II SA/Op 444/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie WSA Krzysztof Bogusz WSA Teresa Cisyk – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. S., J. K., J. W., C. W., E. K., G. B. i [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 czerwca 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 14 listopada 2008 r., nr [...], określającą A Spółka z o.o. z siedzibą w [...] środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej na gruntach wsi [...]. Wydanie zaskarżonej decyzji decyzję poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. W dniu 3 marca 2008 r. A Sp. z o.o. w [...] złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej na gruntach wsi [...]. Do wniosku dołączono m.in. kopię mapy ewidencyjnej terenu oraz informację o planowanym przedsięwzięciu, wskazującą, że obejmie ono wykonanie 43 turbin wiatrowych o łącznej maksymalnej mocy nominalnej do 92,5 MW, w tym 33 turbin "[...]" o wysokości całkowitej 145 m i 10 turbin "[...]" (141 m), na działkach nr A, nr B, nr C, nr D, nr E, nr F, nr G, nr H, nr I, nr J, nr K, nr L, nr M, nr N, nr O, nr P, nr R, nr S, nr T, nr U, nr W, nr X, nr Y, nr Z, nr A1, nr B1, nr C1, nr D1, nr E1, nr F1, nr G1, nr H1 i nr I1, stacji transformatorowej-rozdzielczej 110/20 kV, linii elektroenergetycznych niskiego i średniego napięcia oraz dróg i placów wewnętrznych dla celów serwisowych, a także przygotowanie części istniejących dróg na potrzeby transportowe w trakcie inwestycji. Dodatkowo na działce nr J1 przewidziano posadowienie części stacji transformatorowej GPZ. Sprzeciw wobec planowanego przedsięwzięcia złożyli mieszkańcy ulicy [...] w [...]: M. K., E. K., C. W., J. W., J. N., T. W., A. W., wywodząc, że bliskie sąsiedztwo wiatraków narazi ich na utratę zdrowia w związku z oddziaływaniem pola elektromagnetycznego i emisją hałasu, pozbawi atrakcyjnych widoków na [...] i [...] oraz zahamuje rozwój miejscowości. Domagali się przy tym uznania ich za strony postępowania administracyjnego. Po uzyskaniu opinii Starosty Krapkowickiego i Państwowego Inspektora Sanitarnego w Opolu, organ I instancji, postanowieniem z dnia 12 maja 2008 r., nr [...], nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie, wynikającym z art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W ostatecznej wersji raportu dostarczonego przez wnioskodawcę zrezygnowano z budowy turbiny na działce nr Z, a dwie turbiny "[...]" przewidziane na działce nr K zastąpiono turbinami typu "[...]". W toku postępowania, pismem z dnia 26 sierpnia 2008 r. B z siedzibą w [...] wniosło o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu na prawach strony, przedstawiając uwagi dotyczące raportu oddziaływania na środowisko. Wójt Gminy [...] wezwał B (działające w formie organizacyjnoprawnej jako stowarzyszenie) do uzupełnienia wniosku o przedłożenie statutu oraz aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, zaś po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu zawiadomił stowarzyszenie o pozostawieniu wniosku z 26 sierpnia 2009 r. bez rozpoznania. Uwagi na temat raportu zgłosili mieszkańcy wsi [...] i powołując się na opracowanie N. P. podnieśli, że zignorowano wyniki badań tzw. syndromu turbin. Postanowieniem z dnia 2 września 2009 r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia, analogiczne stanowisko zajął Starosta Krapkowicki (postanowienie z dnia 10 września 2009 r., nr [...]). Następnie organ I instancji wystąpił do inwestora o wyrażenie zgody na wskazanie w decyzji innego wariantu realizacji przedsięwzięcia, przewidującego ograniczenie liczby elektrowni (turbin) do 39, tj. odstąpienie od budowy 3 turbin "[...]" na działkach: nr B1, nr X, nr U. Wnioskodawca zaakceptował propozycję Wójta Gminy [...], o czym poinformowano organy uzgadniające. W odpowiedzi Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny i Starosta Krapkowicki podtrzymali zajęte wcześniej stanowiska – pisma, odpowiednio z dnia 3 i 6 października 2009 r. Decyzją z dnia 14 listopada 2008 r., nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił spółce A Spółka z o.o. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej na gruntach wsi [...]. Wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa 39 turbin wiatrowych, w tym 12 turbin o mocy znamionowej 2 MW, wysokości wieży do 100 m i średnicy rotora do 82 m, oraz 27 turbin o mocy znamionowej 2,5 MW, wysokości wieży do 100 m i średnicy rotora do 90 m, w dwóch etapach: 1A (26 elektrowni) i 1B (13 elektrowni). Nadto organ I instancji podał, że przedsięwzięcie obejmuje wykonanie stacji transformatorowo-rozdzielczej 110/20 kV GPZ [...], indywidualnych stacji transformatorowych 20/0,69 kV (dla potrzeb przyłączenia poszczególnych turbin), kabli energetycznych niskiego i średniego napięcia (służących wyprowadzeniu mocy z turbin) oraz dróg i placów wewnętrznych dla celów serwisowych, a także przystosowanie części istniejących dróg na potrzeby transportowe. Jednocześnie organ określił miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz stwierdził brak potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zobowiązał też inwestora do monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu (po zakończeniu etapu 1A) i w odniesieniu do awifauny (w czasie realizacji etapu 1A) oraz do sporządzenia analizy porealizacyjnej (dla etapu 1A). Decyzja wydana została na podstawie art. 46 ust 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 1a, art. 56 ust. 1, 1b i 2 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.- zwanej dalej w skrócie "p.o.ś.") w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji dokładnie omówiono przebieg postępowania, przytaczając przepisy zastosowane w jego toku. Stwierdzono, że wobec wyjaśnień Spółki, uznano za całkowicie bezzasadne uwagi B, podobnie jak uwagi mieszkańców odnośnie wariantowania realizacji przedsięwzięcia, badań terenowych, występowania nietoperzy, symulacji emisji infradźwięków, wpływu stóp fundamentowych na wody podziemne, dokumentacji hydrogeologicznej, badań oddziaływania skumulowanego, map pola elektromagnetycznego i akustyki, żywotności farmy wiatrowej, odpowiedzialności za likwidację farmy oraz jej łącznej mocy. Organ podał m.in., że opracowanie prognozy oddziaływania skumulowanego turbin farmy wiatrowej [...] oraz innych planowanych farm wiatrowych byłoby możliwe, gdyby pozostałe farmy już istniały lub były na tym samym etapie planowania, co farma [...]. Równocześnie organ I instancji oznajmił, że uwzględniono wnioski w sprawie monitorowania przedsięwzięcia, oddziaływania na zdrowie ludzi i konfliktów społecznych, nakładając na inwestora obowiązek prowadzenia monitoringu i przedstawienia analizy porealizacyjnej oraz proponując nowy wariant przedsięwzięcia. Zarazem organ podkreślił, że lokalizacja inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów niezurbanizowanych wsi [...], którego projekt konsultowano z lokalną społecznością. Obiekty farmy wiatrowej usytuowane będą w strefie oznaczonej symbolami [...] i kolejnymi numerami od 1 do 10, opisanej w planie jako tereny rolnicze, elektrownie wiatrowe, urządzenia melioracyjne i przeciwpowodziowe sieci, urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej, w tym związanej z eksploatacją elektrowni wiatrowych. Według organu wybrany wariant jest najkorzystniejszy, bowiem jego realizacja nie zagrozi siedliskom o dużej wartości przyrodniczej i nie wpłynie na gatunki podlegające ochronie. Inwestycję zlokalizowano w znacznym oddaleniu od obszarów i obiektów prawnie chronionych, poza przedpolem panoram, osi i ciągów widokowych, wykluczone są zagrożenia transgraniczne. Nie wystąpi nadmierna emisja pola elektromagnetycznego i hałasu, pod warunkiem dotrzymania charakterystyk urządzeń określonych przez producenta. W bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia nie ma terenów objętych ochroną przed hałasem, mocą rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości powyżej 500 m od projektowanych obiektów. Organ wyjaśnił, że nałożono obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, gdyż eksploatacja elektrowni może wpłynąć na stan środowiska zwłaszcza w zakresie hałasu, z uwagi na "zagęszczenie i nakładanie się obszarów wzajemnych oddziaływań poszczególnych turbin w odległości 500 m", "występowanie wrażliwych receptorów w zasięgu oddziaływania akustycznego". Za podstawę analizy przyrodniczej w raporcie posłużyły wyłącznie dane naukowe, stąd przewidziano monitoring awifauny. Realizacja infrastruktury drogowej polegać będzie na dostosowaniu nawierzchni do potrzeb dowozu elementów elektrowni, bez asfaltowania. Przebieg linii energetycznych i parametry stacji elektroenergetycznych muszą być dostosowane do obowiązujących standardów. Organ dodał, że warunki wykorzystania terenu ustalono na podstawie przepisów szczególnych z zakresu ochrony środowiska. Proponowane rozwiązania techniczne są najlepszymi dostępnymi technikami w zakresie efektywnego wytwarzania energii. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć stwarzających zagrożenie wystąpienie poważnych awarii, określonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. Nr 58, poz. 535). W ocenie organu, nie zachodziła konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, ponieważ farma wiatrowa, przy zachowaniu warunków wymienionych w sentencji decyzji, spełni obowiązujące standardy. Wójt Gminy dodał, że w załączniku nr 1 do decyzji zawarto charakterystykę przedsięwzięcia. Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli: M. K., R. S., J. O., J. K., C. W. i J. W. oraz G. B., domagając się jej uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odwołujący zarzucili, że decyzja narusza art. 55 w związku z art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 1 pkt 4 i 5 p.o.ś , poprzez wybór wariantu, który nie był przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko, art. 77 w związku z art. 80 K.p.a. i art. 52 ust. 1 pkt 2, 6 i 11 p.o.ś , poprzez oparcie decyzji na raporcie oddziaływania na środowisko, który nie zawiera pełnego opisu elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucono oparcie jej na raporcie, który nie zawiera analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko, pomimo istotnych braków co do treści raportu, art. 80 poprzez pominięcie dowodu z opinii N. P., dotyczącego negatywnego wpływu elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzi oraz zapobieganie temu oddziaływaniu, art. 11 w związku z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia, w szczególności wyjaśnienia, dlaczego organ nie uwzględnił uwag i wniosków do raportu, złożonych w postępowaniu z udziałem społeczeństwa, w tym brak wskazania, dlaczego organ uznał za korzystniejszy dla środowiska i społeczności lokalnej wariant polegający na realizacji mniejszej ilości turbin, brak wskazania, na podstawie jakich zasad organ nałożył na inwestora warunki wykorzystania terenu. Odwołujący podnieśli, że organ naruszył art. 89 K.p.a. nie przeprowadzając rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy przeprowadzenie tej rozprawy pozwoliłoby na osiągnięcie celu wychowawczego, a w sprawie zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron postępowania. Odwołujący podkreślili, że decyzja pierwszoinstancyjna narusza art. 56 ust. 1 p.o.ś., bowiem nastąpiło wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz art. 12 tej ustawy. Nadto skarżący podnieśli, że organ wbrew dyspozycji art. 28 K.p.a. zaniechał zbadania interesu prawnego osób, które podpisały pismo z 30 marca 2008 r. Niemal identyczną argumentację sformułowało w swym odwołaniu B, dodatkowo podnosząc, że Wójt pozostawiając wniosek stowarzyszenia bez rozpoznania, naruszył art. 10a dyrektywy Rady 85/33/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. Celem uzupełnienia materiału dowodowego Kolegium zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dowodu z opinii instytutu naukowego (naukowo-badawczego) na okoliczność prognozowanego wpływu przedsięwzięcia na środowisko i zdrowie ludzi, a zwłaszcza oddziaływania akustycznego (w tym emisji infradźwięków) i w zakresie pól elektromagnetycznych. W konkluzji uzupełnionej opinii Instytutu Inżynierii Lotniczej, Procesowej i Maszyn Energetycznych [...] skonstatowano, że praca 39 turbin wiatrowych nie będzie powodować przekroczeń wartości granicznych w zakresie emisji hałasu, nie występuje również zagrożenie nadmiernym obciążeniem hałasem infradźwiękowym. Wykluczono niebezpieczeństwo przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez linie i stacje elektroenergetyczne. Nadto stwierdzono, że analizy i obliczenia zamieszczone w raporcie nie budzą zastrzeżeń. Z ustaleniami opinii nie zgodzili się odwołujący, wnosząc o przeprowadzenie badań poziomu hałasu odpowiedniej mocy w pomieszczeniach przeznaczonych do stałego pobytu ludzi na terenie [...], poprzez zainstalowanie źródła hałasu odpowiedniej mocy na wysokości wirnika turbiny. W ocenie odwołujących, dotychczasowe badania nie są w pełni wiarygodne, ponieważ zostały wykonane w warunkach laboratoryjnych, przy zastosowaniu programów komputerowych, bez uwzględnienia warunków miejscowych, takich jak wilgotność powietrza, mających wpływ na rozprzestrzenianie się hałasu. Nadto zwrócili uwagę, że wartość poziomu hałasu podawana przez producenta odnosi się do nowej i nie eksploatowanej elektrowni wiatrowej, tymczasem pracujące elektrownie emitują hałas na poziomie 120 dB. Stwierdzili, że jedynie przesunięcie lokalizacji elektrowni na odległość minimum 2.400 m od najbliższych zabudowań może zapobiec negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie mieszkańców. Po rozpoznaniu odwołań, decyzją z dnia 9 września 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 14 listopada 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na wstępie organ stwierdził, że stosownie do art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), jej przepisy nie znajdują w sprawie zastosowania, lecz sprawa podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy dotychczasowe (będące podstawą decyzji pierwszoinstancyjnej). W przypadku elektrowni wiatrowych oddziaływanie to polega przede wszystkim na emisji hałasu i promieniowania elektromagnetycznego. Dokonując w tym zakresie oceny na podstawie raportu oddziaływania na środowisko SKO przyjęło za organem I instancji, że dochowane zostaną normy w zakresie emisji pola elektromagnetycznego o częstotliwości 55 Hz, określone rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie określenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), bowiem według raportu emisja infradźwięków, której źródłem będą turbiny, nie wpłynie negatywnie na stan zdrowia ludzi. Zaakcentowało przy tym, że prawidłowość danych technicznych zawartych w raporcie potwierdza opinia Instytutu Inżynierii Lotniczej, Procesowej i Maszyn Energetycznych [...], sporządzona w toku postępowania odwoławczego. W ocenie SKO, zarzuty odwołania, co do negatywnego wpływu hałasu z turbin wiatrowych nie zostały poparte żadnymi miarodajnymi badaniami, dlatego nie mogły zostać uwzględnione przy ocenie skarżonej decyzji. Kolegium uznało, że raport wraz z aneksem z lipca 2008 r. odpowiada wymogom art. 52 p.o.ś. i zawiera wszelkie niezbędne informacje. Uchwała Rady Gminy [...] z dnia 19 września 2007 r., Nr X/75/07, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów niezurbanizowanych wsi [...] (Dz. Urz. Woj. Op. Nr 74, poz. 2266) umożliwia z kolei lokalizację elektrowni wiatrowych na wskazanych przez inwestora działkach. Organ odwoławczy przyjął, że decyzja pierwszoinstancyjna posiada wszystkie elementy określone w art. 56 ust. 2 p.o.ś., co świadczyłoby o braku przeciwwskazań do wydania wnioskowanej decyzji. Dostrzegając jednak, że A Spółka z. o.o w [...] prowadzi postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć polegających na budowie farm wiatrowych na terenach wsi [...] i [...], które graniczą z [...] jako możliwe uznał, iż w istocie chodzi o kolejne etapy większego zadania inwestycyjnego. Jednocześnie też wskazał, że na mocy art. 46 ust 2a p.o.ś., przedsięwzięcia powiązane technologiczne kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie. Stąd przyjął, że wysoce prawdopodobna jest odmienna kwalifikacja przedsięwzięcia, bowiem w przypadku przedsięwzięcia wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, w trybie przewidzianym art. 46a ust. 8 p.o.ś. W konsekwencji organ wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt winien wyjaśnić, czy między opisanymi inwestycjami zaistnieje związek, o którym mowa w omawianej ustawie oraz zbadać swą właściwość. Na skutek skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, przez A Spółka z o.o. w [...] oraz B, powyższa decyzja odwoławcza uchylona została wyrokiem WSA w Opolu z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 455/09. W wyroku tym Sąd wskazując na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego uznał, że organ odwoławczy nieprawidłowo stwierdził zaistnienie podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny Sąd przyjął, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie administracyjne, mając na uwadze regulacje zawarte w dziale VI p.o.