II SA/Op 436/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. po rozpoznaniu w dniu 24 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. S. na decyzję Prorektora ds. kształcenia i studentów Uniwersytetu Opolskiego z dnia 15 grudnia 2015 r., L.dz. [...] w przedmiocie zwolnienia od opłaty za studia postanawia odrzucić skargę. Skarżąca O. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Prorektora ds. kształcenia i studentów Uniwersytetu Opolskiego z dnia 15 grudnia 2015 r., L.dz. [...], w przedmiocie zwolnienia od opłaty za studia. Skarga zawarta w piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2016 r., nie była podpisana, a jako skarżone akty skarżąca wskazała: decyzję L.dz. [...], L.dz. [...], L.dz. [...]. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 5 września 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, a także przez jednoznaczne oznaczenie zaskarżonego aktu i w tym zakresie wskazanie, czy wnosi skargę na decyzje Prorektora ds. kształcenia i studentów z dnia 20 października 2015 r., L.dz. [...], czy na decyzję tego organu z dnia 15 grudnia 2015 r., nr L.dz. [...]. Nawiązując do wskazanego w skardze wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Op 172/16, na podstawie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", poinformowano skarżącą, że zgodnie z tym wyrokiem decyzja Prorektora ds. kształcenia i studentów z dnia 20 października 2015 r., nr L.dz. [...], uznana została za decyzję pierwszoinstancyjną, od której przysługiwało odwołanie, natomiast jako decyzje ostateczną, podlegającą zaskarżeniu do sądu, Sąd uznał w wyroku decyzje Prorektora ds. kształcenia i studentów Uniwersytetu Opolskiego z dnia 15 grudnia 2015 r., nr L.dz. [...]. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego w terminie 7 dni od dnia otrzymania spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie skarżąca odebrała osobiście w dniu 23 września 2016 r., co wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych sprawy (k. 20 akt sądowych). Na wezwanie odpowiedziała w dniu 30 września 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) pełnomocnik skarżącej - adwokat I. D., przesyłając pismo procesowe z dnia 29 września 2016 r., w którym sprecyzowała, że skarga dotyczy decyzji Prorektora ds. kształcenia i studentów Uniwersytetu Opolskiego z dnia 15 grudnia 2015 r., L.dz. [...]. W załączeniu do pisma pełnomocnik przesłała pełnomocnictwo procesowe od O. S., upoważniające ją do reprezentowania skarżącej przed wszystkimi instytucjami, sądami i we wszystkich instancjach w sprawie przeciwko Uniwersytetowi Opolskiemu oraz nie podpisany egzemplarz skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie odnotować trzeba, że Sąd w pierwszej kolejności z urzędu bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi wyjaśnić należy, że w myśl art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem w myśl art. 46 § 1 pkt 4 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi natomiast, iż w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji, niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest wówczas art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednym z tych braków było podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostało przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone skarżącej w dniu 23 września 2016 r. Wyznaczony przez Sąd siedmiodniowy termin rozpoczął, zatem bieg w dniu 24 września 2016 r. i upływał z końcem dnia 30 września 2016 r. (czwartek). We wskazanym terminie pełnomocnik skarżącej uzupełnił brak formalny skargi odnośnie wskazania zaskarżonego aktu, ale skarga nie została w tym terminie podpisana przez skarżącą lub jej pełnomocnika, ani nie przesłano podpisanego egzemplarza skargi. Skarżąca nie uzupełniła, zatem w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi polegającego na jej niepodpisaniu, stąd skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji.