II SA/Op 463/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 26 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Op 463/12: w sentencji postanowienia w wierszu 3 liczonym od dołu zamiast podanej słownie kwoty "trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia groszy", powinna być kwota "trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych". Skarżącemu na jego wniosek o prawo pomocy złożony w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, został przyznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt II SA/Op 463/12 adwokat z urzędu. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Op 463/12 adwokatowi temu zostały przyznane koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 i 258 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), referendarz sądowy może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pojęcie "innych oczywistych omyłek" ma dużo szerszy zakres i jest trudniejsze do zdefiniowania, niż błędy pisarskie i błędy rachunkowe. Można tylko przyjąć, że inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Oczywista wadliwość może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. (por. B. Dauter [w;] B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s.359 i 360). W postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2013 r. wystąpiła oczywista omyłka. Polegała ona na podaniu w sentencji postanowienia przyznanej kwoty kosztów nieopłaconej pomocy prawnej słownie, jako "trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia groszy", zamiast kwoty "trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych". Oczywistość tej omyłki wynika z porównania kwoty podanej słownie, z kwotą przyznanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wpisanej w sentencji postanowienia cyframi, to jest 369 zł. W związku z powyższym postanowiono, jak w sentencji.