II SA/Op 459/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 9 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 9 sierpnia 2017 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej K.p.a., mocą której organ ten uchylił decyzję Starosty Nyskiego z dnia 24 sierpnia 2016 r., nr [...] w całości (pkt 1), umorzył postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej wycofania operatu technicznego - identyfikator ewidencyjny materiału zasobu [...] - (pkt 2) oraz odmówił aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie objętym wnioskiem z dnia 4 czerwca 2016 r., (pkt 3). Wydanie zaskarżonego aktu zapadło w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia 24 sierpnia 2016 r., Starosta Nyski, działając na podstawie art. 104 i art. 107 K.p.a. w związku z art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2b pkt. 2 i ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520), zwanej dalej ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne: 1) anulował zmiany współrzędnych punktów granicznych wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków - identyfikator ewidencyjny materiału zasobu [...], złożony w dniu 11 września 2015 r. w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...] - dotyczące wykonania mapy z projektem podziału nieruchomości oznaczonej nr działki a, położonej w [...]; 2) unieważnił i wycofał zmiany wprowadzone zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 22 września 2015 r., nr kancelaryjny [...], Wydziału Geodezji, Kartografii i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w [...] - dotyczące zmiany danych ewidencyjnych działki nr a w [...] i zmiany danych ewidencyjnych i opisowych budynków usytuowanych na tej działce. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskiem z dnia 6 czerwca 2016 r. A. K. (współwłaścicielka nieruchomości położonej w [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym a - dopisek Sądu), reprezentowana przez pełnomocnika - w osobie ojca – T. K., zwróciła się do Starosty Nyskiego: 1) o wycofanie operatu technicznego - identyfikator ewidencyjny materiału zasobu [...], złożonego w dniu 11 września 2015 r. w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...] - dotyczącego wykonania mapy z projektem podziału nieruchomości nr a, położonej w [...]; 2) unieważnienie i wycofanie zmian wprowadzonych zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 22 września 2015 r., nr [...] - dotyczących działki nr a położonej w [...] i zmiany danych ewidencyjnych i opisowych budynków usytuowanych na tej działce. Dalej organ wskazał, że dnia 9 czerwca 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne, informując równocześnie strony, że w dniu 5 lipca 2016 r. przeprowadzona zostanie wizja lokalna na przedmiotowej nieruchomości. Po jej przeprowadzeniu organ stwierdził występowanie rozbieżności pomiędzy stanem na gruncie a stanem zawartym w sporządzonej przez biegłą sądową z zakresu geodezji i kartografii A. G. dokumentacji geodezyjnej, która stanowiła podstawę zaktualizowania operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie objętym zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 22 września 2015 r. Rozbieżności te dotyczyły: 1) różnic w kształcie i powierzchni zabudowy budynków położonych na działce nr a, pod numerem ewidencyjnym b i c; 2) przyporządkowaniu w operacie ewidencyjnym 2 budynków tymczasowych (garaży zbudowanych z blachy falistej) - do budynku o nr ewidencyjnym d; 3) odwrotnego przebiegu płotu od bramy nr 2 do bramy nr 3 w stosunku do przebiegu wykazanego na mapie z projektem podziału; 4) nieprawidłowego sklasyfikowania użytków na działce nr a; 5) braku płotu w terenie na odcinku, gdzie odbywa się przejazd samochodów z działki nr e na działkę nr a. Z powyższymi faktami zgodzili się wszyscy uczestnicy wizji terenowej, nie wnosząc zastrzeżeń. Organ dodał nadto, iż w trakcie prowadzonego postępowania T. K. zakwestionował wyznaczenie punktów granicznych, oznaczonych numerami f i g na szkicu polowym, obrazujących przebieg granic działki nr a, wykonanym przez uprawnionego geodetę – A. G. Ponadto, na wniosek C. G., współwłaścicielki działki nr a, organ przeprowadził dodatkową wizję terenową w dniu 12 lipca 2016 r. W uzasadnieniu prawnym podjętej decyzji organ podkreślił, że zasady dokonywania wpisów w ewidencji, wprowadzania zmian i aktualizacji ewidencji określa art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dodał, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Ponadto do aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio § 35, który określa źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji. W ocenie organu pierwszej instancji, dokumentacja geodezyjna będąca wynikiem prac geodezyjnych i kartograficznych, stanowiąca podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, została wykonana nierzetelnie, albowiem odbiega od stanu faktycznego, stwierdzonego podczas przeprowadzonej wizji terenowej. Powyższe uprawniało organ do dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków zgodnie z wnioskiem strony. Jednocześnie organ zaznaczył, że operat zostanie ujawniony w ewidencji gruntów i budynków na wniosek zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego. Na skutek rozpoznania odwołania wywiedzionego od powyższej decyzji przez C. G. - współwłaścicielkę nieruchomości nr a, decyzją z dnia 5 grudnia 2016 r., Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu (dalej również OWINGiK), na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że ustalenia dokonane podczas wizji terenowej obligowały Starostę Nyskiego, będącego organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków, do podjęcia działań zmierzających do doprowadzenia do zgodności danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków ze stanem występującym na gruncie. Podkreślił, że podstawą aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków mogą być opracowania geodezyjne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zatem, dopiero kolejne opracowanie sporządzone przez uprawnionego geodetę i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego będzie mogło stanowić podstawę aktualizacji danych ewidencyjnych. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty Nyskiego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące konieczności zmiany użytku na działce nr e. W tym zakresie wyjaśnił, że z ustaleń dokonanych podczas wizji terenowej wynika, iż na działce e znajdują się zbiorniki dwupłaszczowe paliwowe, pojemnik na dodatek do paliw. Stan zagospodarowania przedmiotowej działki nie potwierdza stanu ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków (pastwisko - Ps IV). Okoliczność, iż dla przedmiotowej działki nie jest konieczne wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej nie uzasadnia braku konieczności aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z treścią art. 22 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego właściciele i władający nieruchomościami są zobligowani do zgłaszania właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, a taką daną odnośnie gruntu jest, m.in. oznaczenie użytku gruntowego (§ 59 pkt 6 rozporządzenia). Zdaniem organu odwoławczego, Starosta Nyski naruszył również przepisy § 45 i § 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, albowiem zmiany danych ewidencyjnych mogą nastąpić jedynie na podstawie o dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem dokumentów takich brak jest w aktach sprawy. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 55/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sad wskazał, że w analizowanej sprawie postępowanie w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynku zostało wszczęte przez organ na skutek wniosku skarżącej z dnia 4 czerwca 2016 r., którym domagała się wycofania operatu technicznego o numerze ewid. [...], przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego a dotyczącego wykonania mapy z projektem podziału nieruchomości położonej w [...], na działce nr a oraz unieważnienie i wycofanie zmian danych ewidencyjnych dotyczących ww. działki i usytuowanych na niej budynków, wprowadzonych w ewidencji gruntów i budynków zawiadomieniem z dnia 22 września 2015 r. Odwołując się do treści art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. Prawa geodezyjnego i kartograficznego, Sąd wskazał, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej z wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców. Postępowanie z wniosku uprawnionego podmiotu winno zatem zostać zakończone w formie czynności materialno-technicznej przez dokonanie aktualizacji wnioskowanych zmian, tylko w przypadku złożenia przez podmiot uprawniony dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W sytuacji zatem nieprzedstawienia przez stronę dokumentacji wynikającej z przepisu art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy, organ ewidencyjny winien odmówić dokonania wpisu wnioskowanych zmian. Tymczasem, w analizowanej sprawie, organ pierwszej instancji, z uchybieniem ww. przepisu, dokonał rozpoznania wniosku strony, stwierdzając, że dokumentacja będąca wynikiem prac geodezyjnych i kartograficznych, stanowiąca podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, została wykonana nierzetelnie i odbiega od stanu faktycznego stwierdzonego podczas wizji terenowej i decyzją z dnia 24 sierpnia 2016 r. orzekł zgodnie z wnioskiem strony. Pomimo, iż błąd organu pierwszej instancji został dostrzeżony przez OWINGiK, to organ ten wadliwie zaniechał oceny już zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie podejmując próby samodzielnej jego weryfikacji. Natomiast uzasadniając potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że doszło do naruszenia art. 24 ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 45 i § 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na dokonane rozstrzygnięcie. Sąd zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte z wniosku strony. Z treści