II SA/Op 464/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący : Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na Prezesa Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia grzywny postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 sierpnia 2007 r. P. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z prośbą o umorzenie grzywny orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]. (sygn. akt [...]), uzasadniając swą prośbę złymi warunkami mieszkaniowymi, trudną sytuacją materialną oraz złym stanem zdrowia. Do pisma dołączył kserokopię zaświadczenia lekarskiego, wezwania do zapłaty grzywny i kosztów sądowych kwocie 940 zł oraz wyroku Sądu Rejonowego [...] Wydziału Karnego z dnia [...] r. Prezes Sądu Rejonowego w O. w piśmie z dnia [...], nr [...], odnosząc się do wniosku P. J. wskazał, iż w dniu 5 lipca 2007 r. P. J. zwracał się do Sądu Rejonowego - Sekcji Wykonawczej o umorzenie grzywny podlegającej egzekucji, w związku z czym w dniu [...] wydano postanowienie odmowne ze stosownym uzasadnieniem i wskazaniem podstawy prawnej, które to orzeczenie stało się prawomocne. Kolejny wniosek P. J. z dnia 6 sierpnia 2007 r. o umorzenie powyższej należności rozpoznano w dniu [...], wydając zarządzenie na podstawie art. 6 § 3 Kodeksu karnego wykonawczego. Prezes Sądu Rejonowego w O. wskazał także, iż dochodzona przez Sąd w imieniu Skarbu Państwa należność z tytułu grzywny została zabezpieczona postanowieniem prokuratora z dnia 9 marca 2007 r. o zabezpieczeniu majątkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zważyć należy, iż zasadnicze znaczenie dla przyjęcia bądź wykluczenia kognicji sądu administracyjnego ma ustalenie przesłanek dopuszczalności drogi tego postępowania. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej. Organem administracji publicznej jest natomiast wyodrębniona organizacyjnie część aparatu państwowego, powołana do wykonywania określonych przez prawo zadań państwa, przy zastosowaniu środków (form) wynikających z przysługującej państwu zwierzchniej władzy (imperium). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, iż P. J. nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności wydanych lub dokonanych przez organy administracji publicznej, które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Przedstawiona prośba nie jest związana z działalnością organów administracji publicznej. Dotyczy ona natomiast postępowania prowadzonego w wyniku wyroku sądu powszechnego, zapadłego w sprawie karnej, którym skazano P. J. m.in. na karę grzywny. Z tego względu zastosowanie mają tu przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), stanowiącej w art. 3 § 1, iż sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, jest właściwy również w postępowaniu dotyczącym wykonania tego orzeczenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z uwagi na to, właściwym w sprawie, której dotyczy skarga, jest Sąd Rejonowy w O., który to Sąd – jak wynika z dołączonych do akt sprawy kserokopii dokumentów – wydał w sprawie wyrok w pierwszej instancji. Wynika to także bezpośrednio z treści pisma Prezesa Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], stanowiącego odpowiedź na wniosek P. J. Innymi słowy – ustawodawca przewidział w sprawie, której dotyczy skarga, właściwość rzeczową sądów powszechnych, a nie sądu administracyjnego, który działa poza systemem sądów powszechnych i z tego względu właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje kontroli działalności merytorycznej sądów powszechnych ani legalności wydawanych przez te sądy orzeczeń. Sąd administracyjny nie może wkraczać zatem w sferę zastrzeżoną dla właściwości tychże sądów. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, wniesioną do tut. Sądu skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., stąd orzeczono jak w sentencji.