II SA/Op 462/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego na skutek wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: odrzucić wniosek. W dniu 5 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, odrzucił skargę B. C. na postanowienie Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie kędzierzyńsko– kozielskim z dnia [...], Nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez B. C. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, z powodu uchylania się w/w od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia 10 kwietnia 2007 r. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi B. C. z powodu uchybienia przez nią trzydziestodniowego terminu, wymaganego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Orzeczenie Sądu o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 14 listopada 2007 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W dniu 15 grudnia 2007 r. wpłynęły do Sądu dwa pisma datowane na dzień 13 grudnia 2007 r., które zostały podpisane przez A. W., określającego się jako pełnomocnik skarżącej. W pismach tych zwrócono się o "przyznanie ponownie okresu 30 dni" w celu złożenia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi. Uzasadniając złożony wniosek wskazano, że niedochowanie terminu związane było z koniecznością skonsultowania sprawy najpierw z pracownikami Wojewody Opolskiego, a następnie z zawodowymi prawnikami. Ci ostatni odmówili jednakże skarżącej pomocy w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, z uwagi na napięty terminarz i wielość spraw do załatwienia. Wobec wątpliwości co do rodzaju żądań zawartych w wyżej podanych pismach, wezwano skarżącą pismem z dnia 2 stycznia 2009 r. do jednoznacznego oświadczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, czy pisma z dnia 13 grudnia 2007 r. stanowią wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, a to pod rygorem odrzucenia. Wezwanie zawierało także pouczenie, iż wraz z wnioskiem winna być dokonana czynność, co do której składany jest wniosek. Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu 8 stycznia 2008 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W terminie zakreślonym przez Sąd skarżąca nie ustosunkowała się do wezwania Sądu przez złożenie stosownego oświadczenia. Złożyła natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Następnie, wobec składania w imieniu skarżącej oświadczeń przez A. W., Sąd pismem z dnia 4 marca 2008 r. wezwał A. W. do złożenia oświadczenia, czy należy on do kręgu podmiotów, wymienionych w art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogą być pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. czy jest w szczególności radcą prawnym, adwokatem, małżonkiem, rodzicem, rodzeństwem lub zstępnym skarżącej, czy też osobą pozostającą ze skarżącą w stosunku przysposobienia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, A. W. w piśmie z dnia 12 marca 2008 r. oświadczył, że B. C. jest jego konkubiną, z którą posiada dwójkę dzieci i z którą od piętnastu lat prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. W wykonaniu zarządzenia z dnia 29 kwietnia 2008 r. wezwano B. C. do uzupełnienia braku formalnego złożonych pism procesowych datowanych na dzień 13 grudnia 2007 r., przez ich osobiste podpisanie lub nadesłanie ich kopii z własnoręcznym podpisem – w terminie siedmiu dni, pod rygorem ich odrzucenia. W terminie zakreślonym przez Sąd do dokonania żądanej czynności, B. C. w piśmie z dnia 21 kwietnia 2008 r. oświadczyła, że upoważniła notarialnie A. W. do prowadzenia jej spraw i wyraziła niezadowolenie, że pomimo powyższych okoliczności, kwestionuje się jego prawo do reprezentowania skarżącej w procesie. Do akt sprawy B. C. dołączyła dokumenty żądane w związku z rozpoznawaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach, a także pełnomocnictwo dla A. W. Skarżąca nie podpisała jednakże pism z dnia 13 grudnia 2007 r., ani też nie nadesłała ich kopii z własnoręcznym podpisem. Na skutek rozpoznania wniosku B. C. o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, tut. Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r. odmówił jej przyznania tego prawa. W tych okolicznościach sprawy do rozpoznania pozostały pisma z dnia 13 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej w skrócie: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 powołanej ustawy oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu zważyć także należy, iż oprócz wyżej podanych szczególnych wymogów stawianych stronie, która zwraca się o przywrócenie terminu, wymaga się od niej przede wszystkim zachowania warunków formalnych, stawianych każdemu pismu procesowemu wnoszonemu do sądu. Jakie elementy powinno zawierać każde pismo strony, określa katalogowo art. 46 § 1 P.p.s.a., a wśród tych wymogów znajdują się m.in. oznaczenie rodzaju pisma oraz podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Niezachowanie wymogów formalnych wniosku (pisma procesowego), skutkuje wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych pisma w wyznaczonym terminie. Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem wobec podpisania pism z dnia 13 grudnia 2007 r. przez A. W., podającego się za pełnomocnika skarżącej, Sąd wezwał w / w do oświadczenia, czy należy on do kręgu podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 P.p.s.a., które mogą być pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z tym przepisem, pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wobec oświadczeń złożonych przez A. W., a także samej skarżącej, Sąd ustalił, że A. W. nie spełnia wymogów określonych w wyżej przywołanym art. 35 P.p.s.a., a zatem nie może skutecznie występować w postępowaniu jako pełnomocnik skarżącej i nie może składać w jej imieniu oświadczeń woli. Stąd Sąd pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r. wezwał B. C. do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu przez osobiste podpisanie pism z dnia 13 grudnia 2007 r. lub nadesłanie ich kopii z własnoręcznym podpisem. Skarżąca jednakże nie zastosowała się do wezwania Sądu i nie dokonała żądanych czynności. Na marginesie już dodać także warto, że skarżąca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie dokonała czynności, której nie dokonała w terminie, to jest nie złożyła skargi kasacyjnej, a zatem nie spełniła wymogu wynikającego z art. 87 § 4 P.p.s.a. W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi B. C., zawarty w pismach z dnia 13 grudnia 2007 r., został wniesiony przez podmiot nieuprawniony. A. W., który podpisał się pod przedmiotowym wnioskiem, nie jest stroną niniejszego postępowania, a także nie spełnia, o czym była mowa wyżej, wymogów stawianych przez przepisy ustawy P.p.s.a. osobom, które mogą występować jako pełnomocnicy strony. Jako konkubent skarżącej nie spełnia przesłanek wyżej podanego art. 35 P.p.s.a., warunkujących uznanie go za pełnomocnika skarżącej i w konsekwencji do skutecznego składania w jej imieniu oświadczeń. Z podanych względów jego czynności i oświadczenia, w tym złożenie wniosku o przywrócenie terminu, nie mogą być uznane za skuteczne i nie mogą być przedmiotem rozpoznania Sądu. Uwzględniając zatem, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez podmiot nieuprawniony, a skarżącą pomimo skutecznego wezwania Sądu, nie potwierdziła chęci jego wniesienia przez osobiste podpisanie pism z dnia 13 grudnia 2007 r., wniosek ten należało uznać za niedopuszczalny i odrzucić, w myśl art. 88 P.p.s.a. Stosownie bowiem do treści art. 88 P.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym Z powyższych względów wniosek B. C. należało odrzucić, na zasadzie przywołanego art. 88 P.p.s.a., co też Sąd orzekł w sentencji postanowienia.