art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h Prawa geodezyjnego i kartograficznego wyraźnie wynika, że wnioskodawca zobowiązany jest do wniosku dołączyć operat przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem, w niniejszej sprawie wnioskodawczyni tego nie uczyniła, zaś organ odwoławczy uznał, że w tym zakresie konieczne jest przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Sąd zauważył ponadto, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie wskazał, że podstawą aktualizacji operatu gruntów i budynków mogą być opracowania geodezyjne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzając, że dopiero kolejne opracowanie sporządzone przez geodetę uprawnionego i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego będzie mogło stanowić podstawę aktualizacji danych ewidencyjnych. Dostrzegł jednocześnie, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji strona nie przedstawiła odpowiedniej dokumentacji, która mogła być przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. A zatem nie istniały przeszkody uniemożliwiające organowi odwoławczemu - na podstawie zebranych dowodów – zajęcia samodzielnie stanowiska w sprawie, zważywszy na treść art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a wydając zaskarżone rozstrzygnięcie - naruszył art. 138 § 2 w zw. z art. 15 i art. 80 K.p.a. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, opisaną na wstępie decyzją z dnia 9 sierpnia 2017 r., OWINGiK w Opolu, uchylił w całości decyzję Starosty Nyskiego z dnia 24 sierpnia 2016 r., nr [...] oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej wycofania operatu technicznego (identyfikator ewidencyjny materiału zasobu [...]) i odmówił aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie objętym wnioskiem skarżącej z dnia 4 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu organ zrelacjonował stan faktyczny sprawy i przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy stwierdził, że Starosta Nyski podejmował czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego na gruncie, lecz dokonane rozstrzygnięcie, zawarte w decyzji z dnia 24 sierpnia 2016 r., nr [...], nie było wydane w oparciu o dokumentację wymaganą przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia dokonane podczas wizji terenowej obligowały bowiem Starostę Nyskiego, będącego organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków do podjęcia działań zmierzających do doprowadzenia do zgodności stanu występującego na gruncie ze stanem zawartym w operacie ewidencji gruntów i budynków, lecz same wyniki oględzin nie mogą stanowić podstawy aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Jako nieuzasadniony organ uznał zarzut dotyczący nieuwzględnienia w prowadzonym postępowaniu wniosku A. G. wraz z załączonym do niego poprawionym egzemplarzem mapy z projektem podziału działki nr a, obręb [...]. W tym zakresie wyjaśnił, że podstawę aktualizacji - operatu ewidencji gruntów i budynków mogą stanowić jedynie dokumenty sporządzone w ramach prac geodezyjnych, których wyniki zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zatem dopiero kolejne opracowanie sporządzone przez geodetę uprawnionego i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego będzie mogło stanowić podstawę aktualizacji danych ewidencyjnych. Jednocześnie podzielił stanowisko Starosty Nyskiego, dotyczące konieczności zmiany użytku na działce nr e, albowiem stan zagospodarowania przedmiotowej działki (na działce e znajdują się zbiorniki dwupłaszczowe paliwowe, pojemnik na dodatek do paliw) nie potwierdza stanu ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków (pastwisko - Ps IV). Dokonując samodzielnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził naruszenie przez Starostę Nyskiego art. 61a K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sprawie niepodlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. W tym zakresie wyjaśnił, że z przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika bezspornie, że o tym jakie materiały mogą być wyłączone z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego decyduje komisja powołana przez organ prowadzący tenże zasób. Regulacje te nie wskazują natomiast, że wyłączenie materiałów z zasobu może następować na wniosek strony, która nie zgadza się z treścią takiego materiału. Ponadto wyłączenie materiałów z zasobu jest dokonywane w ramach czynności materialno-technicznych. W przedmiocie wyłączania materiałów z zasobu nie mają zatem zastosowania przepisy K.p.a. W świetle powyższego, złożony wniosek nie zobowiązywał organu do wszczęcia postępowania administracyjnego. Zatem, gdy w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie podjął działań zgodnie z art. 61a K.p.a. i wszczął postępowanie w sprawie wycofania operatu technicznego, o czym świadczy zawiadomienie Starosty Nyskiego z dnia 9 czerwca 2016 r., nr [...], obligatoryjnym jest umorzenie wszczętego przez organ pierwszej instancji postępowania w tym zakresie. Ponadto