II SA/Op 464/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na czynność Starosty Opolskiego z dnia 27 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 25 lipca 2011 r. S. O. wystąpił do Starosty Opolskiego o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...], o nr rejestracyjnym [...], wskazując, że został on sprowadzony i zarejestrowany [...] 2004 r. Ustosunkowując się do powyższego żądania Starosta Opolski, pismem z dnia 27 lipca 2011 r., nr [...], odmówił zwrotu kwoty nadpłaty, wskazując, że opłata za wydanie karty pojazdu, dla samochodu nabytego poza granicami kraju, pobrana została w wysokości określonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Podał też, że Trybunał Konstytucyjny, stwierdzając niezgodność przepisu rozporządzenia z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, określił utratę mocy obowiązującej dopiero 1 maja 2006 r., stąd opłata pobrana za wydanie karty pojazdu była zgodna z obowiązującymi wówczas przepisami prawa. S. O., pismem z dnia 12 sierpnia 2011 r. (nadanym przesyłką pocztową w dniu 16 sierpnia 2011 r.), złożonym za pośrednictwem Starosty Opolskiego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na odmowę zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na brak uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i wywodząc, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 września 2011 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie i przedłożenie dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi. Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni od daty otrzymania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwania zostały przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone skarżącemu w dniu 26 września 2011 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. akt 20). W zakreślonym terminie (a nawet do dnia wydania niniejszego postanowienia) skarżący nie usunął braków formalnych skargi ani nie uiścił wymaganego wpisu, co potwierdza zapisek urzędowy z dnia 7 listopada 2011 r. (k. 22 a. sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty uiszczonej za kartę pojazdu odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa. Stanowi ona czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z powołanym przepisem art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że na zasadzie art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na odmowę zwrotu żądanej opłaty, wyrażoną w piśmie Starosty Opolskiego z dnia 27 lipca 2011 r., było zatem, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odmowy, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie wykazał jednak, aby dopełnił tej czynności, stąd został wezwany przez Sąd do uzupełnienia braków skargi, poprzez przedłożenie dowodu wezwania. Poza tym skarżący wezwany został do podpisania skargi. Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna bowiem spełniać wymogi przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 – 48 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., pismo winno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a, skarga powinna być zatem podpisana przez uprawnioną osobę. Podpis winien być podpisem odręcznym, czyli znakiem wykonanym przez podpisującego. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała wymogu formalnego określonego w art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., gdyż sporządzono ją jako wydruk komputerowy i wprawdzie w górnej lewej części pisma zamieszczone zostało imię oraz nazwisko skarżącego, jednakże pod treścią pisma brak jest odręcznego znaku stanowiącego podpis strony, co skutkowało wezwaniem wnoszącego skargę do uzupełnienia tego braku. Ponadto skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi. Z mocy art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się bowiem wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 231 P.p.s.a, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, zatem do określenia wysokości wpisu zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wpisu stosunkowego. Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej w kwocie do 10000 zł, wynosi 4% wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro w niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, to obowiązany był do uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł. Stosownie art. 220 § 1 P.p.s.a., wpis ten winien był uiścić w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi oraz nieuiszczenie od niej wpisu, w wyznaczonym terminie, powoduje odrzucenie skargi odpowiednio na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3) oraz skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3). W niniejszej sprawie, zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak i do uiszczenia wpisu zostały doręczone skutecznie skarżącemu w dniu 26 września 2011 r., co oznacza, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia od niej wpisu rozpoczął bieg w dniu 27 września 2011 r. i upłynął z dniem 3 października 2011 r. Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązków wynikających z wezwań, w zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił jednak braków formalnych skargi, ani nie uiścił wymaganego wpisu. Uznać tym samym należało, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.