II SA/Op 47/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: Referent - stażysta Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego postanawia odrzucić skargę. Starosta Głubczycki decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), odmówił W. M. przyznania dodatku aktywizacyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca podjął zatrudnienie u pracodawcy, u którego był zatrudniony bezpośrednio przed zarejestrowaniem się jako bezrobotny, stąd z mocy przepisu art. 48 ust. 4 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, dodatek aktywizacyjny nie przysługuje. W odwołaniu od powyższej decyzji, W. M. podał, iż odmowa przyznania mu dodatku jest dla niego krzywdząca, wręcz bulwersująca, gdyż pracę podjął z własnej inicjatywy. Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...], [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji opisał stan faktyczny w sprawie. Podał, że w dniu 18 sierpnia 2006 r., W. M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Głubczycach, jako bezrobotny z prawem do zasiłku od 26 sierpnia 2006 r. Z kolei, z dniem 10 października 2006 r., utracił status bezrobotnego i prawo do zasiłku z powodu podjęcia zatrudnienia. W dniu 17 października 2006 r. złożył wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Jednakże, zgodnie z art. 48 ust. 4 pkt 2 wyżej przywołanej ustawy, dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny. W przedmiotowej sprawie ustalono, iż W. M. z dniem 10 października 2006 r., podjął zatrudnienie w [...] w B., w którym był zatrudniony bezpośrednio przed zarejestrowaniem się jako bezrobotny, a zatem dodatek aktywizacyjny skarżącemu nie przysługuje. Powyższą decyzję skarżący otrzymał w dniu 4 grudnia 2006 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, W. M. wniósł o uchylenie decyzji, którą organ odmówił przyznania mu dodatku aktywizacyjnego. Podniósł, że zaskarżone rozstrzygnięcie "kwestionuje rzeczywistość". Stwierdził, że podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu i dlatego nie powiela ich w treści skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto Wojewoda zasygnalizował, że skarga jest spóźniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach kontroli legalności, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W pierwszej kolejności należało zważyć, w związku z zarzutem naruszenia terminu do wniesienia skargi, czy została ona wniesiona w ustawowym terminie. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż skarżący może skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 30 dni, przy czym termin ten liczy się od dnia doręczenia decyzji skarżącemu. Stąd wniesienie skargi w terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Zauważyć należy, że powyższy przepis, określając termin do wniesienia skargi, określa początek jego biegu jedynie w przypadku doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Regułą ogólną natomiast jest w stosunku do rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, a więc decyzji administracyjnych wydanych w postępowaniu administracyjnym, iż początkową datą terminu będzie – zgodnie z art. 111 § 1 K.c. w zw. z art. 83 § 1 P.p.s.a. – dzień następny po dniu, w którym skarżącemu zostało doręczone rozstrzygniecie podlegające zaskarżeniu. Warto odnotować, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności doręczeń z art. 39 K.p.a., co oznacza, iż organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub inne upoważnione osoby, lub organy. Uznaniu natomiast pozostawiono organowi prowadzącemu postępowanie, kwestię możliwości korzystania z doręczeń, o których mowa w art. 391 § 1 K.p.a. Dla dalszych rozważań, zasygnalizować należy, że w przypadku gdy strona bez własnej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi do sądu, stosownie do art. 86 P.p.s.a., może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w uchybieniu (por. H. Knysiak – Molczyk, [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 332). Jednakże podkreślić należy, ze termin do wniesienia skargi jest także terminem prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania zauważyć przyjdzie, iż w niniejszej sprawie skarżący otrzymał decyzję organu odwoławczego w dniu 4 grudnia 2006 r., w której został pouczony o terminie i trybie wniesienia skargi. Powtórzyć wypada, że przy obliczaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi nie uwzględnia się dnia, w którym doręczona została zaskarżona decyzja. Stąd bieg terminu trzydziestodniowego do wniesienia skargi rozpoczął się z dniem następnym po doręczeniu decyzji, czyli z dniem 5 grudnia 2006 r., i upłynął w dniu 3 stycznia 2007 r., przypadającym na środę. Dzień 3 stycznia 2007 r. nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. W rozpatrywanej sprawie, skarga została nadana listem poleconym w dniu 5 stycznia 2007 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Podkreślić należy, że przy wniesieniu skargi za pośrednictwem poczty decyduje data stempla pocztowego na przesyłce, która w rozpoznawanej sprawie, nie budzi zastrzeżeń, gdyż w sposób jednoznaczny wskazuje, iż została nadana w placówce pocztowej w B., w dniu 5 stycznia 2007 r. Wskazać należy, że przepisy art. 54 i art. 87 § 3 P.p.s.a. statuują pośredni tryb wnoszenia skargi oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, czyli za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Odnotować również warto, że dla zachowania terminu do wniesienia skargi nie jest istotne, czy skarżący nadał skargę w placówce pocztowej przesyłką poleconą zaadresowaną do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, czy też złożył ją osobiście do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego rozstrzygnięcie skarży, bowiem ustawodawca nie ograniczył skarżącego w sposobie wniesienia skargi. Skoro skarga wniesiona została w dniu 5 stycznia 2007 r. (dzień nadania pisma przesyłką w placówce pocztowej), uznać należało, iż wniesiona została po upływie terminu, przy czym odnotować także warto, iż skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ponieważ, niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi stanowi przyczynę jej odrzucenia, stąd na mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.