnego wyroku WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 434/13. Przywołane pismo w żaden jednak sposób nie spełniało wymogów skargi kasacyjnej, określonych w przepisach Działu IV Rozdziału 1 pn.: "Skarga kasacyjna", a w szczególności nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Wobec powyższego, wezwano pełnomocnika skarżącej pismem z dnia 1 października 2014 r. do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez dokonanie czynności, której nie dokonał, tj. złożenie skargi kasacyjnej. Wezwanie zawierało pouczenie o treści art. 175 § 1 P.p.s.a., czyli o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, a także zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Korespondencja sądowa została doręczona do rąk dorosłego domownika (żony pełnomocnika) w dniu 6 października 2014 r., a zatem doręczenie należało uznać za skuteczne, w trybie art. 72 § 2 P.p.s.a. zgodnie, z którym w razie niezastania adresata w mieszkaniu, doręczający może doręczyć przesyłkę dorosłemu domownikowi. Pełnomocnik skarżącej odpowiedział na wezwanie Sądu w żądanym terminie, albowiem nadał za pośrednictwem poczty pismo z dnia 13 października 2014 r., w dniu 15 października 2014 r. (data stempla). Pismo to jednakże nie spełnia wymogów formalnych skargi kasacyjnej, określonych w przywołanych wyżej przepisach. Pismo to nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, nie jest także sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Zatem, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, złożony w niniejszej sprawie, nie spełnia przesłanki określonej w art. 87 § 4 P.p.s.a., bowiem nie dokonano uchybionej czynności. Zgodnie z art. 88 P.p.s.a spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.