organ pierwszej instancji wydając przedmiotową decyzję, naruszył zapisy § 45 i § 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, gdyż zmiana danych ewidencyjnych może nastąpić jedynie stosownie do dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionego i przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem, wymaganą przepisami dokumentacją organ pierwszej nie dysponował wydając zaskarżoną decyzję a swoje rozstrzygnięcie oparł jedynie o wyniki oględzin na gruncie. Zdaniem organu odwoławczego, stwierdzone rozbieżności pomiędzy stanem na gruncie a stanem w operacie ewidencji gruntów i budynków obligowały organ pierwszej instancji jedynie do wezwania właścicieli nieruchomości o dostarczenie dokumentacji mogącej stanowić aktualizację operatu ewidencyjnego w ramach procedury wynikającej z art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W sytuacji zatem, gdy wnioskodawca żądając zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków nie zachował warunku wynikającego z art. 24 ust. 2b pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, czyli nie przedłożył organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, organ winien wydać decyzję w trybie przepisu art. 24 ust. 2c ww. ustawy o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, A. K., nadal reprezentowana przez pełnomocnika w osobie ojca –T. K., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W skardze podniosła, że wydając "zmodyfikowaną" decyzję dnia 9 sierpnia 2017 r., organ odwoławczy akceptuje "łamanie prawa" przez biegłą sądową z zakresu geodezji i kartografii A. G. autorkę wadliwie sporządzonego operatu geodezyjnego z dnia 18 lipca 2015 r., nr [...], opierając się o który zostały wprowadzone zmiany w danych ewidencji gruntów i budynków oraz została wpisana do ewidencji materiałów zasobu dnia 11 września 2015 r. - identyfikator [...] mapa z projektem podziału nieruchomości położonej w [...] - działka nr a. Podniosła, że w przedłożonym "sprawozdaniu technicznym" biegła sądowa w pozycji - wielkość obiektu - zapisała podział działki w trybie sądowym (zniesienie współwłasności), w punkcie 2f zapisała "Podział nieruchomości w trybie sądowym Sąd Rejonowy w [...] sygn. akt [...], z kolei w punkcie 15 zapisała nową powierzchnię działki numer a, przebudowę budynku nr c oraz budynek, który nie był uwidoczniony w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, dla którego zarezerwowało numer b. Podano w szkicu rozliczenia powierzchni użytków (data wykonania 18 lipca 2015 r.), że biegła wpisała obiekt b, według stanu faktycznego, natomiast w szkicu polowym (katastralny) z projektem podziału biegła sądowa dokonała nieuprawnionego scalenia kubatury obiektów budowlanych, określonych jako "g", "b g" oraz jako "t". Ponadto, mimo funkcjonowania dwóch bram wjazdowych po prawej stronie budynku mieszkalnego (obiekt nr h) biegła sądowa zaprojektowała wjazd na nową projektowaną działkę i, dodatkowym wjazdem tzw. "korytarzem" usytuowanym pomiędzy bramami wjazdowymi nr 2 i nr 3, po prawej stronie budynku mieszkalnego. Natomiast, mimo zapisów w "sprawozdaniu technicznym", a szczególnie w "zgłoszeniu pierwotnym" z dnia 30 grudnia 2014 r. - że podział nieruchomości działki a jest dokonywany w trybie sądowym - biegła sądowa zgłosiła mapę z projektem podziału nieruchomości działki a w Sądzie Rejonowym w [...], w sprawie o sygn. akt [...]. W ocenie skarżącej, mapa z projektu podziału sporządzona została w sprzeczności z ustawą o gospodarce nieruchomościami. Zarówno "Kopia odpisu aktu notarialnego z dnia [...], nr Repertorium [...]", jak też "Kopie protokołu granicznego nr [...] z dnia 18 lipca 1984 r." i szkic polowy nr [...] nr Ks. robót [...] (m. zasadniczej) jasno precyzują zasięg i obszar powierzchni działki nr a położonej w [...], która według umowy sprzedaży, sporządzonej w Państwowym Biurze Notarialnym w [...] wynosiła 0,99 arów. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ odwoławczy uchylił się od ponownego rozpoznania sprawy, odstąpił od kontroli i nie dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego, pomimo dysponowania wystarczającym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, wskazał, że dokonał wnikliwej analizy akt postępowania i dostrzegł naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów K.p.a., ustawy Prawo geodezyjnej i kartograficzne oraz aktów wykonawczych, co obligowało organ odwoławczy do uchylenia decyzji Starosty Nyskiego. Jednocześnie organ wskazał, iż nieprzedłożenie przez stronę wymaganej przepisami dokumentacji, która mogłaby stanowić podstawę aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków spowodowało orzeczenie o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie wnioskowanym przez stronę. Pismem procesowym z dnia 23 października 2017 r., stanowiącym replikę na odpowiedzi na skargę, skarżąca ponowiła swoją argumentację dotyczącą przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego operatu technicznego sporządzonego z