II SA/Op 437/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik- spr. Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant: st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych innych niż budowa obiektu 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 10 maja 2007r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęło zgłoszenie A Sp. z o.o. w W. dotyczące zamiaru wykonania bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], zlokalizowanej na dachu budynku biurowego położonego na działce nr ewid. [...], obręb [...], w O. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że planowane prace obejmować będą montaż kratowej konstrukcji wsporczej 3 anten sektorowych AS1, pracujących w paśmie GSM/DCS, 3 anteny sektorowe AS1 pracujące w paśmie UMCS, 6 anten radiofonii kategorii AM1, wykonanie tras kablowych do pomieszczenia technicznego znajdującego się na ostatniej kondygnacji budynku, w którym zostaną umieszczone urządzenia sterujące pracą stacji. Do wniosku dołączono widok konstrukcji wsporczej anten, lokalizację elementów instalacji PTC na dachu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlanym oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 marca 2007r. określającą A Sp. z o.o. z siedzibą w W. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W w/w decyzji wskazano, że w wyniku budowy stacji bazowej nastąpią przekroczenia dopuszczalnego poziomu elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego o wartości 0,1 W/m (2), w płaszczyźnie pionowej i poziomej w obszarze powyżej 11,8m npt (na azymucie 170 stopni powyżej 17,8m npt), w poziomie promieniowania do ok. 54m od anten. Wyznaczona strefa nie obejmuje miejsc dostępnych dla ludzi, ani zabudowy mieszkaniowej – pola o wyżej wymienionej gęstości mocy rozkładają się w tzw. wolnej przestrzeni. Pop przeanalizowaniu kompletu dokumentów organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, ze eksploatacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie będzie stwarzała uciążliwości dla środowiska w zakresie większości jego komponentów. Jedynym istotnym oddziaływaniem jest emitowanie z zainstalowanych systemów antenowych elektromagnetycznego promieniowania niejionizujacego. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.. 1118 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zgłosił sprzeciw od zamiaru wykonania robót budowlanych wymienionych w zawiadomieniu z dnia 10 maja 2007r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniesione zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu stacji bazowej telefonii na dachu budynku biurowego, a zatem roboty te będą się wiązać z koniecznością montażu konstrukcji wsporczej pod 3 anteny sektorowe AS1 pracujące w paśmie GSM/DCS, 3 anteny sektorowe AS1 pracujące w paśmie UMTS, 6 anten radiolinii kategorii AM1 oraz wykonaniu tras kablowych do pomieszczenia technicznego. Takie roboty budowlane nie zostały ujęte w przepisie art. 29 i 30 Prawa budowlanego, wymagają one pozwolenia na budowę. Wymienione w art. 30 ust. 1 pkt 3 b i c ustawy - Prawo budowlane roboty polegające na montażu instalacji i urządzeń o wysokości powyższej 3m na obiektach budowlanych nie obejmują wykonania konstrukcji wsporczej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca - A Sp. z o.o. w W. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego oraz art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Podał, iż konstrukcja wsporcza jest ściśle powiązana z antenami emitującymi pola elektromagnetyczne, a anteny sektorowe, czy też anteny radiolinii nie mogą funkcjonować samodzielnie na dachu budynku bez elementu mocującego. Zauważył jednocześnie, iż w piśmiennictwie wyraża się pogląd, iż przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.c ustawy – Prawo budowlane adresowany jest do operatorów telefonii komórkowej. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, oraz podzielił stanowisko Prezydenta Miasta [...] dotyczące uznania, że planowana inwestycja nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał, iż inwestor ma zamiar zamontować na dachu istniejącego budynku w O. maszt stalowy o wysokości ok. 10,1m z odciągami, mocowany do konstrukcji budynku, na którym zainstalowany zostanie system anten. Nie wszystkie te roboty zostały objęte treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.c Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego stalowego masztu nie można uznać za część urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne. Stanowi on bowiem odrębną część budowlaną, składającą się na całość użytkową zamierzenia inwestycyjnego. Dodatkowo organ, powołując się na treść art. 3 pkt 6 P.o.ś., w którym sformułowano definicję instalacji za którą uznano stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, jak też budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję, uznał, że ww. maszt stalowy nie jest taką instalacją. Ponadto w oparciu o definicję budowli zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, iż są to m. in. części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, przyjął, że projektowany maszt stanowi odrębną część budowlaną, składającą się na całość użytkową, stąd słusznie organ I instancji wniósł sprzeciw. Z treścią powyższego rozstrzygnięcia nie zgodziła się A Spółka z o.o. w W. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze żądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane poprzez uznanie, że inwestycja dotyczy rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, a tym samym zgłoszenie dotyczy robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "c" ustawy – Prawo budowlane poprzez odmowę uznania, że powołany przepis znajduje zastosowanie w sprawach dotyczących realizacji telefonii komórkowej, art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie definicji legalnej terminu instalacja w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane in fine w zakresie uznania konstrukcji wsporczej za odrębną pod względem technicznym część przedmiotu składającego się na całość użytkową – stację bazową telefonii komórkowej, a w konsekwencji uznanie jej za budowę, art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez zaniechanie czynności polegającej na wezwaniu inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, jeśli organ miał wątpliwości co do charakterystyki planowanej inwestycji, a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 9 K.p.a. poprzez brak należytego poinformowania skarżącego o kwalifikacji inwestycji, naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie, art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz 107 K.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący dowodził, że organy obu instancji dokonały wadliwej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit "c" ustawy – Prawo budowlane, a to w związku z niedostatecznym przeanalizowaniem materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz wykładni pojęcia instalacja, terminu budowla, a także urządzenia technicznego. Pod pojęciem zaś stacjonarnego urządzenia technicznego lub zespołu urządzeń, stosownie do art. 3 pkt 6 lit. a i b ustawy – Prawo ochrony środowiska, należy rozumieć urządzenie (zespół urządzeń), które ze względu na swój charakter przeznaczone jest do użycia w określonym miejscu i w ramach jego zwykłej eksploatacji pozostaje ono w jednym miejscu. Instalacją zaś w rozumieniu tej ustawy jest stacjonarne urządzenie techniczne lub ich zespół powiązany technologicznie, położony na terenie jednego zakładu, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot, jak również budowle niebędące urządzeniami technicznymi, ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Zauważył także, skarżący, iż ustawa Prawo ochrony środowiska nie wprowadza odrębnej definicji pojęcia obiekt budowlany, wykorzystując w tym zakresie wykładnię systemową. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270; zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 ustawy o P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Wojewody [...] z dnia [...], którą uchylono zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] i wniesiono sprzeciw w przedmiotowej sprawie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, nie odpowiadają prawu. Kontrola niniejszej sprawy przez Sąd sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu pomiędzy stronami, czy zgłoszone zamierzenie inwestycyjne Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A w W. polegające na zainstalowaniu stacji bazowej telefonii na istniejącym budynku wymaga, jak to orzekł organ pozwolenia na budowę, czy też, jak to podnosi skarżąca Spółka tylko zgłoszenia właściwemu organowi. Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia wykonania ww. zamierzenia inwestycyjnego na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, uznając, iż rodzaj zgłoszonych prac będzie się wiązać z koniecznością wzniesienia konstrukcji wsporczej, nowego masztu antenowego opartego na belce mocowanej do konstrukcji budynku, a takie roboty budowlane, w ocenie organu, nie zostały ujęte w przepisie art. 29 i 30 Prawa budowlanego i stąd też wymagały one pozwolenia na budowę. Organ II instancji, zaś uznał zgłoszone zamierzenie w części za budowlę, a nie za instalację, co skutkuje tym, że winny być one objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Na wstępie zauważyć należy, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 – zwaną dalej Prawo budowlane) wprowadziło zasadę wyrażoną w art. 28, zgodnie z którą budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 ustawy, które umożliwiły wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonanie robót określonych w art. 29 ust. 2 pkt 15 obciążone zostało zatem jedynie obowiązkiem zgłoszenia w przypadku, gdy urządzenia te przekraczają wysokość 3m (art. 30 ust. 1 pkt 3b). Stosownie zaś do treści art. 30 ust. 1 pkt 3c Prawa budowlanego wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, wymaga tylko zgłoszenia. Wykładnia w/w przepisów prowadzi do wniosku, iż instalacja urządzeń na obiektach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ustawodawca nie uzależnił bowiem wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 15 od sposobu ich montażu, co uzasadniałoby, jak to uczyniono w niniejszej sprawie, zastosowanie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w art. 30 ust. 1 pkt 3c Prawa budowlanego ustawodawca określił jedynie, że zgłoszenia tylko wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm. – zwaną dalej P.o.ś.), zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Odnotować należy także, iż "instalowanie", które jest "montowaniem urządzenia technicznego" (vide: Słownik języka polskiego pod redakcją prof. S. Dubisza tom 1, Wydawnictwo Naukowe PWN W-wa 2003, s. 1221) może polegać zarówno na połączeniu różnych elementów w jedną całość użytkową, umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej przeznaczeniem, jak i zamontowaniu całej konstrukcji na jakimś obiekcie budowlanym. Jest to czynność techniczna realizowana w wyniku prowadzonych robót budowlanych. Nieuprawnione jest zatem stanowisko organów architektoniczno-budowlanych, które wymogu uzyskania pozwolenia na budowę upatrują w sposobie montażu masztu antenowego opartego na konstrukcji wsporczej, anten i montażu innych elementów niezbędnych do zainstalowania oraz funkcjonowania stacji bazowej. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, jak też przepisy art. 30 ust. 1 pkt 3b i c takiego kryterium nie ustanawiają. Nie ma więc racjonalnego uzasadnienia, ażeby ze względu na wielkość takiego urządzenia, czy jego konstrukcję wyłączać je, co do zasady z trybu zgłoszeniowego. Urządzenie techniczne stanowi jedną całość i zalicza się do niego wszystkie elementy składające się na to urządzenie, innymi słowy jest to zespół elementów służących jednemu celowi. W świetle art. 3 pkt 6 P.o.