II SA/Op 439/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 21 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga A. Z. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 21 lipca 2011 r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia 31 maja 2011 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – nadbudowę budynku mieszkalnego – ganku w [...] przy ulicy [...], na działce o nr ewid. A. Postępowanie administracyjne przebiegało w następujący sposób: W dniu 29 marca 2011 r. inwestorka A. Z. wystąpiła do Starosty Namysłowskiego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego – ganku w [...] przy ulicy [...], na działce o nr ewid. A. Do wniosku dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę do celów projektowych w skali 1:500 oraz projekt nadbudowy ganku budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W dniu 5 maja 2011 r. do organu wpłynęło pismo złożone przez sąsiadów inwestorki, którzy stwierdzili, że ganek, który ma zostać nadbudowany nie został uwidoczniony na mapie ewidencyjnej, a na ich działce posadowiony jest budynek gospodarczy, który istnieje od około 20 lat i nie został także ujęty na mapie. Nadto zgłosili oni wątpliwości dotyczące możliwości usytuowania ganku w odległości 2 metrów od tego budynku, a zwłaszcza jego podwyższenia. Postanowieniem z dnia 10 maja 2011 r., Nr [...], Starosta Namysłowski działając na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na wnioskodawczynię obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonym projekcie, związanych z tym, że z projektu zagospodarowania wynika, że nadbudowę zaprojektowano w odległości 2 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, a w złożonych dokumentach nie wskazano przepisu planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], ani też przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z których wynikałaby taka możliwość usytuowania. Organ nakazał jednocześnie doprowadzić do zgodności mapy do celów projektowych ze stanem faktycznym istniejącym w terenie z uwagi na to, że współwłaściciele sąsiedniej działki zakwestionowali zgodność mapy ze stanem faktycznym. Powyższe postanowienie inwestorka odebrała w dniu 11 maja 2011 r. i nie wykonała nałożonych na nią zobowiązań. Decyzją z dnia 31 maja 2011 r., Nr [...], Starosta Namysłowski działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę A. Z. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż inwestorka wniosła o wydanie pozwolenia na nadbudowę ganku o jedną kondygnację i wykonanie daszku nad wejściem do ganku, wspartego na słupku. Zakres robót budowlanych prowadzi do wniosku, że jest to nadbudowa połączona z rozbudową. Przytaczając następnie brzmienie art. 35 ustawy Prawo budowlane, przepisów § 2 ust. 1 i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz analizując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ stwierdził, że zaprojektowana nadbudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego zaplanowana została w odległości 2 metrów od granicy z sąsiednią działką. Dalej wskazał organ, że wobec faktu, iż współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości zakwestionowali zgodność mapy do celów projektowych ze stanem faktycznym w terenie, wydane zostało postanowieniem zobowiązujące inwestorkę do doprowadzenia do zgodności i uwzględnienia w projekcie skutków z tego wynikających oraz wskazania podstaw prawnych zaprojektowania nadbudowy i rozbudowy bez uwzględniania przepisów powszechnie obowiązujących. Argumentował dalej organ, że wobec nieusunięcia nieprawidłowości do dnia wydania decyzji, a w szczególności nieuwzględnienia w złożonej dokumentacji faktu, że na sąsiedniej działce wybudowany jest obiekt, który spełnia funkcję użytkową, po bezskutecznym upływie terminu zaszły podstawy do zastosowania przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. Z. Podniosła w nim, iż nie zgadza się z przedmiotową decyzją, gdyż opracowany projekt architektoniczno-budowlany spełnia w swej istocie wszelkie wymagania wynikające z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem odwołującej nie można rozpatrywać lokalizacji projektowanego obiektu bazując jedynie na przepisach § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, gdyż w pierwszej kolejności należało rozpatrzyć jego lokalizację w aspekcie § 13, 60 i 271-273. Odwołująca podkreślała, że skoro projektowana nadbudowa nie spowoduje zbliżenia do granicy z sąsiadem, a nadbudowa nie będzie wyższa od istniejącego budynku to wymogi § 12 ust. 3 pkt 3 warunków technicznych są spełnione. Nadto odwołująca stwierdziła, że obiekt wybudowany przez sąsiadów posadowiony jest w granicy i jest w istocie budowlą bez fundamentów stykającą się ze ścianą budynku sąsiadów. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 lipca 2011 r., Wojewoda Opolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz przepisy ustawy Prawo budowlane, jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazując na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż sytuowanie obiektu uzależnione jest od zachowania odpowiedniej odległości pomiędzy projektowanym i istniejącym budynkiem (§ 13, 60, 271-273) i dalej zachowaniem odległości od granicy z sąsiednią działką. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że przedmiotowa inwestycja znajduje się 3 m od granicy z sąsiednią działką i stąd też z uwagi na to, że przepisy nie przewidują możliwości takiego sytuowania budynku, brak było podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę. W związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu organ zauważył, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby przyczyną odmowy wydania pozwolenia na budowę było to, że na sąsiedniej działce zlokalizowany jest obiekt budowlany. W tym zakresie organ stwierdził, że fakt ten nie wpływa na zaprojektowaną rozbudowę, bowiem nie jest możliwym zakwalifikowanie tego obiektu jako budynku, zgodnie z definicją zamieszczoną w Prawie budowlanym. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. Z., kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem. W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła zarzuty zawarte w treści odwołania i podtrzymywała twierdzenie, że projekt nadbudowy ganku nie zmieni odległości między już istniejącymi obiektami zarówno na jej działce, jak i sąsiedniej. Podkreślała także, że nadbudowa nie zmieni warunków przeciwpożarowych, ani nie spowoduje przesłaniania budynku sąsiada. Skarżąca dowodziła, że skoro możliwa jest nadbudowa budynku położonego w odległości 3 m od granicy to również możliwa jest nadbudowa ganku usytuowanego 2 m od granicy nieruchomości, o jedną kondygnację. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając, że budynek jest obiektem 3 - kondygnacyjnym i po wykonaniu planowanych robót (rozbudowy – nadbudowy ganku) liczba kondygnacji pozostanie taka sama, co oznacza, że budynek zmieniłby swoje dotychczasowe wymiary w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy z sąsiednią nieruchomością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym. Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 21 lipca 2011 r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia 31 maja 2011 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę – nadbudowę budynku mieszkalnego – ganku w [...] przy ulicy [...], na działce o nr ewid. A. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (teks jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zwanej dalej ustawą oraz przepisy § 2 i § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Mając na uwadze brzmienie przepisu art. 3 pkt 6 ustawy, który stanowi, że przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego stwierdzić należy, że przedmiot postępowania stanowiło wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zasadnie organy stwierdziły, że w wyniku wykonania nadbudowy ganku zmianie ulegną wymiary budynku, jak i jego powierzchnia, a zatem dojdzie w istocie do rozbudowy istniejącego obiektu. Rozbudowa to bowiem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego, np. budynku mieszkalnego o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub w innym celu przeznaczoną nadbudówkę), wykusz lub taras. Owe powiększenie stanowi część obiektu budowlanego. Skoro zatem zamierzone roboty budowlane mają charakter rozbudowy to i tym samym złożony wniosek o pozwolenie na budowę winien odpowiadać wymogom zawartym w przepisach art. 32 ustawy. Jednocześnie wskazać należy, że ustawodawca nałożył na organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. I tak stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie zaś stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3 art. 35 ustawy). W związku z powyższym prawidłowo uznały organy obu instancji, że posiadają w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego uprawnienia kontrolne, które sprowadzają się do sprawdzenia zgodności projektu budowanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska oraz sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podkreślić należy, że ciążący na organie administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, bądź z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obciąża orzekające w sprawie organy z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy niezależnie od tego czy w toku postępowania zgodność ta została zakwestionowana czy też nie. W przedmiotowej sprawie organ zobowiązany był nie tylko przepisem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy do sprawdzenia m.in. projektu zagospodarowania działki, ale także powinność ta wynikała z uwagi na twierdzenia sąsiadów inwestorki, że rozbudowany ganek posadowiony jest 2 m od granicy i nie figuruje na mapie dla celów projektowych oraz art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy, który przewiduje, że projekt budowlany powinien zawierać m.in. obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych oraz sieci uzbrojenia terenu ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Zauważyć należy nadto, że zgodnie z art. 34 ustawy, projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego, tj. jego formy, konstrukcji i funkcji, a także wskazuje na proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. W związku z tym