II SA/Op 457/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie potwierdzenia wykonywania czynności i interwencji, uzasadniających podwyższenie emerytury postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...], o odmowie wydania K. M. zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej. Postanowienie organu odwoławczego przesłane zostało K. M. na adres zamieszkania w dniu 24 lipca 2009 r. Z uwagi na to, że adresata nie zastano, przesyłka była awizowana w dniu 27 lipca 2009 r. i następnie w dniu 3 sierpnia 2009 r., po czym została zwrócona do organu z adnotacją "nie podjęto w terminie" w dniu 11 sierpnia 2009r. Pismem z dnia 5 października 2009r. K. M. wniósł o wydanie mu postanowienia organu odwoławczego, które to postanowienie zostało mu wydane z akt sprawy w dniu 7 października 2009 r. Jego odbiór strona potwierdziła w aktach własnoręcznym podpisem. W dniu 6 listopada 2009 r. K. M. wniósł, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...]. Dnia 9 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przesłał skargę K. M. do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, celem nadania jej biegu na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Za skargą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przesłał do organu II instancji również dokumenty nadesłane przez skarżącego jako załączniki do skargi, które do Sądu wpłynęły w dniu 9 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej P.p.s.a., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl natomiast art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na mocy wskazanych przepisów, termin do wniesienia skargi jest zatem zachowany, gdy skarga do sądu zostanie złożona w organie lub wysłana do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni, od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania ma 30 dni na oddanie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie jej na adres organu za pośrednictwem poczty. Jeżeli jednak zamiast do organu strona wniesie skargę bezpośrednio do sądu, ten zobowiązany jest odesłać ją do organu w celu zachowania trybu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 54 § 1 P.p.s.a. W takim przypadku termin do wniesienia skargi zostanie zachowany jedynie wtedy, gdy sąd, do którego bezpośrednio wniesiono skargę, zdoła ją nadać na adres organu przed upływem 30 dniowego terminu do wniesienia skargi. Zaznaczyć przy tym należy, iż w takiej sytuacji za datę wniesienia skargi uznaje się datę wysłania jej bądź złożenia bezpośrednio we właściwym organie. Ewentualne ryzyko przekroczenia terminu procesowego oraz skutki z tym związane (w postaci odrzucenie skargi) obciążają przy tym stronę wnoszącą skargę. Zgodnie z powyższym w niniejszej sprawie uznać należało, że skarga wniesiona została z uchybieniem 30 - dniowego terminu do jej wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie przesłane zostało skarżącemu, na adres wskazany w zażaleniu, dnia 24 lipca 2009 r. Z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki w trybie art. 42 K.p.a. tj. do rąk adresata (z powodu jego nieobecności), a także stosownie do art. 43 K.p.a. do rąk dorosłego domownika, doręczenia dokonano w trybie art. 44 K.p.a. Uznać przy tym należy, iż spełnione zostały wszystkie warunki skutecznego doręczenia określone w art. 44 K.p.a. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych potwierdzenia odbioru przesyłki oraz adnotacji doręczyciela na przesyłce, na skutek nieobecności skarżącego, adresowana do niego przesyłka złożona została w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, a pierwsze zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni pozostawiono pod adresem doręczenia w dniu 27 lipca 2009 r. Powtórne awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 3 sierpnia 2009 r. Stosownie do art. 44 § 4 K.p.a. uznać zatem należało, że skuteczne doręczenie zaskarżonego postanowienia nastąpiło w dniu 10 sierpnia 2009 r. Jak stanowi bowiem art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia (14 – dniowego) okresu na jaki pismo pozostawiono w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Skoro datą doręczenia zaskarżonego postanowienia był dzień 10 sierpnia 2009 r., na podstawie art. 53 § 1 P.p.s.a przyjąć należało, że termin do wniesienia skargi do Sądu upłynął dnia 9 września 2009 r. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została przez skarżącego bezpośrednio do Sądu w dnia 6 listopada 2009 r. Do organu przesłana została natomiast przez Sąd dopiero w dniu 9 listopada 2009 r. W tych okolicznościach wniesienie skargi w dniu 9 listopada 2009 r., to jest w dniu przekazania jej przez Sąd do organu, uznać należało za spóźnione. Na marginesie wskazać tylko można, że ponowne doręczenie postanowienia stronie na jej prośbę nie mogło rodzić żadnych skutków procesowych. Dlatego też, dzień 7 października 2009 r., czyli data wydania skarżącemu z akt odpisu zaskarżonego postanowienia, nie otwierała dodatkowego terminu do wniesienia skargi, przy czym nawet gdyby tak było to i w tym wypadku skarżący uchybiłby terminowi do wniesienia skargi. Upływałby on bowiem dnia 6 listopada 2009 r., podczas gdy jako termin skutecznego wniesienia skargi uznać należało dzień 9 listopada tj. przekazania jej przez Sąd do organu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.