ś. instalacja to m. in. stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, których eksploatacja może spowodować emisję. Zamierzenie Spółki polegające na montażu na istniejącym obiekcie budowlanym stacji bazowej telefonii komórkowej jest, czego organy nie kwestionują, urządzeniem emitującym pola elektromagnetyczne, zaliczanym do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Sądu budowa masztu wraz z jego konstrukcją wsporczą dla anten radiokomunikacyjnych wraz z urządzeniami technicznymi stanowi jedną całość, przeto nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko organów architektoniczno-budowlanych, jakoby ww. elementy stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowiły części składowej urządzenia technicznego, które ma zostać zamontowane. W związku z tym nie można podzielić poglądu organów o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego urządzenia. Pogląd taki jest akceptowany i prezentowany w orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt VII SA/Łd 325/07, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt VII SA/Gl 293/07), stąd skargę Spółki oraz argumentację w niej zawartą w tym zakresie należało uznać za zasadną. Zauważyć należy również, że w stanie prawnym obowiązującym do 27 lipca 2005r. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na ww. zamierzenie inwestycyjne wynikał z obowiązujących wówczas przepisów szczególnych, tj. P.o.ś. ( art. 46 - art. 51). Wynikało to z faktu, że w myśl ówczesnych przepisów, przedsięwzięcie takie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a przeprowadzenie takiego postępowania nie było możliwe w postępowaniu wszczętym na skutek zgłoszenia robót budowlanych, a jedynie w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Z dniem jednak 28 lipca 2005r. zmianie uległy przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. z 2005r., Nr 113, poz. 954). W obecnym stanie prawnym, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w myśl art. 46 ust. 4a P.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepisy P.o.ś. wymagają od inwestora uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zarówno przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych. Ocenę oddziaływania na środowisko wykonuje się zatem w odrębnym postępowaniu w sprawie uwarunkowań środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia, a decyzja uzyskana w tym postępowaniu powinna być załączona do zgłoszenia. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego Spółka zgłosiła zamiar wykonania robót instalacyjnych, a do zgłoszenia dołączyła decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 marca 2007r. określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, a zatem spełniła swój obowiązek. Powyższe konstatacje prowadzą do wniosku, że skarżąca Spółka nie musiała uzyskać pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, albowiem zgłoszona przez Spółkę inwestycja, polegająca na zainstalowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej, mieści się w zakresie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Decyzja organu I instancji zatem została wydana z naruszeniem przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W związku z powyższym również zaskarżona decyzja organu II instancji, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, jest niezgodna ze wskazanym przepisem prawa materialnego. Reasumując powtórzyć przyjdzie, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli zaś roboty te dotyczą urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu P.o.ś., zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, i urządzenie przekracza 3m wysokości są objęte obowiązkiem zgłoszenia, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 3b i c Prawa budowlanego. Urządzenia stacji bazowej telefonii stanowią jedną całość i zaliczać do nich należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Do stacji bazowej należy więc konstrukcja nośna ( wsporcza), jak i anteny, a także kable antenowe poprowadzone od anten do szafki sterującej. Stanowią one jedna całość (urządzenie). Niedopuszczalnym jest zatem wyodrębnienie z takiego urządzenia poszczególnych elementów, z których dla części wykonywanych robót wymagane jest pozwolenie na budowę, a dla części wystarczy tylko zgłoszenie. Na marginesie zwrócić należy uwagę, iż w stosunku do inwestycji nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, przepisy prawa budowlanego przewidują możliwość nałożenia w drodze decyzji takiego obowiązku (art. 30 ust. 7). W takim przypadku niezbędne jest wykazanie przez organ, że zachodzi chociażby jedna z przesłanek, o których mowa w tym przepisie. W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z takiego rodzaju decyzją, bowiem organy administracji publicznej nie powołują się na tą podstawę prawną decyzji, a także nie dokonują analizy stanu faktycznego w odniesieniu do w/w przepisu . Odnosząc się do wskazanych przez skarżącą uchybień proceduralnych, stwierdzić należy, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie odniósł się do argumentacji zawartej w odwołaniu. Uzasadnienie prawne ograniczono tylko do przywołania przepisów i lakonicznych stwierdzeń uzasadniających zajęte stanowisko. Tak sporządzone uzasadnienie narusza dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a. Wskazanie, co do dalszego postępowania przez organ wynika z powyższych rozważań. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c P.p.s.a. W kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczono na zasadzie art. 152, zaś o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.