organ, dostrzegając nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, zażądał od inwestorki usunięcia nieprawidłowości w złożonym projekcie poprzez doprowadzenie do zgodności mapy do celów projektowych ze stanem faktycznym istniejącym w terenie oraz wyjaśnienia podstaw zaprojektowania nadbudowy w odległości 2 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, co uczynił postanowieniem z dnia 10 maja 2011 r. Inwestorka nie wykonała powyższego zobowiązania. Konsekwencją braku realizacji zobowiązań zawartych w postanowieniu była decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W tym miejscu przywołać należy zatem treść § 12 rozporządzenia, który przewiduje w ust. 1, co do zasady, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zasada ta doznaje licznych wyjątków np. w ust. 2, ust. 3 i ust. 5 tego paragrafu. Zgodnie z ust. 2 sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei według ust. 3 w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej, 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Dodać należy także, że przepis § 12 rozporządzenia, odnosi się do budynków "sytuowanych", a więc zakres jego zastosowania dotyczy sytuacji projektowania i budowy nowych budynków lub innych działań określonych w § 2 wskazanego rozporządzenia, a więc m.in. rozbudowy, przebudowy, a także nadbudowy istniejącego budynku. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zasadnie organy uznały, że inwestorka nie wskazała na zaistnienie w/w okoliczności w złożonym wniosku i nie wynikały one także z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani z treści złożonych dokumentów. Organ podjął więc kroki mające na celu ustalenie, czy strona legitymuje się zgodą organu na odstępstwo od warunków dotyczących posadowienia obiektów budowlanych i właśnie w tym celu wydał postanowienie, które miało umożliwić stronie doprowadzenie projektu zagospodarowania działki do zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi, a jednocześnie informowało, że wobec kwestionowania takiego usytuowania inwestycji przez właściciela sąsiedniej nieruchomości proponowane usytuowanie obiektu budowlanego powinno być uzasadnione. Przypomnieć należy bowiem, że budowa, pomimo, iż zachowane miały zostać dotychczasowe wymiary obrysu budynku miała być prowadzona w odległości 2 m od granicy z sąsiednią działką, a nie jak stanowią przepisy w pasie o szerokości 3 m. Kwestia odległości od granicy z sąsiednią nieruchomością jest regulowana przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sposób zasadniczy (3 m od granicy budynku bez otworów), z możliwością stosowania wyjątków, które jednak muszą być usprawiedliwione konkretną sytuacją faktyczną. Nie jest dopuszczalne uwzględnienie interesu tylko jednej ze stron postępowania (inwestora) z podaniem, że jej wniosek jest zasadny ze względów optymalnych zagospodarowania działki inwestora, bez szczegółowego wyjaśnienia, czy usprawiedliwione jest wyjątkowe, a co za tym idzie priorytetowe, potraktowanie tego wniosku (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1955/06 - LEX nr 510767). Wskazać należy nadto, że pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości lub w odległości mniejszej niż przewidziana przepisami może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Organy administracji w każdej sprawie o wydanie pozwolenia na budowę w takim przypadku, muszą należycie wyważyć interesy strony. Zasady postępowania administracyjnego nakazują bowiem równe traktowanie stron postępowania. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, że zapadła decyzją jest wadliwa z uwagi na zastosowanie przez organy przepisu § 12 rozporządzenia, a nie tylko przepisów § § 13, 60 i 271-273 zauważyć należy, że w sytuacji, gdy budowa zlokalizowana jest w odległościach od granicy wskazanych tym przepisem, a złożona dokumentacja wskazuje, że naruszone zostały przepisy dotyczące naturalnego oświetlenia (§ 13), usytuowania obiektów z uwagi na bezpieczeństwo p/poż (§ 271-273), czy też czasu nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60), to również nie zaistniałyby podstawy do wydania pozwolenia na budowę. Na marginesie zauważyć należy, że wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na nieuzupełnienie przez inwestora dokumentacji projektowej zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy nie przesądza o niemożności ponownego złożenia wniosku wraz z kompletną oraz sporządzoną zgodnie z obowiązującymi przepisami dokumentacją dotyczącą projektu zagospodarowania nieruchomości, w tym i przepisami techniczno-budowlanymi. Reasumując stwierdzić należy, że według art. 35 ust. 1 ustawy projekt budowlany musi być zgodny zarówno z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i przepisami techniczno budowlanymi, zatem z zapisami tego aktu prawnego, który wprowadza większe ograniczenia. Wydanie zatem decyzji o pozwoleniu na budowę bez uwzględnienia przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczących m.in. odległości sytuowania budynków w stosunku do granicy działki oznaczałoby, że decyzja taka wydana zostałaby z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji .