II SA/Op 466/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi I. P. na czynność Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 23 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oddala skargę. W ramach realizacji strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność (zwanej LSR), Stowarzyszenie "Kraina św. Anny" (dalej zwane też Stowarzyszeniem i LGD) przeprowadziło nabór wniosków o udzielenie wsparcia na operacje w ramach podziałania 19.2 "Wsparcie na wdrożenie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w zakresie tematycznym "Rozwijanie działalności gospodarczej w tym podnoszenie kompetencji osób realizujących operacje w tym zakresie (nabór nr [...]). W ramach powyższego naboru w dniu 15 grudnia 2017 r. I. P. złożyła wniosek o przyznanie wsparcia na realizację operacji pod nazwą "[...]", któremu nadano nr [...]. W dniu 13 lutego 2017 r., Rada Programowa Stowarzyszenia Kraina św. Anny podjęła uchwalę nr [...], o wyborze wniosku skarżącej do dofinansowania w wysokości 300 000 zł. W uchwale wskazano, że operacja została uznana za zgodną z warunkami ogłoszonego naboru, zgodną z LSR Stowarzyszenia oraz zgodną z warunkami przyznawania pomocy określonymi w PROW na lata 2014-2020 i przeszła pozytywnie weryfikację. W ramach oceny przyznano operacji łącznie 33 punkty i uzyskała ona minimalną liczbę punktów określoną w lokalnych kryteriach wyboru operacji dla danego zakresu wsparcia. Wyjaśniono, że uchwałę podjęto 12 głosami "za" przy obecności 12 członków Rady Programowej na 15 z ogólnego składu. Podczas głosowania sektor publiczny reprezentowało 5 głosujących (41,67 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów), sektor gospodarczy 2 (16,16 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów), a sektor społeczny 5 (41,67 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów). Zaznaczono również, że S. Z. nie brała udziału w pracach Rady Programowej dla naboru, w celu zachowania parytetów wykluczono R. U., a na wniosek własny wykluczono Ł. J. Po otrzymaniu dokumentacji dotyczącej wyboru operacji do finansowania, pismami z dnia 10 kwietnia 2017 r. i z dnia 17 maja 2017 r. Zarząd Województwa Opolskiego wezwał Stowarzyszenie o uzupełnienie dokumentacji o brakujące dokumenty oraz złożenia wyjaśnień, w tym (pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r.) m.in. wyjaśnienia rozbieżności dotyczących reprezentacji sektorów oraz wyjaśnienia czy przy ocenie operacji został zachowany skład Rady zgodny z wymaganiami określonymi w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013. Organ wskazał, że stwierdził sprzeczności pomiędzy załącznikiem nr 4 do wniosku o wybór LSR, gdzie wskazano, że K. T. reprezentuje sektor publiczny (pozostałe), a rejestrem powiązań i przynależności członków Rady Programowej, gdzie podano, że reprezentuje sektor społeczny. Na powyższe wezwania, Stowarzyszenie odpowiedziało odpowiednio pismami z dnia 10 maja 2017 r. i z dnia 24 maja 2017 r. W pierwszym piśmie wyjaśniło m.in., że na etapie oceny i wyboru operacji oraz w trakcie posiedzenia Rady w dniu 13 lutego 2017 r. nastąpiło błędne przypisanie K. T. do reprezentacji sektora społecznego (jest ona członkiem Stowarzyszeniu już od 7 lat i w okresie PROW 2007-2013, jako osoba fizyczna przynależała do sektora społecznego). Na etapie analizy niniejszych wyjaśnień po przesunięciu jej z sektora społecznego do sektora publicznego (zgodnie z załącznikiem nr 4 do wyboru LSR) jeszcze raz dokonano przeliczenia sektorowości w stosunku do każdego wniosku na etapie podejmowania uchwał w dniu 13 lutego 2017. Przedstawiając prawidłowy podział w stosunku do liczby oddanych głosów Stowarzyszenie wskazało, że w przypadku wniosku nr [...], przy liczbie 12 głosujących sektor publiczny reprezentowało 6 osób (co stanowiło 50 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów), sektor gospodarczy 2 osoby (co stanowiło 16,67 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów), a sektor społeczny 4 osoby (co stanowiło 33,33 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów). Jednocześnie przyznało, że w wyniku ponownej weryfikacji podziału parytetów w stosunku do wniosków nr [...],[...],[...],[...] nie zostały zachowane wymagania, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit, b rozporządzenia 1303/2013. LGD dokonała korekty na oryginałach uchwał znajdujących się w biurze Stowarzyszenia, których kopie załączono do pisma. Pismem z dnia 23 maja 2017 r. Zarząd Województwa Opolskiego, działając na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349, z późn. zm.) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. poz. 378), poinformował I. P. o odmowie przyznania przez Samorząd Województwa Opolskiego wnioskowanej pomocy. Uzasadniając zajęte stanowisko organ wyjaśnił przyczyny odmowy. Powołał regulacje art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności i wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, ani władze publiczne, ani żadna z grup interesu, nie mogą mieć więcej niż 49% praw głosu na poziomie "podejmowania decyzji, a zgodnie z art. 34 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013 w ramach przedmiotowych procedur wyboru i kryteriów wyboru operacji LGD powinna zagwarantować, że co najmniej 50% głosów w decyzjach dotyczących wyboru pochodzi od partnerów niebędących instytucjami publicznymi". Stosowanie do tego wskazał, że na etapie oceny wniosków o udzielenie wsparcia Rada Decyzyjna błędnie przypisała K. T. do sektora społecznego, do którego należała w okresie PROW 2007-2013, podczas gdy zgodnie z dokumentacją przedłożoną wraz z wnioskiem o Wybór Lokalnej Strategii Rozwoju i oświadczeniem K. T. jest ona pracownikiem Urzędu Miejskiego Gminy Ujazd i tym samym reprezentuje sektor publiczny (pozostałe). W związku z tym dnia 26 kwietnia 2017 r. Rada Decyzyjna dokonała ponownej weryfikacji podziału parytetów po uwzględnieniu zmian związanych z zaistniałą pomyłką, ustalając, że podczas głosowania 6 głosów stanowiło sektor publiczny (co stanowi 50% składu Rady Programowej podczas glosowania), 2 głosy sektor gospodarczy (16,67 %), a 4 głosy sektor społeczny (33,33%). Powyższa zmiana została uwzględniona w uchwale z dnia 13 lutego 2017 r., nr [...] i skutkowała tym, że podczas głosowania nad wnioskiem nr [...] nie został zachowany wymóg określony w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia 1303/2013. Tym samym w przedmiotowej sprawie wybór operacji został dokonany z naruszeniem kluczowej zasady wyboru, a w związku z tym należało odmówić udzielenia wsparcia dla przedmiotowej operacji. Wezwaniem z dnia 13 czerwca 2017 r. I. P. wystąpiła do Samorządu Województwa Opolskiego o usunięcie naruszenia prawa i przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej. Organowi zarzuciła naruszenie prawa poprzez dokonanie odmowy przyznania pomocy w oparciu o uchwałę Stowarzyszenia z dnia 13 lutego 2017 r. podjętą z naruszeniem m.in. § 10 Regulaminu Rady Programowej Stowarzyszenia, art. 17 ust. 2 Statutu Stowarzyszenia oraz z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 1303/2013; zastosowanie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 349, ze zm.) w sytuacji, w której warunki do przyznania pomocy zostały spełnione; zastosowanie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r. poz. 348) i poinformowania wnioskodawcy o odmowie udzielenia wsparcia w sytuacji, w której nie było podstaw do odmowy przyznania pomocy oraz zastosowania art. 17 ust. 2 wskazanej ustawy, z uwagi na to, że warunki do przyznania pomocy zostały spełnione; niezastosowanie art. 23 ust. 4 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności w sytuacji, w której zostały spełnione warunki do udzielenia wsparcia; brak wezwania Stowarzyszenia, przed wydaniem decyzji, do wykonania zobowiązania wynikającego m.in. z § 5 ust.1 pkt 10 umowy z dnia 29 kwietnia 2016 r. o warunkach i sposobie realizacji strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, zawartej pomiędzy Województwem Opolskim, a Stowarzyszeniem, a polegającego na obowiązku dokonywania przez LGD wyboru operacji zgodnie z wymogami określonymi w art. 17 ust. 2 ustawy, podczas gdy wezwanie takie spowodowałoby podjęcie uchwały zgodnej z prawem, z zachowaniem właściwych parytetów, co skutkowałoby przyznaniem wnioskowanej pomocy; przyjęcie stanowiska Rady Decyzyjnej Stowarzyszenia i uznania K. T. za osobę należącą do sektora publicznego podczas, gdy w ocenie wnioskodawcy, przynależy ona do dwóch sektorów publicznego i społecznego, a wobec tego parytet zawarty w uchwale z dnia 13 lutego 2017 r. powinien pozostać bez zmian. W przypadku wystąpienia niejednoznacznej sytuacji winna natomiast zostać ona przyporządkowana do sektora społecznego, gdyż wnioskodawca nie może ponosić ujemnych konsekwencji za działania LGD, na które nie ma wpływu. Zarząd Województwa Opolskiego rozpatrzył negatywnie ww. wezwanie, o czym poinformował skarżącą pismem z 20 lipca 2017 r. Stwierdził w nim organ, że sformułowane zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, gdyż w sprawie doszło do nieprawidłowego podziału parytetów w Radzie Programowej Stowarzyszenia i naruszenia w związku z tym zapisów art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013. Na czynność odmowy przyznania pomocy z dnia 23 maja 2017 r., I. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, domagając się stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności i jej uchylenia. Zarzuciła organowi naruszenie: - art. 35 ust. 1 u o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez podjęcie czynności poinformowania o odmowie udzielenia pomocy przez podmiot nieuprawniony, tj. Samorząd Województwa, podczas gdy informacji tej winien udzielić Zarząd Województwa; - art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności poprzez jego zastosowanie i poinformowanie o odmowie udzielenia pomocy w sytuacji, w której zaniechano wezwania Lokalnej Grupy Działania do wykonania zobowiązania skutkującego dokonaniem wyboru operacji zgodnie z wymogami określonymi w art. 17 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, a więc w myśl § 11 ust. 4 oraz § 5 ust. 1 pkt 10 umowy z dnia 29 kwietnia 2016 r. zawartej pomiędzy Województwem Opolskim a Stowarzyszeniem Kraina Św. Anny. Skarżąca wskazała, że mając na uwadze stosunek obligacyjny łączący LGD i organ, zastosowanie przepisu upoważniającego do odmowy udzielenia pomocy było co najmniej przedwczesne, gdyż winno być poprzedzone wezwaniem Stowarzyszenia do doprowadzenia powziętej uchwały do stanu postulowanego przepisem art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia, w wyznaczonym terminie. Dopiero też bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu i niezastosowanie się do tak sformułowanego wezwania, uzasadniałyby powzięcie czynności w postaci odmowy udzielenia pomocy i poinformowania o tym skarżącej. Ponadto skarżąca podniosła, że organ nie uzasadnił w sposób przekonujący podstaw odmowy przyznania pomocy, pomijając w piśmie z dnia 23 maja 2017 r. motywy, które w jego ocenie pozwoliły zakwalifikować K. T. do sektora publicznego, pomimo, iż przez wiele lat przynależała do sektora społecznego. Wskazała, że niewyjaśniona jednoznacznie istniejąca wątpliwość w tym zakresie i brak wyraźnego uregulowania przez prawodawcę kryterium rozróżniającego te dwa sektory powodują, że wymieniona osoba może spełniać warunki przynależności do obu sektorów jednocześnie. Organ winien natomiast działać na korzyść strony wnioskującej o przyznanie pomocy. W odpowiedzi na skargę, Zarząd Województwa Opolskiego, dalej zwany również ZWO, wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej wyjaśnił, że przepisy art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym zamiennie używają wyrażeń "zarząd województwa" i "samorząd województwa" na oznaczenie organu, który dokonuje czynności związanych z przyznaniem pomocy w ramach PROW 2014-2020. Przepisy art. 5 ust. 4 i 5 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (które mają wprost zastosowanie w niniejszej sprawie) wyraźnie natomiast stanowią, że zadania Instytucja Zarządzającej we wskazanym zakresie wykonują właściwe samorządy województw. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, do działania w imieniu województwa uprawnionym jest zarząd. Zaskarżoną czynność podpisał natomiast Dyrektor Departamentu Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego w Opolu, któremu Zarząd Województwa Opolskiego udzielił stosownego upoważnienia uchwałą z dnia 6 lutego 2017 r., nr 3279/2017. Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym organ wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem nr 1303/2013, wyboru operacji dokonuje LGD. Tym samym ZWO nie ocenia i nie dokonuje samodzielnie wyboru operacji, natomiast może stwierdzić, że wybór dokonany przez LGD jest wadliwy i w konsekwencji odmówić przyznania pomocy. Zaznaczył, że K. T. jest pracownikiem Urzędu Miejskiego Gminy Ujazd zatrudnionym na stanowisku Kierownika Referatu Inwestycji, Spraw Komunalnych i Koordynacji Programów Unijnych (źródło - BIP Gminy Ujazd), a zgodnie z Klasyfikacją KZiS (Klasyfikacja Zawodów i Specjalności) do Przedstawicieli Władz Publicznych, Wyżsi Urzędnicy i Kierownicy (Grupa wielka 1), kod 121 - zaliczane są także stanowiska kierownicze. Jako kierownik referatu jest upoważniona do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych (zgodnie z BIP Gminy Ujazd), wobec czego posiada status organu władzy publicznej. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, że brak jest kryterium określającego kwestię przynależności członka organu decyzyjnego do sektora publicznego. W związku z poprawnym przyporządkowaniem K. T. skład Rady Decyzyjnej podczas głosowania nad przedmiotowym wnioskiem nie spełniał natomiast wymogu określonego w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia 1303/2013. Organ zakwestionował także zarzut naruszenia zapisów umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. W art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., określony został katalog spraw, w których działalność administracji publicznej poddana została kontroli sądowej. Przepis art. 3 § 3 P.p.s.a. stanowi natomiast, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na tej właśnie podstawie ocenie Sądu poddane zostało zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 23 maja 2017 r., nr [...], które dotyczyło odmowy przyznania skarżącej pomocy finansowej na realizację operacji pod nazwą "[...]", w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, realizowanego w zakresie działania "wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER" i poddziałania "wsparcie na wdrożenie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność lokalną". Zauważyć przyjdzie, że skarżąca ubiegała się o przyznanie pomocy w ramach naboru przeprowadzonego przez Stowarzyszenie "Kraina św. Anny", działające jako lokalna grupa działania (LGD) realizująca strategię rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Nabór wniosków dotyczył wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 3 tej ustawy wspieranie rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, o którym mowa w części drugiej w tytule III w rozdziale II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., w ramach działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 14, odbywa się na zasadach określonych w przepisach o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, a w zakresie nieuregulowanym w tych przepisach - na zasadach określonych w niniejszej ustawie. Do przyznania wsparcia finansowego, o które ubiegała się skarżąca zastosowanie zatem znajdowały przepisy wskazanej powyżej ustawy oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności ( Dz. U., poz. 378 z póź. zm.) zwanej dalej ustawą o rozwoju lokalnym. Zaskarżona czynność odmowy przyznania wsparcia na realizację operacji podjęta została na podstawie 35 ust. 1 ustawy oraz art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym stanowiącego, że jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia, zgodnie z przepisami regulującymi zasady wsparcia z udziałem poszczególnych EFSI. Art. 35 ust. 1 ustawy przewiduje natomiast, że w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Na podstawie wskazanych regulacji przyjąć należy, że odmowa przyznania pomocy w ramach działania i poddzialania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy jest uzasadniona w przypadku braku spełnienia warunków do udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 1303/2013. Zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy – stosowanym do wsparcia z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013 na zasadzie art. 3 ust. 3 ustawy - w przypadku takiej odmowy przyznania pomocy wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy dopuszczalność takiego zaskarżenia związana była więc z uprzednim wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 i zachowaniem terminu wynikającego z art. 53 § 2 P.p.s.a, a to wobec treści tych przepisów sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Skarżąca spełniła wskazane wymogi, gdyż skarga poprzedzona została stosownym wezwaniem z dnia 13 czerwca 2017 r. i wniesiona została w terminie, tj. w dniu 21 sierpnia 2017 r., po udzieleniu przez organ pismem odpowiedzi na wezwanie, doręczonej stronie skarżącej dnia 25 lipca 2017 r. Sąd zobowiązany był zatem do dokonania oceny legalności zaskarżonej czynności. Przeprowadzona przez Sąd w tym zakresie kontrola nie wykazała, aby odmowa przyznania skarżącej wsparcia nastąpiła z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego i proceduralnego. Z tego też powodu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że skarżąca ubiegała się o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, tj. o wsparcie z właściwych funduszy rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność obejmujące wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Stosownie do art. 19 ustawy o rozwoju lokalnym, nabór wniosków o udzielenie tego wsparcia przeprowadzony został przez Stowarzyszenie działające jako LGD. W wyniku tego naboru, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym, Stowarzyszenie dokonało w uchwale z dnia 13 lutego 2017 r., nr [...], wyboru do wsparcia operacji planowanej do realizacji przez skarżącą i ustalenia jego kwoty. Wybór ten nie przesądzał jednak ostatecznie o udzieleniu przedmiotowej pomocy. Zgodnie bowiem z art. 24 ustawy o rozwoju lokalnym organem właściwym miejscowo w sprawie udzielenia wsparcia na daną operację, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b-e rozporządzenia nr 1303/2013, jest zarząd województwa. Do zarządu województwa należy bowiem kompetencja do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia o przyznaniu lub odmowie przyznania wnioskowanego wsparcia. W niniejszej sprawie takie rozstrzygnięcie zostało podjęte przez ZWO, tj. po dokonaniu przez LGD wyboru operacji i przekazaniu temu organowi wniosków o udzielenie wsparcia dotyczących wybranych operacji (w tym wniosku skarżącej) wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji (art. 23 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym). Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny czy zaskarżona czynność Zarządu Województwa Opolskiego zasadnie oparta została na uznaniu, że przy wyborze przez Radę Decyzyjną (LGD) operacji skarżącej nie został spełniony wymóg z art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, tj. nie zapewniono prawidłowego składu Rady Programowej rozstrzygającej o takim wyborze. Rozstrzygając tę kwestię Sąd podzielił w całości ocenę organu Dostrzec bowiem należy, że do warunku, o którym stanowi art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013 odnosi się wprost przepis art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o rozwoju lokalnym. Przepis ten przewiduje, że wsparcie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, nie przysługuje, jeżeli podczas dokonywania wyboru operacji nie zachowano składu rady zgodnego z wymaganiami określonymi w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013. Powyższe przesądza, że wymóg z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013 musi być spełniony przy głosowaniu nad wyborem operacji przewidzianej do wsparcia, a brak spełnienia wskazanego warunku wyłącza bezwzględnie możliwość udzielenia pomocy finansowej. Z przepisu art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013 wynika, że rozwój lokalny kierowany przez społeczność jest realizowany przez lokalne grupy działania, w których skład wchodzą przedstawiciele władz publicznych, lokalnych partnerów społecznych i gospodarczych oraz mieszkańców, przy czym na poziomie podejmowania decyzji ani władze publiczne - określone zgodnie z przepisami krajowymi - ani żadna z grup interesu nie posiada więcej niż 49 % prawa głosu. W niniejszej sprawie ustalono, że rozstrzygnięcie Rady Programowej LGP o wyborze wniosku skarżącej do wsparcia zostało podjęte przy udziale sektora publicznego posiadającego 50 % głosów w ogólnej liczbie głosujących członków Rady. Niewątpliwie zatem wskazany warunek nie został spełniony. Stwierdzić tym samym należało, że zaistniała negatywna przesłanka udzielenia pomocy na realizację operacji, o której mowa w art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o rozwoju lokalnym, która uniemożliwia przyznanie wsparcia na planowaną operację. W niniejszej sprawie Zarząd Województwa Opolskiego spełnił warunki wynikające z powołanych wyżej przepisów art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym i art. 35 ust. 1 ustawy wystosowując do skarżącej pismo z dnia 23 maja 2017 r. informujące o odmowie przyznania pomocy. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącą, że ww. pismo nie zawiera wystarczającego uzasadnienia co do przyczyn odmowy. Organ wskazał w nim bowiem na wadliwe dokonanie oceny wniosku przez Radę Decyzyjną, a to wskutek błędnego przypisania K. T. do reprezentowania w Radzie sektora społecznego, zamiast sektora publicznego. Zaznaczył też, że zaistniała nieprawidłowość wynikała z faktu, iż ww. jest członkiem Stowarzyszenia już od 7 lat i w okresie PROW 2007-2013, jako osoba fizyczna, przynależała do sektora społecznego. Uzyskana dokumentacja potwierdza jednak, że aktualnie jest ona pracownikiem Urzędu Miejskiego Gminy i tym samym reprezentuje sektor publiczny (pozostałe). W ocenie Sądu, ustalone przez organ okoliczności wskazane w zaskarżonej czynności, a dotyczące błędnego przypisania głosującego członka Rady Decyzyjnej LGD do określonej grupy interesów i stanowiące podstawę oceny w zakresie braku spełnienia wymogu z art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zostały wystarczająco wyjaśnione i znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych przez organ. Z przedłożonego wraz z dokumentami rejestru powiązań wynika, że wymieniony członek Rady jest zatrudniona w Urzędzie Gminy. Okoliczność ta znajduje dodatkowo potwierdzenie w informacji zamieszczonej na stronie Urzędu Miejskiego Gminy Ujazd, z której wynika, że osoba ta zajmuje stanowisko Kierownika Referatu Inwestycji, Spraw Komunalnych i Koordynacji Programów Unijnych. Zauważyć nadto należy, że w załączniku nr 4 do Lokalnej Strategii Rozwoju wskazano zostało, że ww. reprezentuje sektor publiczny. Stąd też takie przyporządkowanie ww. do grupy członków Rady Decyzyjnej uznać należy za prawidłowe. Dokonanej w tym zakresie oceny nie mogą zmienić argumenty skargi. Niewątpliwie, skoro ten członek Rady jest zatrudniony w administracji samorządowej, będąc przedstawicielem władzy publiczne i co więcej w takim charakterze występuje w Radzie Decyzyjnej, co wynika ze wskazanego wyżej załącznika nr 4, to nie może on zostać przypisany w zależności od sytuacji raz do sektora społecznego, a innym razem do sektora publicznego. Zauważyć ponadto trzeba, że w związku z zaistniałą nieprawidłowością, dnia 26 kwietnia 2017 r. Rada Decyzyjna przeprowadziła ponowną weryfikację podziału głosów poszczególnych grup interesów i dokonała zmiany w Uchwale z dnia 13 lutego 2017 r., nr [...]. W wyniku tej weryfikacji ustaliła natomiast, że przy liczbie 12 głosujących członków Rady sektor publiczny reprezentowało 6 osób (co stanowiło 50 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów), sektor gospodarczy 2 osoby (co stanowiło 16,67 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów), a sektor społeczny 4 osoby (co stanowiło 33,33 % udziału głosów w ogólnej liczbie głosów). W związku z powyższym za niebudzące wątpliwości przyjąć należy, że przy wyborze wniosku skarżącej nie został zachowany wymóg określony w art. 32 ust. 2 lit b Rozporządzenia 1303/2013. Uwzględnienie powyższych okoliczności wymusza przyjęcie, że organ prawidłowo poinformował skarżącą o odmowie udzielenia jej wnioskowanego wsparcia. Podkreślić jeszcze raz należy, że art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o rozwoju lokalnym w sposób bezwzględny i bezpośredni wprowadza zakaz udzielenia wsparcia w przypadku braku spełnienia wymogu z art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013. Dostrzec też trzeba, że żaden przepis nie przewiduje trybu i możliwości usunięcia nieprawidłowości w zakresie spełnienia wymogu z art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, w tym jak podnosi skarżąca, w drodze wezwania LGD do dokonania ponownego wyboru operacji przy spełnieniu wskazanego warunku. W szczególności zauważyć przyjdzie, że stosowany w niniejszej sprawie przez organ przepis art. 23 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym stanowi wyłącznie o wezwaniu LGD przez Zarząd Województwa do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień w zakresie dokumentacji przekazanej na podstawie art. 23 ust. 1. Przepis ten nie może stanowić podstawy wezwania LGD do ponowienia czynności wybory operacji i dokonania ponownej oceny, w przypadku gdy przy wyborze operacji nie zachowano warunków udzielenia wsparcia. Na gruncie niniejszej sprawy, wbrew stanowisku skarżącej, obowiązku Zarządu Województwa w zakresie wezwania LGD do przeprowadzenia ponownego wyboru operacji zgodnie z przepisem art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia 1303/2013, nie można też wywodzić z zapisów umowy o warunkach i sposobie realizacji strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, zawartej dnia 29 kwietnia 2016 r. pomiędzy Województwem, a Stowarzyszeniem. Wskazana umowa nie reguluje bowiem trybu wyboru oferty. O ile też z § 5 ust. 1 pkt 10 umowy wynika dla LGD obowiązek dokonywania wyboru ofert z zachowaniem wymogów z art. 17 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym, to jednak postanowienie to wyraźnie wskazuje, że wybór operacji następuje na podstawie art. 21-23 ustawy o rozwoju lokalnym. Ewentualne naruszenie warunków umowy w świetle tych regulacji nie ma natomiast bezpośredniego znaczenia dla ustaleń w zakresie udzielenia wsparcia. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie przewidział wymogu przeprowadzenia ponownego wyboru ofert w sytuacji wystąpienia przesłanki z art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o rozwoju lokalnym. Konsekwencje naruszenia obowiązków z § 5 ust. 1 pkt 10 wskazanej umowy, zgodnie z jej § 11 ust. 4, dotyczą natomiast jej rozwiązania. W granicach niniejszej sprawy Sąd nie ocenia jednak działań LGD związanych z realizacją obowiązków ustalonych w umowie, lecz w ramach kontroli zaskarżonej czynności ocenia istnienie podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do powyższego, uwzględniając ustalone w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne Sąd stwierdził, że skoro przy wyborze wniosku skarżącej nie został spełniony warunek udzielenia wsparcia związany z zachowaniem wymogu określonego w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, to zaistniała przesłanka negatywna udzielenia pomocy z art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o rozwoju lokalnym, a zaskarżona czynność została podjęta prawidłowo. W ocenie Sądu, nie można podzielić zarzutu skargi dotyczącego podjęcia zaskarżonej czynności przez nieuprawniony podmiot, tj. Samorząd Województwa. W tym zakresie uwzględnić należy, że zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy, zadania instytucji zarządzającej w zakresie rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, określone w rozporządzeniu nr 1303/2013 oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia, wykonuje samorząd województwa jako instytucja pośrednicząca na podstawie przepisów o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Stosownie do art. 15 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządnie województwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 2096, z późn. zm.) organami samorządu województwa są: sejmik województwa oraz zarząd województwa. Na podstawie art. 41 ust. 1 wskazanej ustawy zarząd województwa wykonuje zadania należące do samorządu województwa, niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Przepis art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym wskazuje z kolei, że zarząd województwa dokonuje czynności informacyjnej o odmowie udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o rozwoju lokalnym określone w ustawie zadania w zakresie rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, zarząd województwa wykonuje jako organ reprezentujący instytucję pośredniczącą właściwą w zakresie rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w przypadku określonym w art. 2 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz jako organ reprezentujący podmiot wdrażający, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 2 lit. b. Z powyższych przepisów wynika, że zarząd województwa jest organem właściwym do reprezentowania samorządu województwa. Zwrócić również należy uwagę na § 20 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (aktualnie Dz. U. z 2017 r., poz. 772, z późn. zm.), który wskazuje, że postępowanie w sprawie o przyznanie pomocy prowadzi zarząd województwa, a także § 20 ust. 4 tego rozporządzenia ustalający, że załatwianie spraw związanych z przyznawaniem pomocy, w tym dokonywanie czynności w ramach postępowania w sprawie o przyznanie pomocy, może być dokonywane przez upoważnionych przez zarząd województwa pracowników urzędu marszałkowskiego albo wojewódzką samorządową jednostkę organizacyjną, zwaną dalej "samorządową jednostką". Stosownie też do tych przepisów należy uznać, że zaskarżona czynność dokonana w imieniu Samorządu Województwa Opolskiego, przez pracownika Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego działającego z upoważnienia Zarządu Województwa Opolskiego, została podjęta przez właściwy organ. Uznać wprawdzie można, że wskazanie w treści pisma na Samorząd Województwa Opolskiego jako właściwy w sprawie odmowy przyznania pomocy mogło rodzić pewne wątpliwości co do kompetencji Zarządu Województwa Opolskiego w tym zakresie, niemniej jednak, w ocenie Sądu, powyższe nie stanowiło o naruszeniu prawa, które mogłoby mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Niewątpliwie bowiem Zarząd Województwa Opolskiego działał jako organ reprezentujący Samorząd Województwa Opolskiego, a zaskarżona czynność jak i odpowiedź udzielona na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zostały podjęte z upoważnienia tego organu. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.