II SA/Op 470/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. L. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia przyznać radcy prawnemu S. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wynagrodzenie z tytułu udzielonej U. L. pomocy prawnej, w kwocie 292,80 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 52,80 zł (słownie: pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 2 lutego 2010r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił skarżącej U. L. radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika U. L. został wyznaczony radca prawny S. S., któremu skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do występowania przed sądem w swoim imieniu, pismem z dnia 12 lutego 2010r. Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010r. radca prawny S. S. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte. Pismem z dnia 16 czerwca 2010r. pełnomocnik skarżącej wniósł o doręczenie wyroku zapadłego w sprawie wraz z uzasadnieniem, a w dniu 14 lipca 2010r. wpłynął do Sądu jego wniosek o zwolnienie od obowiązku dalszego zastępowania skarżącej w niniejszym postępowaniu. Pełnomocnik podniósł także, że nie widzi podstaw prawnych do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie, o czym poinformował skarżącą w piśmie z dnia 6 lipca 2010r. Na dowód powyższego załączył do akt sprawy odpis w/w pisma. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przywołany art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m. in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem". Referendarz zważył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 rozporządzenia, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stawki minimalne za czynności świadczone przez radcę prawnego w ramach prawa pomocy zostały określone z kolei w § 14 rozporządzenia. Przepis ten, różnicuje wysokość stawek w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zależności od rodzaju świadczonych przez radcę prawnego czynności i tego, w której instancji są one wykonywane. Tak więc, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w pierwszej instancji: a ) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6, b ) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł, c ) w innej sprawie – 240 zł. Należało uznać, iż niniejsza sprawa należy do ostatniej z kategorii spraw, wymienionych w w/w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w sprawie utrzymania instalacji gazowej i przewodów kominowych. Nie była zatem sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także radca prawny nie sporządził w niej skargi i nie brał udziału w rozprawie, której przedmiotem byłaby skarga na decyzje lub postanowienie Urzędu Patentowego. Dlatego ustalono, że w niniejszej sprawie wysokość stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia wynosi 240 zł. Jak wynika także z akt niniejszej sprawy, radca prawny jako pełnomocnik ustanowiony z urzędu, działał w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, tj. brał udział w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w dniu 10 czerwca 2010r., co potwierdza protokół rozprawy, a także złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Stąd, w myśl przywołanego wyżej § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, należało mu przyznać wynagrodzenie w kwocie 240,00 zł. Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter przedmiotowej sprawy oraz wkład pełnomocnika w przyczynianie się do jej wyjaśnienia należało uznać, że kwota 240,00 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu. Ponadto rozważyć należało, czy w świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za czynność dokonaną w postępowaniu w II instancji, tj. sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2010r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) zawód radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Przez opinię prawną, w myśl powyższego przepisu, należy rozumieć rozwinięte stanowisko radcy prawnego (lub innej osoby upoważnionej do wydawania opinii prawnej), wyrażone na piśmie, zawierające ocenę prawną danego stanu faktycznego, wydane na żądanie osoby uprawnionej (por. W. Sarnowski, artykuł pn. :"Opinie prawne", "Radca Prawny" z 1998r., nr 5, poz. 37, teza zamieszczona w systemie komputerowym LEX pod nr 40567/3). Uwzględniając powyższe wywody nie sposób uznać, iż zamieszczone w piśmie z dnia 6 lipca 2010r. informacyjne zwroty pełnomocnika, iż "w pełni podziela pogląd WSA, iż skarga nie była uzasadniona" oraz "nie znajduję żadnych przesłanek do wywiedzenia skargi kasacyjnej", spełniają cechy opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Z akt sprawy, a zwłaszcza z treści dokumentów i pism przedłożonych przez radcę prawnego S. S., nie wynika także, że istnieje inny dokument spełniający te cechy. Reasumując, referendarz stwierdził, że w sprawie zostały spełnione warunki uzasadniające przyznanie radcy prawnemu wynagrodzenie jedynie za udział w postępowaniu w pierwszej instancji, w wysokości 240,00 zł. Zasądzając wynagrodzenie referendarz uwzględnił także treść § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższył wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 52,80 zł. Nie przyznał radcy prawnemu zwrotu niezbędnych wydatków, albowiem pełnomocnik nie wniósł o ich przyznanie. Stąd referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.