II SA/Op 454/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G., A. G., M. J., A. L. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności na skutek wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi postanawia: przywrócić termin. Z. G., działający w swoim imieniu, a także w imieniu swoich córek, tj. A. G., M. J., A. L. oraz A. B., wniósł pismem z dnia 9 sierpnia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], Nr [...] w sprawie odmowy przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w M., obejmującego działki nr A i nr B, k.m.[...], o łącznej pow. 12,36 ha, zapisanego w księdze wieczystej nr [...]. Wobec faktu, że do skargi Z. G. nie dołączył pełnomocnictwa do występowania w imieniu wyżej wskazanych osób, w tym M. J., Sąd wezwał go do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenia pełnomocnictwa, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Sąd pouczył także Z. G., iż niezastosowanie do wezwania w wyznaczonym przez Sąd terminie, spowoduje odrzucenie skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Z. G. dołączył dwa pisma. Jedno z nich, upoważniające go do występowania w imieniu A. G., A. G. oraz A. G., wobec jego treści, zostało uznane przez Sąd jako uzasadniające stwierdzenie, iż Z. G. był umocowany do działania w imieniu wymienionych w nim osób. Sąd uznał więc, że pełnomocnik uzupełnił w tym zakresie brak formalny skargi. Odmienne stanowisko Sąd przyjął z kolei w przypadku drugiego z wymienionych pism, tj. pisma z dnia 3 marca 2005 r., z którego treści wynikało dla Z. G. jedynie prawo do podejmowania w imieniu M. J. wszelkich czynności przewidzianych przepisami K.p.a. w organach administracji wszystkich instancji. Stąd Sąd postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r. odrzucił skargę M. J. z powodu nie uzupełnienia jej braków formalnych. Odpis postanowienia został doręczony Z. G., jako pełnomocnikowi do doręczeń korespondencji sądowej, w dniu 17 grudnia 2007 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W dniu 27 grudnia 2007 r. wpłynęło do Sądu pismo Z. G., datowane na dzień 21 grudnia 2007 r., w którym zwraca się o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, polegającej na doręczeniu pełnomocnictwa do reprezentowania córki M. J. Uzasadniając swój wniosek Z. G. podniósł, iż jest w trakcie załatwiania nowego pełnomocnictwa, które udzieli mu córka M. J. – na stale zamieszkała w Stanach Zjednoczonych, o treści spełniającej wymogi zgodne z żądaniem Sądu, a pełnomocnictwo to doręczy w jak najkrótszym czasie. Podniósł także, iż nie posiadał wiedzy, iż przedłożone przez niego na żądanie Sądu pełnomocnictwo, nie jest skuteczne do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, albowiem we wcześniejszym sprawach, toczących się przed tym Sądem, pełnomocnictwo o takiej treści było honorowane. Następnie, w dniu 4 stycznia 2008 r. wpłynęło do Sądu pełnomocnictwo M. J. sporządzone przed notariuszem, które upoważnia Z. G. do występowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w O. w sprawie nr [...] i [...] o nabycie prawa własności nieruchomości położonych w M., a także upoważnia go m.in. do występowania przed sądami wszystkich instancji. Jednocześnie w dniu 8 lutego 2008 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika Z. G. – adwokata A. Q., stanowiące uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Uzasadniając złożony wniosek adwokat A. Q. podniósł, iż z uwagi na okoliczność, że skarżąca M. J. mieszka na stałe w Stanach Zjednoczonych, to ustanowienie nowego pełnomocnictwa, nie było możliwe bez naruszenia wyznaczonego przez Sąd terminu siedmiu dni. W jego ocenie, w przypadku gdy pismo wnosi osoba zamieszkała za granicą, termin do usunięcia braków formalnych skargi winien zostać przedłużony przy zastosowaniu analogii do przepisu art. 220 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego termin wniesienia opłat sądowych w przypadku osób zamieszkałych za granicą, winien być nie krótszy niż dwa miesiące. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – dalej zwanej w skrócie "P.p.s.a.", sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, do sądu, w którym czynność miała być dokonana ( § 1 ), należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu ( § 2 ), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( § 4 ). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 powołanej ustawy oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Dokonując zatem oceny wniosku pełnomocnika skarżącej pod kątem zachowania wymogu formalnego, Sąd uznał, iż wniosek ten został wniesiony w terminie. Z. G. powziął bowiem wiadomość o treści zapadłego w sprawie postanowienia Sądu, a co za tym idzie o nieprawidłowości złożonego pełnomocnictwa, w dniu 17 grudnia 2007 r., kiedy to odebrał odpis zapadłego orzeczenia. Podjął zatem niezbędne czynności w celu przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa, o czym powiadomił Sąd pismem nadanym przesyłką pocztową w dniu 24 grudnia 2007 r. Następnie, przy piśmie z dnia 2 stycznia 2008 r., doręczył stosowne pełnomocnictwo, czyli dokonał żądanej przez Sąd czynności. Z tych względów, wniosek o przywrócenie terminu należało uznać za wniesiony w terminie. Po rozpoznaniu natomiast wniosku pod względem przesłanek merytorycznych w przedmiocie uchybienia terminu, zawartych w przywołanym wyżej art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Zapis przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a. oznacza bowiem, że strona ( pełnomocnik strony ), która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. O braku winy strony można mówić gdy dokonanie czynności w ogóle ( w sensie obiektywnym ), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719 ). Przechodząc do rozpoznania okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Z. G. i jego pełnomocnik – A. Q., uprawdopodobnili brak winy Z. G. w uchybieniu terminowi. Nie odnosząc się do oceny merytorycznej przepisów ustawowych dotyczących terminów usunięcia braków formalnych pisma dla strony zamieszkałej za granicą, zaprezentowanej przez adwokata A. Q., Sąd podzielił jednak pogląd wyrażony we wniosku o przywrócenie terminu, iż Z. G. zachował szczególną staranność przy dokonywaniu czynności procesowych. Wykazał przez to, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie był w stanie – w sensie obiektywnym – dochować terminu. Po powzięciu bowiem wiadomości o nieskuteczności przedłożonego przez niego pełnomocnictwa, podjął niezwłocznie działania zmierzające do spełnienia wymogów stawianych prawidłowemu pełnomocnictwu, co związane było z koniecznością załatwiania formalności także przez skarżącą M. J., poza granicami Polski. Uwzględniając chociażby niezbędny czas potrzebny na przepływ informacji, czy korespondencji pomiędzy pełnomocnikiem a skarżącą z racji jej zamieszkania poza granicami kraju, a także potrzebny czas na załatwianie spraw urzędowych, stwierdzić należało, iż uchybienie terminu przez pełnomocnika skarżącej - Z. G., nie nastąpiło z jego winy, a zatem wniosek o przywrócenie terminu należało uwzględnić. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd działając na zasadzie przywołanego wyżej art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.