II SA/Op 459/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie kosztów przechowywania, oszacowania oraz zniszczenia pojazdu postanawia odrzucić skargę. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, z dnia 25 maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie kosztów przechowywania, oszacowania oraz zniszczenia pojazdu, w kwocie 13.263,38 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 października 2015 r. skarżący został wezwany przez do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie przesłano na adres skarżącego podany w skardze i po dwukrotnym awizowaniu w daniach 27 października 2015 r. i 4 listopada 2015 r., została ona zwrócona nadawcy przez operatora pocztowego, jako niepodjęta w terminie. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uiścił wpisu od skargi, co potwierdza zapisek urzędowy (k. 13 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Podstawę określającą wysokość należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi stanowi § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.). Stosownie do przywołanego przepisu, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 10.000 zł do 50.000 - 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł. W ten sposób ustalony wpis od skargi na decyzję wymierzająca karę w kwocie 13.263,38 zł wynosi zatem w niniejszej sprawie 400 zł. Wpis ten skarżący obowiązany był uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania w tym przedmiocie, pod rygorem odrzucenia skargi, o czym został pouczony. Doręczenie wezwania skierowanego do skarżącego nastąpiło w trybie art. 73 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, w razie niezastania adresata w mieszkaniu i braku możliwości doręczenia przesyłki dorosłemu domownikowi, administracji czy dozorcy domu, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (§ 1 i 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, na jaki pismo złożono w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 4). W świetle powyższych regulacji należało przyjąć, że po raz pierwszy przesyłka dla skarżącego była awizowana w dniu 27 października 2015 r., co wynika z adnotacji na kopercie, a powtórne awizowanie miało miejsce w dniu 4 listopada 2015 r. Ostatni dzień czternastodniowego terminu do uznania przesyłki za doręczoną przypadał na dzień 10 listopada 2015 r. Skoro doręczenie nastąpiło w dniu 10 listopada 2015 r., to termin do uiszczenia wpisu przez skarżącego rozpoczął bieg w dniu 11 listopada 2015 r. i upłynął z dniem 17 listopada 2015 r. (wtorek). Po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skoro skarżący nie opłacił skargi, to należało ją odrzucić. Mając na uwadze powyższe, na podstawie 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.