ś. –"Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko" i dopełniły określonych w nich wymogów. Zdaniem Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy w oparciu o treść raportu wraz z aneksem, podzielił ustalenia organu pierwszej instancji o braku przeciwwskazań do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację planowanej inwestycji. Jednocześnie też przyjął, że przywołany raport wraz z aneksem odpowiada wymogom art. 52 p.o.ś. i zawiera wszelkie niezbędne informacje, w tym opis elementów przyrodniczych środowiska znajdujących się w zasięgu przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia, z charakterystyką chiropterofauny i awifauny w skali lokalnej i ponadlokalnej. Sąd dostrzegł, że dokonana przez organy pozytywna ocena wywodów zawartych w raporcie i aneksie, wskazujących na brak przeciwwskazań do realizacji przedmiotowej elektrowni wiatrowej, odnosiła się do inwestycji określonej przez inwestora we wniosku z 3 marca 2008 r. (budowa farmy wiatrowej na 43 turbiny, wariant zmieniony pismem z 29 września 2008 r., w którym ograniczono park wiatrowy do 39 turbin). Stosownie do tego wskazując na regulacje art. 46 ust. 1, ust. 2, ust. 2a p.o.ś. Sąd wywiódł, że właściwa ocena zamierzeń budowlanych, czy innych form ingerencji w środowisko jako jednego przedsięwzięcia winna zostać dokonana już przez inwestora. Kontrola prawidłowości określenia przez inwestora zamierzenia budowlanego lub innych planowanych form ingerencji w środowisko jako jednego przedsięwzięcia winna natomiast nastąpić już na etapie wszczęcia postępowania, zaś jest możliwa w dalszym postępowaniu administracyjnym z uwagi na treść art. 50 ust. 1 - 2 p.o.ś. i regulacje wprowadzone w art. 52 oraz 49 ust. 3 p.o.ś. Odnosząc się do wymogów, jakie winien spełniać wniosek o wydanie decyzji w sprawie uwarunkowań środowiskowych w przypadku, gdy o obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko określony jest w postanowieniu, Sąd zwrócić uwagę na normę art. 46 ust. 3 p.o.ś., stanowiącą, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie. Uznał przy tym, że odpowiednia kwalifikacja zamierzeń jako jednego przedsięwzięcia, dla którego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się tylko raz, ma zasadnicze znaczenie nie tylko dla stosowania przepisów prawa materialnego, ale także wpływa w szczególności na prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania. Ustalenia w zakresie kręgu stron nastąpiły na podstawie dołączonej do wniosku, mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy podanie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (art. 46 ust. 4 p.o.ś.) oraz danych z ewidencji gruntów. Odnosząc przedstawione uwagi do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że inicjujący postępowanie administracyjne wniosek z załącznikami, w którym nie wskazano na powiązania technologiczne z innym przedsięwzięciem, stwarzał dostateczne podstawy do prawidłowej klasyfikacji zamierzonego przedsięwzięcia. W zaskarżonej decyzji organ nie rozważył jednak, czy farma wiatrowa w [...] jest przedsięwzięciem odpowiadającym regulacjom § 2 pkt 2 i pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93, poz. 623 ze zm.). Brak w niej rozważań, czy farma wiatrowa w [...] może być uznana za powiązaną technologicznie z planowanymi farmami w [...], [...] bądź jeszcze innych lokalizacjach, przy uwzględnieniu faktu, że jednostki te nie miały być przyłączone do sieci w jednym miejscu (co obrazują mapy przedłożone przez inwestora). W ocenie Sądu, mając wątpliwości w tym zakresie Kolegium mogło przeprowadzić dowód w ramach art. 136 K.p.a., wyłączając kasację. Bez analizy w zaskarżonej decyzji przepisów dotyczących kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia i stwierdzenia powiązań technologicznych pomiędzy zamierzeniami planowanymi przez A Sp. z o.o., organ odwoławczy nie był uprawniony do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy Wójtowi Gminy [...] do ponownego rozpoznania. Nie podzielając stanowiska Kolegium o posiadaniu legitymacji do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej przez B, Sąd wskazał, aby być dopuszczonym do udziału w postępowaniu skarżące Stowarzyszenie musiało wypełnić pozostałe wymogi określone w art. 33 p.o.ś. W przedmiotowej sprawie natomiast nie zgłosiło ono swego udziału z poszanowaniem trybu wymaganego art. 33 ust. 1 p.o.ś., bowiem do wniosku z dnia 26 sierpnia 2008 r. nie dołączono oryginału aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, potwierdzającego umocowanie konkretnych osób do działania w imieniu B wraz z określeniem sposobu reprezentacji tego stowarzyszenia przez członków zarządu oraz nie przedłożono oryginału statutu, potwierdzającego, że podmiot ten jest organizacją ekologiczną. Wskazanych dokumentów nie przedłożyło też na wezwanie organu. Spowodowało to pozostawienie podania o dopuszczenie do udziału w postępowaniu bez rozpoznania, a w konsekwencji niewydanie postanowienia o uczestniczeniu w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. W ocenie Sądu w takim wypadku konieczne było wydanie stosownego postanowienia, tak jak na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., którego w rozpoznawanej sprawie nie wydano. Samo zgłoszenie wniosku nie stanowi podstawy do przyznania organizacji ekologicznej statusu jednego z uczestników postępowania. Dopiero jeżeli organizacja ekologiczna, zostanie dopuszczona na własne żądanie do udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, ma prawo do wniesienia odwołania. W przeciwnym razie brak jest legitymacji do złożenia odwołania. Formułując wskazania co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie SKO w Opolu winno dokonać oceny wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie farmy wiatrowej na gruntach wsi [...], pod kątem jej zgodności z art. 46 ust. 2a p.o.ś. oraz przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, przy uwzględnieniu spełnienia warunków z art. 56 ust. 2 p.o.ś. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy winien mieć zatem na uwadze, iż nie może on tylko ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć merytorycznie sprawę. Wydanie decyzji kasacyjnej stanowi bowiem wyjątek i dopuszczalne jest jedynie w tej sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, co powinno jednoznacznie wynikać z decyzji organu II instancji. O ile natomiast Kolegium uzna, iż przesądzenie kwestii przedsięwzięcia powiązanego technologicznie wymaga dodatkowego przeprowadzenia 136 K.p.a., z czym będzie się wiązała konieczność zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. (uchylenie decyzji Wójta Gminy i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania), zobowiązany będzie wskazać w uzasadnieniu w sposób konkretny niewyjaśnione okoliczności faktyczne sprawy, których wyjaśnienie będzie niezbędne do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Końcowo Sąd dostrzegł również, że organ odwoławczy uprawniony był do rozpoznania odwołania G. B., która zaskarżyła decyzję SKO, a następnie odwołanie cofnęła. Wskazał, że wprawdzie organ nie wydał postanowienia rozstrzygającego o nieuwzględnieniu cofniętego odwołania, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż strona mogła podjąć obronę, zaskarżając decyzję w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Formułując zarzut naruszenia art. 33 p.o.ś. B wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2014/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Zgadzając się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że w tej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, Sąd odwoławczy stwierdził, że prawo uczestnictwa w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia na prawach strony organizacja ekologiczna może realizować poprzez zgłoszenie żądania dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu na podstawie art. 33 § 1 Prawa ochrony środowiska. Zgłoszenie udziału w postępowaniu może nastąpić przy tym w dowolnym czasie, dopóki postępowanie nie zostało zakończone, a przepisy nie określają wymagań co do wniosku w tym przedmiocie. Oznacza to, że brak udziału w postępowaniu przed organem pierwszej nie pozbawia Stowarzyszenia prawa zgłoszenia udziału na późniejszym etapie postępowania. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy Sąd odwoławczy uznał, że Stowarzyszenie, składając odwołanie od decyzji z dnia 14 listopada 2009 r., zgłosiło swój udział w tym postępowaniu, a SKO w Opolu w wyniku rozpatrzenia tego odwołania dopuściło to Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej. To z kolei spowodowało, że WSA w Opolu uwzględniając także skargę Stowarzyszenia nie miał podstaw do formułowania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądu, że B nie posiadało legitymacji do złożenia odwołania od decyzji z dnia 14 listopada 2009 r. Kwestia konieczności wydania odrębnego postanowienia w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu nie mogła mieć w tym zakresie przesądzającego znaczenia. Mając jednak na uwadze okoliczność, że skarżące Stowarzyszenie nie kwestionowało uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do uchylenia wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r. Rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia 10 czerwca 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 14 listopada 2008 r. W uzasadnieniu przedstawiając przebieg postępowania organ wskazał, że uwzględniając wskazania Sądu, zwrócił się do Wójta Gminy [...] oraz do Burmistrza [...] o wyjaśnienie, czy są lub były prowadzone postępowania administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych na terenie gmin [...] i [...] instalacji wykorzystujących energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. W odpowiedzi uzyskał od Wójta Gminy [...] informację, że A sp. z o.o. złożyła trzy wnioski o wydanie decyzji "środowiskowych" dla przedsięwzięć polegających na budowie farm wiatrowych na gruntach wsi [...] (7 turbin), [...] (10 turbin) i [...] (21 turbin), jednakże postępowania w tych sprawach umorzono. Burmistrz [...] podał z kolei, że od 2008 r. równocześnie toczyły się postępowania w zakresie trzech decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć polegających na budowie farm wiatrowych w sołectwach [...], [...], [...], [...] i [...], wszczęte z inicjatywy A sp. z o.o., jednak wobec cofnięcia wniosku przez Spółkę, zostały one umorzone. Postępowania dotyczące budowy elektrowni wiatrowych w miejscowościach [...] i [...], wszczęte z wniosku C sp. z o.o. z siedzibą w [...], zostały natomiast - pierwsze umorzone, a drugie zawieszone do czasu przedłożenia przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko. W odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego Kolegium dokonując jego oceny, powołało regulacje art. 46 ust. 1, ust. 3, ust. 4 pkt 2, art. 46a ust. 1, ust. 7, art. 47 ustawy p.o.ś., jako znajdujące zastosowanie w sprawie. Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy wyjaśniło, że przepis ten wprowadza podział przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zależności od tego, czy sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko ma charakter obligatoryjny (pkt 1), czy też fakultatywny (pkt 2). Listę przedsięwzięcia, dla których obowiązek sporządzenia raportu stwierdza się w drodze postanowienia, zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy, zawierają z kolei odpowiednio § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Wskazując, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się też w stosunku do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być nałożony w trybie art. 51 ust. 2 (art. 51 ust. 1 pkt 3) organ stwierdził, że instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 5, czyli planowane na lądzie, o mocy nominalnej elektrowni poniżej 100 MW, zaliczane są do przedsięwzięć grupy drugiej (§ 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia), podobnie jak stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym poniżej 220 kV, ale nie niższym niż 110 kV, o długości mniejszej niż 15 km (§ 3 ust. 1 pkt 7). Dalej zaznaczył, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzgadnia się warunki realizacji przedsięwzięcia, w odniesieniu do przedsięwzięć z grupy drugiej, wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy, ze starostą oraz z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym (art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a w związku z art. 57 ust. 1 i art. 378 ust. 1). Na gruncie obowiązku organu wynikającego z art. 53 ustawy, wskazując na regulacje art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i art. 3 pkt 19 tej ustawy Kolegium odniosło się również do uczestnictwa w postępowaniu organizacji ekologicznej, o której mowa w art. 3 pkt 16 ustawy, powołując w tym zakresie regulacje art. 33 ust. 1 i 1a ustawy. Następnie wskazało na wymagania jakie winien spełniać raport oddziaływania na środowisko określone w art. 52 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy, powołało treść art. 55, art. 56 ust. 1 i ust. 1b, a także regulacje art. 56 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy odnoszące się do wymagań ustalanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium stwierdziło też, że odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań może mieć miejsce tylko w wypadku kolizji przedsięwzięcia z planem miejscowym, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający lub braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany we wniosku, a także w razie zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, bądź gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość szkodliwego oddziaływania na środowisko. Stosownie do tego organ odwoławczy uznał, że w sprawie żadna z przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji negatywnej nie wystąpiła, a rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zapadło po zebraniu pełnego materiału dowodowego, w sposób respektujący wymogi art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., oraz przy zapewnieniu stronom czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 Kpa). Ocenił, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 19 września 2007 r., Nr X/75/07, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów niezurbanizowanych wsi [...]. Ponadto, odnosząc się do oceny zagrożeń dla środowiska przyrodniczego, dokonanej przez A. K., przyznał rację jego twierdzeniu, że w raporcie oddziaływania na środowisko kwestię wpływu przedsięwzięcia na awifaunę i chiropterofaunę potraktowano dość powierzchownie. Zaznaczył jednak, że autor opinii nie zaprezentował żadnych wyników badań empirycznych z terenu planowanego przedsięwzięcia, pozwalających skutecznie podważyć zasadnicze tezy raportu. Podobnie jak raport, oparty w głównej mierze na opracowaniu ekofizjograficznym, opinia ma charakter teoretyczny, a postulaty w niej zawarte przynajmniej częściowo uwzględnione będą na etapie analizy porealizacyjnej. Końcowo organ odwoławczy podkreślił również, że w sprawie odpadła podstawa faktyczna do uchylenia skarżonej decyzji , albowiem na terenach ościennych nie są realizowane inwestycje, których eksploatacja skutkowałaby skumulowanym oddziaływaniem na środowisko w rozumieniu art. 52 ust. 1 pkt 6 p.o.ś. W obecnym stanie sprawy przedsięwzięcie nie jest tym, o którym mowa w art. 46 ust. 2 ustawy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli: R. S., J. K., C. W., J. W., M. K., E. K. oraz G. B. Wnosząc w skardze o uchylenie oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucili decyzji odwoławczej: -rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8,11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na dowolnym oraz niewłaściwym uzasadnieniu wydanej decyzji, z jednoznacznym pominięciem interesu skarżących i zarzutów podniesionych w ramach odwołania z dnia 15 grudnia 2008 r., a w konsekwencji wydanie orzeczenia w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, -rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a w tym przepisów p.o.ś., poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej pomimo, iż zamierzona inwestycja szkodliwie będzie oddziaływać na środowisko naturalne, a ocena organu w tym zakresie oparta została na powierzchownej analizie w zakresie oddziaływania na awifaunę oraz chiroptrerofaunę. Skarżący podnieśli również, że wydana decyzja narusza ich słuszny interes, który nie został uwzględniony w toku prowadzonego postępowania, gdyż turbiny mają być posadowione w odległości około 500 m od zabudowań mieszkalnych, a około 200 - 300 m od użytkowanych działek rolnych, podczas gdy obecnie przyjmuje się w opracowaniach, że minimalna bezpieczna odległość turbin wiatrowych od zabudowań i miejsca przebywania ludzi oraz zwierząt to nie mniej niż 3000 m. Stosownie do tego zarzutu skarżący wskazali na negatywny wpływ hałasu wytwarzanego przez śmigła dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz niedogodności związane z pracą wiatraków Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu złożyło również B z siedzibą w [...]