II SA/Op 438/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz - spr. Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza Policji postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez K. K., jest postanowienie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] wydane w oparciu o przepis art. 135f ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, odmawiające uwzględnienia zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] w sprawie odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego złożonego przez obwinionego. Skarżący wnosił o uchylenie powyższego postanowienia zarzucając, iż we wniosku domagał się pouczenia o aktualnym stanie prawnym określającym jego prawa w toku wszczętego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, wywodząc, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. dotychczasowe pouczenie co do osoby obrońcy w tym postępowaniu nie było zgodne z obowiązującym stanem prawnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w O., reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego K. K. , wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż przepis art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, określający prawa i obowiązki obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym stracił moc obowiązującą z dniem 2 kwietnia 2007 r., co jednak nie oznacza utraty mocy obowiązującej przepisów wykonawczych, w których określono urzędowy wzór protokołu przesłuchania obwinionego, natomiast o skutkach orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego skarżący został pouczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 P.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych wyżej przepisach. Przepis art. 58 § 1 P.p.s.a., wymieniający enumeratywnie przesłanki do odrzucenia skargi, wskazuje wśród nich niewłaściwość sądu (pkt 1). W niniejszej sprawie przez K. K. zaskarżone zostało postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w O., oparte o przepis art. 135f ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), dotyczące odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego złożonego przez obwinionego w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. W związku z tym od razu należy wskazać, że zasady oraz tryb postępowania dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy Policji zostały uregulowane w rozdziale 10 ustawy o Policji, przy czym unormowania te obejmują wszystkie fazy postępowania dyscyplinarnego, określając także rodzaje aktów wydawanych w tym postępowaniu przez prowadzące je organy oraz tryb zaskarżania wydawanych rozstrzygnięć. Z uwagi na przyjęty sposób uregulowania, postępowanie dyscyplinarne należy uznać za postępowanie szczególne, unormowane odrębnie w ustawie o Policji, przy czym zauważyć trzeba, że nie jest ono zupełne. Za taką oceną przemawia przede wszystkim fakt, że w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji ustawodawca zawarł odesłanie w zakresie nieuregulowanym przepisów Kodeksu postępowania karnego. Aczkolwiek w toku postępowania dyscyplinarnego ustawodawca dopuszcza wydawanie rozstrzygnięć w formie postanowień, to jednak nie mogą one podlegać kontroli sądu administracyjnego w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Dopuszczalność sądowoadministracyjnej kontroli orzeczeń dyscyplinarnych jest określona bowiem w przepisie art. 138 ustawy o Policji, który stanowi, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W świetle uregulowania zawartego w ostatnio powołanym przepisie nie może być żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, iż przez ustawodawcę został precyzyjnie i wyczerpująco wskazany krąg przedmiotowy rozstrzygnięć, wydawanych w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w stosunku do funkcjonariuszy Policji, jakie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Takimi rozstrzygnięciami są wyłącznie orzeczenia, które kończą postępowanie dyscyplinarne. Na tle ustawy o Policji za rozstrzygnięcia tego rodzaju należy uznać w szczególności orzeczenia dyscyplinarne wydane na podstawie art. 135j ust. 1 albo na podstawie art. 135s ust. 1 ustawy o Policji, bądź też postanowienie o umorzeniu postępowania. Odczytując przytoczony na wstępie przepis art. 3 § 3 P.p.s.a. w powiązaniu z omawianym aktualnie art. 138 ustawy o Policji stwierdzić przyjdzie, że kognicja sądu administracyjnego, w odniesieniu do rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym, wyznaczona została właśnie powyższym przepisem ustawy o Policji. Z tego względu należy uznać, że sądową kontrolą objęte zostały jedynie niektóre orzeczenia wydawane w postępowaniu dyscyplinarnym, jakimi są orzeczenia kończące to postępowanie. Oznacza to z kolei, że tylko od tego rodzaju orzeczeń dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego, natomiast na pozostałe akty wydane w postępowaniu dyscyplinarnym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W zakresie przedmiotowym orzeczeń poddanych z woli ustawodawcy właściwości sądu administracyjnego nie mieszczą się zatem rozstrzygnięcia wydane w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. W kontekście tego, co zostało powiedziane dotychczas, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie należy do zakresu przedmiotowego określonego w art. 138 ustawy o Policji. Postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego niewątpliwie jest postanowieniem wydanym w toku postępowania dyscyplinarnego, które jednak nie kończy tego postępowania. Na takie postanowienie przepisy szczególne, tj. przepisy ustawy o Policji, nie przewidują możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skoro sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, stąd skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.