II SA/Op 453/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 października 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Nyskiego z dnia 22 lipca 2015 r., nr [...], orzekającej o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w formie egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że wykonanie decyzji skutkowałoby dla niego niepowetowaną szkodą w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Skarżący jest bowiem z zawodu hydraulikiem i ramach prowadzonej działalności świadczy usługi usuwania awarii u klientów, do których siedziby musi dojechać oraz dowieźć specjalistyczny sprzęt. W ocenie skarżącego, skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu, a następnie zatrzymanie mu prawa jazdy, skutkowałoby niemożnością prowadzenia w dalszym ciągu działalności gospodarczej, a to w konsekwencji doprowadziłoby do zaprzestania osiągania dochodów i braku środków na utrzymanie siebie oraz rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być natomiast realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązana jest zatem skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazanie szkody bez jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku (por.: postanowienie NSA z 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1866/15; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślić należy, że nałożony na skarżącego obowiązek, tj. poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, ma na celu stwierdzenie istnienia lub braku kwalifikacji do kierowania pojazdami, w związku z przekroczeniem przez skarżącego 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wykonanie tego obowiązku nie skutkuje zatem, jak wywodzi skarżący, bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Dokonanie tej czynności nie jest jednak przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie poddać się sprawdzeniu kwalifikacji. Konsekwencją tego zaniechania ze strony skarżącego będzie jedynie czasowe uniemożliwienie mu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. Ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić natomiast będzie natomiast odrębny akt administracyjny, od którego będą przysługiwać skarżącemu środki zaskarżenia na zasadach ogólnych. Mając na względzie przywołane okoliczności sprawy, Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został przez skarżącego dostatecznie uzasadniony, a charakter zaskarżonego aktu nie wskazuje, aby mógł on wywołać negatywne dla skarżącego skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wskazano bowiem wyżej, decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie powoduje automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości, co do rzeczywistej znajomości przepisów ruchu drogowego przez kierowcę, który je wielokrotnie naruszył w obiektywnie krótkim czasie (por. np. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 461/16; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1238/16; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Sąd działając na zasadzie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, jak w sentencji.