. Wnioskując w skardze o uchylenie decyzji obu instancji i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji B podniosło zarzuty naruszenia przez organ: - art. 10 § 1 i art. 28 K.p.a. - poprzez odmowę przyznania przez Wójta Gminy [...] statusu strony postępowania właścicielom działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania farmy wiatrowej: E. K., C. W., J. W., J. R., W. R., T. W., A. W.; - art. 140 w zw. z art. 107 i 7 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w decyzji do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu oraz poprzez stwierdzenie, że uchybienia w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu I instancji nie miały wpływu na wynik sprawy; - art. 55 w zw. z art. 51 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 4 i 5 p.o.ś. poprzez wybór wariantu, który nie był przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa oraz wydanie decyzji w oparciu o raport dotknięty istotnymi brakami (m.in. brak oceny oddziaływań skumulowanych i rzetelnej analizy konfliktów społecznych); - art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez stwierdzenie, że skarżący nie podważyli skutecznie raportu w części dotyczącej oddziaływania wiatraków na awifaunę i chiropterofaunę; - art. 80 K.p.a. wskutek przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie wniosków raportu OOS opartych wyłącznie na literaturze, nie popartych żadnymi badaniami, za wiarygodne, w sytuacji gdy przedstawiają one problem wpływu inwestycji na awi- i chiropterofaunę powierzchownie, oraz uznanie za niewiarygodne większości wniosków opracowania tego problemu przez A. K., zarzucając mu brak przeprowadzenia stosownych badań na terenie inwestycji i oparcie się tylko na opracowaniach naukowych, a ponadto pominięcia opracowania – pisma z dnia 27 sierpnia 2008 r. N. P., w zakresie tzw. syndromu turbin. B zakwestionowało legalność decyzji również z uwagi na brak pełnej analizy oddziaływań skumulowanych planowanej farmy wiatrowej z uwzględnieniem pozostałych planowanych w najbliższej okolicy. Wskazało, że na terenie sąsiedniej Gminy [...] zmieniono uchwałą z dnia 30 marca 2009 r., nr XXXI/250/2009, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych w miejscowościach: [...], [...], [...], [...]. W nowym projekcie Studium Gminy [...] pod wiatraki wyznaczono natomiast dodatkowe grunty w miejscowości [...]. W konsekwencji, z czasem dojdzie do skumulowanego oddziaływania inwestycji projektowanej z inwestycjami potencjalnymi. W odpowiedzi na wniesione skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o odrzucenie skargi M. K., gdyż w toku postępowania odwoławczego darowała ona E. K. nieruchomość położoną w sąsiedztwie planowanej farmy wiatrowej, przez co utraciła przymiot strony oraz o oddalenie skargi pozostałych skarżących. Organ podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji. Wskazał, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, respektując wskazania sądu przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 K.p.a., które wykazało, że inwestycja nie jest powiązana technologicznie z innymi przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z jej realizacją nie wystąpią skumulowane oddziaływania na środowisko, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów skarżących organ wyjaśnił, że wieś [...] leży w znacznym oddaleniu od [...], a zatem nie dojdzie do kumulacji oddziaływań. Ponadto inwestor zrezygnował z realizacji elektrowni w innych miejscowościach, a przepisy ustawy nie znają pojęcia "potencjalnych planowanych przedsięwzięć". Przepisy prawa nie określają również dopuszczalnej odległości turbin wiatrowych od zabudowań mieszkalnych. Uchwała Rady Gminy [...] z dnia 18 maja 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów niezurbanizowanych wsi [...] weszła natomiast w życie dopiero w dniu 29 lipca 2011 r. i nie mogła być uwzględniona przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Op 444/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę M. K. W sprawie ze skargi B, wpisanej do repertorium sądowego pod sygnaturą akt II SA/Op 477/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wydał w dniu 30 grudnia 2011 r. postanowienie na mocy którego, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 25 zarządzenia Nr 11 Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalania zasad biurowości w sądach administracyjnych (...), zarządził połączenie spraw o sygn. akt II SA/Op 444/11 i II SA/Op 447/11, w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzienie sprawy dalej pod sygn. akt II SA/Op 444/11. Na rozprawie sądowej w dniu 6 marca 2012 r., pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę oraz wnioski w niej zawarte. Z kolei, pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie obu skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według wskazanych zasad kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W zakresie dokonanej oceny dostrzec przede wszystkim trzeba, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie sadowoadministracyjne była już przedmiotem oceny sądowej. W sprawie tej, Wojewódzki Sąd Administracyjny Opolu wypowiedział się w wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 455/09, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyraził swoje stanowisko w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2014/10. Obecnie przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygniecie wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy. W związku z zaistniałym stanem faktycznym w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem postępowania. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, iż orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Zauważyć przy tym należy, że ocena prawna dotyczy tak wykładni przepisów prawa materialnego, jak i procesowego oraz sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania, co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania samego sądu oznacza z kolei, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu w orzeczeniu poglądowi w pełnym zakresie. W konsekwencji, nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym trybie. Wyłączenie związania wynikającego z art. 153 P.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie w przypadku zmiany przepisów prawa stanowiących podstawę oceny dokonanej w sprawie, zmiany stanu faktycznego, bądź też uchylenia orzeczenia sądowego w przewidzianym trybie. Stosownie do tego, uwzględniając regulację art. 153 P.p.s.a wskazać trzeba, że dokonując w niniejszej sprawie oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd związany był wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 455/09. Zgodnie z wyrażoną w nim oceną, wobec tego, że stan faktyczny oraz stan prawny w niniejszej sprawie nie uległ zmianie, w pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że w sprawie tej prawidłowo jako materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia organy przyjęły ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 105 ze zm.), zwanej dalej ustawą, a to z uwagi na zapis art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Odnotować też trzeba, że prawidłowość zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy przepisów tej ustawy potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2014/10, wydanym w niniejszej sprawie. Ponadto w sprawie, dopełniono przy tym wymogów określonych w art. 51 ust. 2, art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a, ust. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 53 wskazanej ustawy, regulujących tryb postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie składu orzekającego, zaskarżona decyzja wydana została z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd we wcześniejszym wyroku i czyni zadość zawartym w nim wskazaniom. Zwrócić należy uwagę, że rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające w celu dokonania prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot postępowania, w zakresie pozwalającym na ustalenie, czy stanowi ono przedsięwzięcie powiązane technologicznie z innymi planowanymi do realizacji, tj. takie o którym mowa w art. 46 ust. 2a ustawy. W tym zakresie, organ odwoławczy wystąpił do właściwych organów o udzielenie informacji, czy na terenie gminy [...] i [...] są lub były prowadzone postępowania administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji wykorzystujących energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. Zauważyć też należy, że takie działanie organu odwoławczego mieściło się w jego kompetencjach wynikających z art. 136 K.p.a., który dopuszcza przeprowadzenie przez ten organ dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Ustalenie wskazanych okoliczności było natomiast istotne dla dokonania w sprawie prawidłowej oceny i określenia w decyzji środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, zwłaszcza z uwagi na ewentualne możliwe skumulowane i jego oddziaływanie na środowisko. Podtrzymując ocenę prawną przedstawioną we wcześniejszym wyroku wydanym w niniejszej sprawie, wskazać w tym miejscu przyjdzie, że art. 46 ust. 2a ustawy wprowadza rozwiązanie, w myśl którego o kwalifikacji jako jednego przedsięwzięcia większej liczby zamierzeń budowlanych lub innych form ingerencji na środowisko, decydują powiązania technologiczne. Jego celem jest z jednej strony ułatwienie całościowego spojrzenia na ewentualne zmiany w środowisku, jakie wywoła realizacja powiązanych technologicznie przedsięwzięć, z drugiej zaś ujawnienie rzeczywistej skali możliwych zmian czy oddziaływań. Zgodnie natomiast z przepisem § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93, poz. 623 ze zm.) farma wiatrowa oznacza jednostkę wytwórczą lub zespół tych jednostek wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, przyłączonych do sieci w jednym miejscu przyłączenia, zaś punkt 8 przywołanego przepisu stanowi, że miejsce przyłączenia to punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią. Definicja legalna przyłącza ujęta została z kolei w § 2 pkt 15 przywołanego rozporządzenia, zgodnie z którym przyłącze jest to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Zaznaczyć należy, że wskazane regulacje stanowią podstawę do dokonania oceny przedsięwzięć polegających na budowie elektrowni wiatrowych jako jednego przedsięwzięcia. Stosownie do tego, w ocenie Sądu uznać należy, że podjęte przez Kolegium w ponownym postępowaniu działania, zmierzające do ustalenia, czy farma wiatrowa w [...] może być uznana za powiązaną technologicznie z innymi planowanymi przedsięwzięciami, co do których prowadzone były postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, były konieczne dla dokonania oceny co do tego, czy przedsięwzięcie objęte postępowaniem odpowiada regulacji art. 46 ust. 2a ustawy, i stanowiły realizację wskazań wynikających z wydanego wyroku tut. Sądu. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające wykazało, że na terenach ościennych nie są realizowane inwestycje polegające na budowie elektrowni wiatrowych, które mogłyby w sposób skumulowany oddziaływać na środowisko. Brak było zatem podstaw do dokonania przez organ analizy w zakresie powiązań technologicznych pomiędzy farmą wiatrową w [...], a innymi przedsięwzięciami. Dlatego też zarzut skarżącego B w tej materii okazał się bezzasadny. Jednocześnie, w świetle dokonanych ustaleń, za prawidłową uznać należy ocenę organu odwoławczego co do kwalifikacji budowy elektrowni wiatrowej w [...] jako niebędącej przedsięwzięciem powiązanym technologicznie, o którym mowa w art. 46 ust. 2a ustawy. Ponadto stwierdzić trzeba, że na skutek ponownego rozpoznania sprawy, Kolegium prawidłowo uznało, iż brak było podstaw do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla budowy planowanej farmy wiatrowej i stosownie do tego zasadnie utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstnacyjną. Odnotować też można, że wprawdzie uzasadnienie decyzji odwoławczej dotyczące oceny dokonanej w tym zakresie pozostaje dość ogólnikowe, niemniej jednak nie mogło to mieć wpływu na wynik sprawy i nie stanowiło o wadliwości rozstrzygnięcia, prowadzącej do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji przedstawiło stan faktyczny sprawy, wskazało i wyjaśniło przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, jak również dokonało oceny przedsięwzięcia w kontekście art. 46 ust. 2a ustawy oraz jego zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego i stwierdziło brak podstaw do wydania decyzji negatywnej. Nie można zatem uznać, że zaskarżona decyzja pozbawiona została koniecznego elementu jakim jest uzasadnienie. Jakkolwiek zgodzić należy się z tym, że uzasadnienie organu odwoławczego było powierzchowne (ogólne), to jednak nie można przyjąć, że na jego podstawie całkowicie niemożliwa była analiza argumentacji i motywów podjętego rozstrzygnięcia. Organ dał bowiem pewien wyraz dokonanej przez siebie ocenie. Ponadto, z przedstawionych okoliczności oraz rozważań można przy tym wywieść kryteria oceny, które ustalone zostały w oparciu o powołaną podstawę prawną, jak również można ustalić okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie. Należy mieć na uwadze, że utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej jest konsekwencją stwierdzenia, że decyzja ta jest prawidłowa i następuje wówczas, gdy ocena organu drugiej instancji co do istoty sprawy jest taka sama jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Przyjąć zatem należy, że utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy podzielił w pełni ocenę dokonaną przez ten organ. Tym samym, o ile wskutek braku szczegółowej oceny można doszukiwać się naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., to nie mogło ono jednak mieć wpływu na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w pełni bowiem należało zaakceptować. Kontynuując ocenę legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, że niewątpliwie budowa farmy wiatrowej w [...] należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z uwagi na swój charakter odpowiada ona przedsięwzięciom określonym w § 3 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, dla których właściwy organ może nałożyć obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Mieści się ono zatem w zakresie przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zasadnym zdaje się zaakcentować, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - w myśl art. 46a ust. 1 ustawy - wszczynane jest na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Jak stanowi art. 56 ust. 1 ustawy, wydanie takiej decyzji wymaga podjęcia przez organ właściwy do wydania decyzji (art. 48 ust. 1 ustawy) działań w zakresie ustalenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, oraz stosownie do art. 46 ust. 3 ustawy, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie. Z kolei, zakres zagadnień jakie winny być ocenione w tym postępowaniu ustala art. 47 ustawy, zgodnie z którym w ramach dokonywanej oceny: określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między wymienionymi czynnikami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu. Podkreślić też trzeba, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga współudziału również innych organów, w tym organu ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Przy czym, w przypadku przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony w drodze postanowienia, na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy, przed dokonaniem oceny w zakresie oddziaływania na środowisko, konieczne jest podjęcie przez organ we wstępnym postępowaniu działań zmierzających do stwierdzenia istnienia konieczności sporządzenia tego raportu. Stąd na zasadzie art. 51 ust. 2 ustawy, w pierwszej fazie postępowania organ właściwy do wydania decyzji dokonuje kwalifikacji przedsięwzięcia co do niezbędności sporządzenia raportu, zasięgając w tym zakresie opinii organów wskazanych w art. 51 ust. 3 ustawy, w tym organu ochrony środowiska i państwowego powiatowego lub wojewódzkiego inspektora sanitarnego (art. 51 ust. 1 i 2 w zw. z art. 57 ustawy). Jak stanowi przepis art. 51 ust. 3 ustawy, postanowienie dotyczące obowiązku sporządzenia raportu wydaje się po zasięgnięciu opinii wskazanych przez ustawodawcę organów. W ostatnim etapie postępowania, zmierzającym do ustalenia warunków realizacji przedsięwzięcia organ właściwy do wydania decyzji, przed podjęciem rozstrzygnięcia w tym zakresie, obowiązany jest z kolei uzgodnić warunki realizacji z właściwymi organami współdziałającymi, stosownie do art. 48 ust. 2 ustawy. Rolą organów uzgadniających jest przy tym przesądzenie - w zakresie należącym do ich właściwości - wyłącznie o tym, czy inwestycja przy spełnieniu planowanych rozwiązań nie będzie naruszać wymogów ochrony środowiska. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż ustalenia i oceny dokonywane w toku postępowania (w tym wpływu inwestycji na środowisko), tak przez organ właściwy w sprawie, jak i organy współdziałające, w przypadku istnienia w odniesieniu do planowanej inwestycji ustawowego, bądź nałożonego w drodze postanowienia obowiązku sporządzenia raportu, dokonywane są w oparciu o ten właśnie raport. Zgodnie z art. 52 ustawy zawiera on bowiem informacje o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, a zatem konieczne do dokonania oceny i ustaleń w zakresie środowiskowych uwarunkowań. Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko zawiera wiadomości specjalistyczne (związane np. z biologią, fizyką, hydrologią), stąd ustawodawca wymaga, aby przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nastąpiło uzgodnienie warunków realizacji danego przedsięwzięcia z właściwymi organami. Dodać należy, że stosownie do treści art. 53 ustawy, w przypadku przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu wynika z przepisów, bądź też nałożony został we wstępnym postępowaniu w drodze postanowienia, koniecznym jest zapewnienie przez organ wydający decyzję możliwości udziału w postępowaniu społeczeństwu. W ramach tego udziału, w myśl art. 31 ustawy, każdy ma prawo składania uwag i wniosków. Sposób w jaki prawo wynikające z art. 31 ustawy ma być realizowane, określony został natomiast w art. 32 ustawy, który wskazuje działania organu służące zagwarantowaniu społeczeństwu udziału w postępowaniu. Wśród nich, w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 ustawy, ustawodawca wymienił obligatoryjne obowiązki: podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, przy jednoczesnym wskazaniu miejsca i 21-dniowego terminu ich składania (pkt 1), rozpatrzenia zgłoszonych uwag i wniosków (pkt 3) oraz podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa. Podanie do publicznej wiadomości wskazanych w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 informacji, zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy, winno przy tym nastąpić także poprzez zamieszczenie ich na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten takową prowadzi. Mając na względzie przedstawione powyżej uwagi, w zakresie oceny legalności zaskarżonej decyzji, uwzględniając ocenę dokonaną w wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r., skład orzekający uznał, że rozstrzygnięcie podjęte zostało po przeprowadzeniu postępowania spełniającego wymogi wynikające z omawianej ustawy. Wbrew zarzutom skargi nie można uznać, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie naruszało art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Dostrzec trzeba, że już w wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r. Sąd zauważył, że zebrany w postępowaniu pierwszoinstancyjnym materiał dowodowy pozwalał na podjęcie w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w zakresie wskazanym przez Sąd, które nie ujawniło istnienia okoliczności wymagających ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części. Jednocześnie w ocenie Sądu, prawidłowo zaskarżoną decyzją określono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Podkreślić również należy, że organ pierwszej instancji we wstępnej fazie postępowania, uwzględnił opinie organów współdziałających tj. Starosty Krapkowickiego oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu, w zakresie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu. Następnie, po jego przedłożeniu, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wystąpił do właściwych organów o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do art. 31 w zw. z art. 53 ustawy, w postępowaniu zagwarantowano przy tym udział społeczeństwu. W oparciu o art. 33 ustawy, na prawach strony dopuszczono też do udziału w postępowaniu B. Uwzględniając uwagi i wnioski, organ wystąpił również do inwestora o ustosunkowanie się do nich. Ten z kolei przedstawił w tym zakresie obszerne wyjaśnienia. Ponadto, zgodnie z art. 55 ustawy, wyraził zgodę na wskazanie w decyzji nowego, w ocenie organu korzystniejszego dla środowiska, wariantu dla realizacji przedsięwzięcia, polegającego na ograniczeniu liczby elektrowni wiatrowych z 42 do 39. Skoro nowy wariant przedsięwzięcia został pozytywnie zaopiniowany przez organy uzgadniające, a przy tym stwierdzono zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (przewidującego na obszarach objętych wnioskiem realizację elektrowni wiatrowych), zdaniem Sądu słusznie wydano w sprawie decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodatkowo podnieść należy, że czynności podejmowane w toku postępowania czyniły zadość procedurze w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz znajdującym zastosowanie ogólnym zasadą postępowania administracyjnego. To natomiast obligowało organ do zakończenia postępowania, poprzez wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego nieuwzględnianie wszystkich dowodów uznać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sformułowany został on ogólnie bez wskazania konkretnych dowodów, które w ocenie strony skarżącej nie zostały uwzględnione. Analiza treści decyzji pierwszoinstancyjnej jak i zaskarżonej decyzji odwoławczej prowadzi do wniosku, że organy podjęły rozstrzygniecie w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Określając środowiskowe uwarunkowania organ pierwszej instancji uwzględnił raport, aneks oraz uzgodnienia organów współdziałających. Rozstrzygnięcie nie stoi przy tym w sprzeczności z oceną wyrażoną w opinii sporządzonej na potrzeby postępiania, w której konkluzji stwierdzono, że " (...) inwestycja nie powoduje ani krótko działających, ani trwałych oddziaływań na środowisko i zdrowie, zarówno w bliskiej odległości od placów budowlanych elektrowni wiatrowych, jak również w całym obszarze, w tym także obszarów mieszkalnych. Fakt ten dotyczy również tych osób, które w piśmie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu [...] z dnia 21.04.2009 r. zostały określone jako strony odwołujące się". Ponadto podkreślić trzeba, że organ odwoławczy odniósł się do oceny zagrożeń dla środowiska przyrodniczego dokonanej przez A. K. uznając, że postulaty w niej zawarte będą częściowo uwzględnione dopiero na etapie analizy porealizacyjnej. Bezzasadny był również zarzut dotyczący niedokonania w niniejszej sprawie oceny zgodności lokalizacji inwestycji z ustaleniami miejscowego planu w brzmieniu ustalonego uchwałą zmieniającą z dnia 18 maja 2011 r., nr VI/39/2011. Wskazana uchwała weszła bowiem w życie dopiero w dniu 29 lipca 2011 r. Skoro nie obowiązywała w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji brak było podstaw do dokonywania przez organ oceny na jej podstawie. Obowiązkiem organów w przedmiotowym postępowaniu było dokonanie oceny prawnej i faktycznej na podstawie obowiązującego stanu prawnego. W myśl Prawa ochrony środowiska do zadań organu w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji należy dokonanie oceny i analizy w zakresie wpływu danego przedsięwzięcia na otoczenie, możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania jego negatywnego oddziaływania oraz wymaganego monitoringu. W tym też kontekście rolą organu właściwego do wydania decyzji jest dokonanie ustaleń w zakresie możliwości realizacji przedsięwzięcia. Organ współdziałające dokonują natomiast w zakresie swej właściwości kontroli co do zachowania standardów wyznaczanych przepisami prawa. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że w postępowaniu ocena okoliczności faktycznych w tym przedmiocie dokonywana jest w oparciu o przygotowany raport o oddziaływaniu na środowisko, który stanowi istotny środek dowodowy i który stosownie do art. 56 ust. 1b ustawy, obok uzgodnień organów i wyników przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa postępowania, organ obowiązany jest uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Z uwagi na swój charakter raport oceniany winien być przez organ w świetle wymagań stawianych środkom dowodowym na gruncie art. 75 i nast. K.p.a. Oznacza to, że nie powinien być uznany za środek dowodowy raport niespełniający ustawowych wymagań ustalonych w art. 52 ust. 1 ustawy, zaś zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wskazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania merytorycznej zawartości raportu. Może go oceniać jedynie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną. W ocenie Sądu, sporządzony w niniejszej sprawie raport wraz z załączonym aneksem, spełniał wymagania określone przez organ w postanowieniu nakładającym obowiązek jego sporządzenia, a wynikające z art. 52 ustawy. Sporządzony został rzetelnie i dokładnie, przez osoby posiadające odpowiednie w tym zakresie kompetencje, a jego zakres odpowiadał charakterowi i wielkości przewidywanego oddziaływania. Na jego podstawie możliwe było dokonanie analizy oraz rozstrzygnięcia kwestii istotnych z punktu widzenia możliwości i warunków realizacji planowanej inwestycji. Skoro z jego treści wynika, że przedsięwzięcie nie będzie naruszać standardów określonych w przepisach prawa w zakresie skutków dla środowiska oraz zdrowia ludności, w szczególności zaś: nie wystąpi negatywny wpływ na obszary chronione, nie wystąpią zagrożenia w odniesieniu do rzadkich i chronionych gatunków roślin i siedlisk przyrodniczych, nie zostaną przekroczone normy hałasu, przedsięwzięcie nie będzie wpływać negatywnie na stan wód podziemnych i powierzchniowych, jak również nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, słusznie organy orzekły o określeniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zauważyć też należy, że w postępowaniu odwoławczym Kolegium, na podstawie art. 136 K.p.a., przeprowadziło dodatkowy dowód z opinii instytutu naukowego, który nie potwierdził negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie ludzi. Ponadto, warunki realizacji przedsięwzięcia zostały pozytywnie uzgodnione przez organy współdziałające, czego nie zauważają skarżący. Stosownie do powyższego uznać trzeba, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy, nie narusza przepisów prawa (w związku z tym, że uwzględnienia informacje i ustalenia zawarte w sporządzonym raporcie), a wręcz przeciwnie - stanowi o realizacji wymogów wynikających z ustawy. Organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w wyniku swojego ponownego postępowania w sprawie, w tym odnosząc się do zarzutów odwołania, doszedł do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji. W związku z powielonymi z odwołania zarzutami w skardze na tę decyzję merytoryczną podnieść należy, że organy administracji publicznej działają na podstawie prawa (art. 6 K.p.a.) i dlatego też, wszelkie obowiązki nakładane na stronę (inwestora) muszą wynikać z przepisów. Podobnie, organowi można zarzucić bezprawność w działaniu tylko wówczas, gdy swoim zachowaniem narusza konkretny przepis. W świetle powyższego należało stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 K.p.a. w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Dostrzec bowiem trzeba, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy zawiera wszystkie elementy określone w art. 56 ust. 2 ustawy tj. poza określeniem rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia określa także przewidziane przez ustawę szczegółowe wymagania i warunki na jakich przedsięwzięcie winno być realizowane. W jej uzasadnieniu, spełniającym wymogi art. 107 K.p.a., stosownie do art. 56 ust. 8 ustawy, zawarto również informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. Jednocześnie na podstawi art. 56 ust. 4 ustawy, ustalone zostały w niej także dodatkowe obowiązki dotyczące m.in. wykonania analizy porealizacyjnej oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe oznacza, że określone w decyzji pierwszoinstancyjnej wymogi realizacji przedsięwzięcia czynią zadość zakresowi przedmiotowemu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Spełnienie przez inwestora warunków określonych w decyzji daje przy tym gwarancję realizacji przedsięwzięcia spełniającego wymogi ochrony środowiska, a nałożony na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia analizy powykonawczej zapewnia możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w przypadku, gdyby wnioski wynikające z tej analizy wskazywały na naruszenie standardów jakości środowiska. Jednocześnie ustalone warunki realizacji inwestycji wynikają z dokonanej przez organ oceny przedsięwzięcia, która przedstawiona została w decyzji, a która to potwierdza, że przedsięwzięcie zrealizowane przy ich zachowaniu będzie spełniało obowiązujące standardy środowiska. W świetle przedstawionych rozważań, zarzuty skargi w przedmiocie rażącego naruszenia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. należało uznać za chybione. Dodatkowo podkreślić też trzeba, że nie można postawić wydanej w niniejszej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zarzutu nieprawidłowego sformułowania wymagań dotyczących inwestycji. Sąd zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia powinna wskazać warunki i wymagania, jakie powinno spełniać zrealizowane przedsięwzięcie, w zakresie wymagań ochrony środowiska, w świetle oceny aktualnego stanu środowiska, na które zamierzane przedsięwzięcie będzie oddziaływać i skutków projektowanego oddziaływania. Ustalenie warunków i wymagań ma nastąpić przed podjęciem realizacji przedsięwzięcia a ich wykonanie ocenione po zrealizowaniu przedsięwzięcia. Powinno to pozwolić, przed uruchomieniem instalacji, na ustalenie zasad korzystania ze środowiska (w tym oddziaływania na nie) przez organy w tym zakresie właściwe, w odpowiednich decyzjach administracyjnych. W takim ujęciu decyzja środowiskowa jest bezpośrednio powiązana z rozstrzygnięciem wyrażającym zgodę na realizację i ustalającą wymagania, które dane przedsięwzięcie powinno spełnić podczas jego realizacji (budowy) i wyposażenia, dla zapewnienia przestrzegania wymagań ochrony środowiska w zakresie, w jakim już funkcjonujące przedsięwzięcie na środowisko mogłoby oddziaływać. Oznacza to, że konieczność ustalenia w decyzji środowiskowej "wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym" (art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy) nie ma być spełniona przez określenie w decyzji środowiskowej urządzeń ochronnych, jakie powinny być przewidziane w projekcie budowlanym, czy poprzez ustalenie dopuszczalnych poziomów emisji. To pierwsze bowiem ustalane jest w zatwierdzanym projekcie budowlanym (najczęściej przez pozwolenie na budowę), to drugie przez pozwolenie emisyjne. Decyzja środowiskowa ma ustalać efekty środowiskowe zastosowania odpowiednich środków, natomiast jakie mają być środki, określają je poprzez inne akty administracyjne, właściwe do tego organy. Ponadto tego rodzaju powiązanie decyzji środowiskowej reguluje art. 56 ust. 9 ustawy stwierdzając, że "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4, oraz organ przyjmujący zgłoszenie, o którym mowa w art. 46 ust. 4a". Natomiast akty (czynności) wymienione w tych przepisach, do których odwoływał się art. 56 ust. 9, to przede wszystkim akty pozwalające na realizację przedsięwzięcia i ustalające warunki tejże realizacji. Decyzja środowiskowa nie ustala więc bezpośrednio uwarunkowań mających znaczenie dla aktów reglamentujących korzystanie ze środowiska, czyli brak jest analogicznego powiązania do określonego w art. 56 ust. 9 ustawy, pomiędzy decyzją środowiskową a aktami reglamentującymi korzystanie (w szczególności takimi, jak pozwolenia emisyjne, akty związane z wytwarzaniem odpadów i gospodarowaniem nimi). Z tych względów nie można stawiać decyzji środowiskowej i postępowaniu dowodowemu przeprowadzonemu w związku z ustalaniem jej treści, zarzutu niesformułowania wymagań dotyczących działań określanych decyzjami reglamentującymi (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1848/10, LEX nr 787129). Reasumując, skoro akt utrzymany w mocy decyzją zaskarżaną wydany został we właściwym trybie i nie narusza przepisów prawa, a decyzja zaskarżona wydana została przy uwzględnieniu wskazań Sądu wynikających z wyroku, uznać należy, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, ani też procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przyjmując nawet, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólne, nie można stwierdzić, że jest to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu przedstawiono bowiem stan faktyczny i prawny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia utrzymanego w mocy przez organ odwoławczy, które jest zgodne z przepisami prawa. W decyzji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy przedstawiono natomiast ocenę i argumentację uzasadniającą treść rozstrzygnięcia. Brak szczegółowego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji nie miał zatem wpływu na wynik sprawy. Podjęte w sprawie rozstrzygniecie o określeniu środowiskowych uwarunkowań odpowiada bowiem przepisom prawa. Wobec powyższego, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalono skargę.