naruszeniem przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz złożyła do akt sprawy kserokopie kilkunastu dokumentów wydanych w przedmiotowej sprawie. Kolejnym pismem procesowym z dnia 6 listopada 2017 r. skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów poniesionych w sprawie tj. wpisu sądowego od skargi, kosztów za poradę prawną oraz sporządzenia dokumentacji technicznej, fotograficznej, opisowej oraz wykonanie dodatkowych kopii ww. dokumentów. Na rozprawie sądowej Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu B. M. wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że nie kwestionuje, iż dokumentacja geodezyjna, która jest w posiadaniu organu nie jest prawidłowa, jednak w świetle Prawa geodezyjnego i kartograficznego, na podstawie wizji w terenie, nie można dokonywać zmian w ewidencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od przypomnienia, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 9 sierpnia 2017 r., którą organ uchylił w całości decyzję Starosty Nyskiego z dnia 24 sierpnia 2016 r. o anulowaniu zmian współrzędnych punktów granicznych wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków i unieważnieniu i wycofaniu wprowadzonych zmian (pkt 1) oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej wycofania operatu technicznego - identyfikator ewidencyjny materiału zasobu [...] - (pkt 2) i odmówił aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie objętym wnioskiem skarżącej z dnia 4 czerwca 2016 r. (pkt 3). Odnotować też trzeba, że w niniejszej sprawie wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w granicach związania wynikającego z art. 153 P.p.s.a., a ocena prawna oraz wskazania co do postępowania w tej sprawie wyrażone zostały w prawomocnym wyroku WSA w Opolu z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 55/17. Stosownie do powyższego wyjaśnić należy, że zgodnie przepisem art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie, tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Natomiast naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Dostrzec również przyjdzie, że związanie oceną prawną powoduje, że ani organ administracji, ani sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, na co wprost wskazuje brzmienie art. 153 P.p.s.a, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie, a więc chodzi o okoliczności, które nie zaistniały w niniejszej sprawie. Rozstrzygając niniejszą skargę, Sąd był zatem związany zarówno ustaleniami, jak i oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 55/17. W związku z tym celowe jest przypomnienie, że w ww. wyroku Sąd stwierdził, że sformułowane w zaskarżonej decyzji argumenty nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie, organ pierwszej instancji, z uchybieniem art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy, dokonał rozpoznania wniosku strony, stwierdzając, że dokumentacja będąca wynikiem prac geodezyjnych i kartograficznych, stanowiąca podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, została wykonana nierzetelnie i odbiega od stanu faktycznego stwierdzonego podczas wizji terenowej i decyzją z dnia 24 sierpnia 2016 r. orzekł zgodnie z wnioskiem strony. Pomimo, iż błąd organu pierwszej instancji został dostrzeżony przez OWINGiK, to organ ten wadliwie zaniechał oceny już zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie podejmując próby samodzielnej jego weryfikacji. Natomiast uzasadniając potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy stwierdził, że doszło do naruszenia art. 24 ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 45 i § 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków prawa a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na dokonane rozstrzygnięcie. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte z wniosku strony. Z treści art. 24 ust. 2b pkt 1 lit.h ustawy wynika natomiast, że wnioskodawca zobowiązany jest do wniosku dołączyć operat przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Sąd zauważył ponadto, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie wskazał, że podstawą aktualizacji operatu gruntów i budynków mogą być opracowania geodezyjne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzając, że dopiero kolejne opracowanie sporządzone przez geodetę uprawnionego i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego będzie mogło stanowić podstawę aktualizacji danych ewidencyjnych. Dostrzegł jednocześnie, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji strona nie przedstawiła odpowiedniej dokumentacji, która mogła być przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. A zatem nie istniały przeszkody uniemożliwiające organowi odwoławczemu - na podstawie zebranych dowodów – zajęcia samodzielnie stanowiska w sprawie, zważywszy na treść art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy. W konsekwencji powyższego, w omawianym wyroku Sąd uznał, że w sprawie, pomimo dysponowania wystarczającym materiałem dowodowym, OWINGiK w istocie uchylił się od ponownego rozpoznania sprawy, a zatem - wydając zaskarżone rozstrzygnięcie - naruszył art. 138 § 2 w zw. z art. 15 i art. 80 K.p.a. Analizując zaskarżoną decyzję pod tym kątem stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań wynikających z przytoczonego wyroku. Organ odwoławczy - wbrew zarzutom skarżącej - dokonał prawidłowej ponownej oceny zgromadzone w sprawie materiału dowodowego a swoje stanowisko przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Od razu wyjaśnić również należy, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., jest decyzją merytoryczną reformatoryjną. Powyższy przepis stanowi, że organ drugiej instancji wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna (niecelowa, niesłuszna) - por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1993 r., SA/Wr 1384/92 (dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku, gdy zaskarżona decyzja narusza jedynie przepisy o postępowaniu administracyjnym, wówczas organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy, jeżeli stwierdzone naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, chyba że był obowiązany do usunięcia uchybień tego rodzaju (np. wyrok NSA z dnia 29 września 1987 r., IV SA 220/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 67). Z kolei umorzenie przez organ odwoławczy postępowania przed organem pierwszej instancji jest dopuszczalne tylko w związku z art. 105 K.p.a., albowiem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania. Pogląd taki wielokrotnie wyrażany był już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 1031/81) i literaturze, które zgodnie przyjmują, że organ odwoławczy może wydać decyzję o umorzeniu postępowania tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe (por. Komentarz do art. 138 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, Andrzej Wróbel, Lex/el 2016 i powołane tam orzeczenia oraz piśmiennictwo). Oceniając obecnie prawidłowość wydanej decyzji organu odwoławczego, Sąd stwierdził, że naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy K.p.a. a także przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm. - zwanej nadal ustawą) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034, z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem), obligowało organ odwoławczy do uchylenia decyzji Starosty Nyskiego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W związku z powyższym przypomnieć należy, że na zasadzie art. 24 ust. 1 ustawy informacje dotyczące m.in.: położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą, a także położenia budynków, ich przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych, zawiera operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego m.in. wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a nadto zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, 3) wyeliminowania danych błędnych. Do aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio, m.in. § 35, który stanowi, że: "Źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są: (1) materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; (2) wyniki pomiarów fotogrametrycznych; (3) wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych; (4) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez: sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne; (5) dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne; (6) dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; (7) wyniki oględzin". W myśl art. 22 ust. 2 ustawy, właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Na żądanie starosty właściciele nieruchomości są obowiązani dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków (art. 22 ust. 3 ustawy). Dodać również trzeba, że w myśl art. 24 ust. 2a ustawy, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: (a) przepisów prawa, (b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, (c) materiałów zasobu, (d) wykrycia błędnych informacji oraz 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Stosownie do art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje m.in. w drodze czynności materialno-technicznej z wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców. W pozostałych przypadkach w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy). Natomiast odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c ustawy). Z powyższych regulacji wynika, że postępowanie z wniosku uprawnionego podmiotu winno więc zostać zakończone w formie czynności materialno-technicznej przez dokonanie aktualizacji wnioskowanych zmian, tylko w przypadku złożenia przez podmiot uprawniony dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W sytuacji zatem nieprzedstawienia przez stronę dokumentacji wynikającej z przepisu art. 24 ust. 2b pkt 1 lit.h ustawy, organ ewidencyjny winien odmówić dokonania wpisu wnioskowanych zmian. W ocenie Sądu, organ odwoławczy słusznie więc uznał, że ustalenia dokonane podczas wizji terenowej obligowały Starostę Nyskiego do podjęcia działań