II SA/Op 464/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. po rozpoznaniu w dniu 24 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratura Rejonowego w Oleśnie na uchwałę Rady Miejskiej w Praszce z dnia 27 kwietnia 2004 r., Nr 131/XVI/04 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, stawek opłat oraz sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów w strefie postanawia odrzucić skargę. Prokurator Rejonowy w Oleśnie pismem procesowym z dnia 17 sierpnia 2016 r. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Praszce z dnia 27 kwietnia 2004 r., Nr 131/XVI/04 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego prawowania, stawek opłat oraz sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów w strefie. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części obejmującej § 2 ust. 4, którego treść wprowadzona została uchwałą Rady Miejskiej w Praszce z dnia 22 marca 2007 r., Nr 37/VI/2007, zmieniającej uchwałę w sprawie strefy płatnego parkowania oraz sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych gminnych w strefie płatnego parkowania we fragmencie "identyfikator postojowy: mieszkańca strefy - cena 12 zł, uprawniający do parkowania w rejonie stałego miejsca zamieszkania w ciągu jednego kwartału. Identyfikator może nabyć osoba na stałe zameldowana w obszarze strefy, będąca właścicielem lub współwłaścicielem pojazdu oraz osoba na stałe zameldowana w strefie i korzystająca z samochodu na podstawie aktualnej umowy leasingowej", z powodu niezgodności z prawem stwierdzenia, że podstawą do nabycia identyfikatora uprawniającego do parkowania w rejonie stałego miejsca zamieszkania w ciągu jednego kwartału jest posiadanie pojazdu wynikające z prawa własności, współwłasności oraz może go nabyć osoba korzystająca z pojazdu na podstawie umowy leasingu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy Praszka wniósł o umorzenie postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego. Uzasadniając wniosek wyjaśnił, że w sprawie zapadł w dniu 2 czerwca 2015 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, sygn. akt II SA/Op 143/15, w którym Sąd uwzględnił żądanie skargi Prokuratora Rejonowego w Oleśnie z dnia 19 lutego 2015 r. w zakresie stwierdzenia nieważności § 2 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Praszce z dnia 27 kwietnia 2004 r., Nr 131/XVI/04, stwierdzając nieważność tego przepisu. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 27 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Konieczność odrzucenia skargi, a zatem odmowy merytorycznego jej rozpoznania, jest konsekwencją zasady wyrażonej w przepisie art. 170 P.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie to stwarza stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), który wyraża się w zakazie ponownego orzekania w tej samej sprawie. Zakaz ten gwarantuje "zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy" (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 48643). Skoro przepisy nie dopuszczają do istnienia w obrocie prawnym dwóch orzeczeń zapadłych w sprawie pomiędzy tymi samami stronami i co do tego samego przedmiotu sporu, tym bardziej zatem zakazane jest równoległe prowadzenie dwóch tożsamych spraw. Zawisłość sporu (lis pendens) przed jednym sądem, wyklucza więc możliwość ponownego wszczynania tej samej sprawy przed innym organem orzekającym. Warunkiem jednak odmowy merytorycznego rozpoznania sprawy ze względu na zasadę res iudicata lub lis pendens jest stwierdzenie tożsamości obu spraw. Musi więc wystąpić sytuacja, w której w obu sprawach występują te same podmioty (tożsamość w aspekcie podmiotowym) i sprawy te dotyczą jednocześnie tego samego przedmiotu, w tym samym stanie prawnym i w niezmienionym stanie faktycznym (tożsamość w aspekcie przedmiotowym). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że skarga Prokuratora Rejonowego w Oleśnie z dnia 17 sierpnia 2016 r. dotyczyła stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Praszce z dnia 27 kwietnia 2004 r., Nr 131/XVI/04 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat oraz sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych gminnych w strefie płatnego parkowania, w części obejmującej § 2 ust. 4 tej uchwały, w brzmieniu nadanym uchwałą z dnia 22 marca 2007 r., Nr 37/VI/2007. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiot tej skargi był tożsamy z przedmiotem sprawy już rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie skargi Prokuratora Rejonowego w Oleśnie z dnia 19 lutego 2015 r., która zakończyła się ostatecznie wydaniem w dniu 2 czerwca 2015 r. prawomocnego wyroku. Ponadto w okresie pomiędzy datami wniesienia obu skarg, nie nastąpiła żadna zmiana w stanie faktycznym, w szczególności zaś w zakresie faktów prawotwórczych, która pozwoliłaby na uznanie skargi z dnia 17 sierpnia 2016 r. za odrębną sprawę. Również pod względem podmiotowym strony występujące w obu skargach były identyczne. Prokurator Rejonowy w Oleśnie wniósł bowiem o stwierdzenie nieważności § 2 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Praszce z dnia 27 kwietnia 2004 r., Nr 131/XVI/04 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, stawek opłat oraz sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów w strefie, w brzmieniu, jakie zostało mu nadane uchwałą Rady Miejskiej w Praszce z dnia 22 marca 2007 r., Nr 37/VI/2007, zmieniającej uchwałę z dnia 27 kwietnia 2004 r. Zarówno zatem strona skarżąca, jak i organ administracji były tożsame w obu skargach. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.