zmierzających do doprowadzenia do zgodności stanu występującego na gruncie ze stanem zawartym w operacie ewidencji gruntów i budynków, lecz same wyniki oględzin nie mogły stanowić podstawy aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, na co słusznie zawracał uwagę organ odwoławczy, poprawiony egzemplarz mapy z projektem podziału działki nr a, obręb [...] – złożony przez biegłą A. G. - nie mógł stanowić podstawy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Kontynuując dalsze rozważania, zgodzić należało się z również organem odwoławczym, że Starosta Nyski prowadził przedmiotowe postępowanie z naruszeniem art. 61a K.p.a. W myśl ww. przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, a organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W analizowanej sprawie, organ pierwszej instancji prowadził postępowanie niepodlegające załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Z treści art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy wynika bezspornie, że postępowanie z wniosku uprawnionego podmiotu winno zostać zakończone w formie czynności materialno-technicznej przez dokonanie aktualizacji wnioskowanych zmian, tylko w przypadku złożenia przez podmiot uprawniony dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W sytuacji zatem nieprzedstawienia przez stronę dokumentacji, o której mowa w art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy, organ ewidencyjny winien odmówić dokonania wpisu wnioskowanych zmian. Z przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika bezspornie, że o tym jakie materiały mogą być wyłączone z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego decyduje komisja powołana przez organ prowadzący tenże zasób. Regulacje te nie wskazują natomiast, że wyłączenie materiałów z zasobu może następować na wniosek strony, która nie zgadza się z treścią takiego materiału. Ponadto wyłączenie materiałów z zasobu jest dokonywane w ramach czynności materialno-technicznych. W przedmiocie wyłączania materiałów z zasobu nie mają, wobec tego, zastosowania przepisy K.p.a. W świetle powyższego, słusznie uznał organ odwoławczy, że złożony wniosek nie zobowiązywał organu do wszczęcia postępowania administracyjnego. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie podjął działań zgodnie z art. 61a K.p.a. i wszczął postępowanie w sprawie wycofania operatu technicznego, obligatoryjnym było umorzenie wszczętego postępowania przez organ pierwszej instancji w tym zakresie. Prawidłowe jest również stanowisko organu odwoławczego, co do wydania decyzji Starosty Nyskiego z naruszeniem § 45 i § 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zauważyć przyjdzie, że zmiana danych ewidencyjnych może nastąpić jedynie w oparciu o dokumentację geodezyjną sporządzoną przez geodetę uprawnionego i przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem, wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji nie dysponował wymaganą przepisami dokumentacją a swoje rozstrzygnięcie oparł jedynie o wyniki oględzin na gruncie. Stwierdzone natomiast rozbieżności pomiędzy stanem na gruncie a stanem w operacie ewidencji gruntów i budynków obligowały organ pierwszej instancji jedynie do wezwania właścicieli nieruchomości o dostarczenie dokumentacji, mogącej stanowić aktualizację operatu ewidencyjnego w ramach procedury wynikającej z art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W sytuacji zatem, gdy wnioskodawca żądając zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, nie zachował warunku wynikającego z art. 24 ust. 2b pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, czyli nie przedłożył organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego organ winien wydać decyzję w trybie art. 24 ust. 2c ww. ustawy o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie, zgodzić należało się ze skarżącą, że dokumentacja geodezyjna, będąca w posiadaniu organu nie jest prawidłowa, jednak w świetle Prawa geodezyjnego i kartograficznego, na podstawie wizji w terenie, nie można dokonywać zmian w ewidencji. Jak wskazano powyżej, podstawę aktualizacji mogą stanowić tylko dokumenty sporządzone w ramach prac geodezyjnych, których wyniki zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dopiero kolejne opracowanie sporządzone przez geodetę uprawnionego i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, będzie mogło stanowić podstawę aktualizacji danych ewidencyjnych. Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Nadto, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r., dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod powołane w zaskarżonej decyzji przepisy. Poza tym organ, stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a., przedstawił w zaskarżonej decyzji szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając jego motywy. Z powyższych względów zarzuty skargi uznać należało za bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się też z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.