II SA/Op 474/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu postanawia 1) uchylić postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II SA/Op 474/16; 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącego B. C. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3) zwrócić skarżącemu B. C. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od zażalenia. B. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego A. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 19 sierpnia 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej) skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 października 2016 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu podania o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu. W skardze zawarty został wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. Wyrokiem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II SA/Op 474/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uwzględnił skargę B. C. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Opolskiego z dnia 24 czerwca 2016 r., nr [...]. W punkcie 2 wyroku zasądzono natomiast od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmującą wyłącznie uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 1 grudnia 2016 r., co wynika z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 42 akt sądowych). Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r., nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej, pełnomocnik skarżącego wniósł, w trybie art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uzupełnienie zapadłego wyroku o rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł od organu na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że orzekając o kosztach Sąd pominął te koszty, pomimo że w skardze wniesiono o ich zasądzenie. Na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego uiścił w zakreślonym siedmiodniowym terminie od dnia otrzymani wezwania, kwotę 100 zł tytułem wpisu od zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W związku z wniesieniem przez skarżącego o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a., wskazać przyjdzie, że zgodnie z tym przepisem, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Nie jest jednak dopuszczalny wniosek o uzupełnienie wyroku, jeśli sąd zawarł w nim rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, ale w rozmiarze mniejszym niż żądała strona (por. T. Woś [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. T. Wosia, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 933, a także B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2016, s. 684-685). Zasądzenie kosztów postępowania w mniejszym rozmiarze nie oznacza, że sąd nie rozstrzygnął o całości skargi i dodatkowych orzeczeniach, które powinny być zamieszczone w wyroku. Jeżeli więc sąd zasądził zwrot wpisu, bez zasądzenia zwrotu wynagrodzenia radcy prawnego, stronie przysługuje zażalenie (art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a.), a nie wniosek o uzupełnienie wyroku, o którym mowa w art. 157 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 28 stycznia 2010 r., II FZ 543/09 oraz z 15 marca 2005 r., GSK 1334/04, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z opisanym przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W wyroku z dnia 27 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu rozstrzygnął o całości sprawy, lecz w punkcie 2 wyroku zasądził koszty postępowania w rozmiarze niższym niż żądał skarżący. Z powyższych względów Sąd uznał, że pismo z dnia 1 grudnia 2016 r. należy potraktować w istocie jako zażalenie na orzeczenie co do kosztów postępowania, zwłaszcza że zostało ono wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 194 § 2 P.p.s.a., tj. siedmiu dni od doręczenia odpisu orzeczenia. Z treści tego pisma jednoznacznie wynika, że żądanie skarżącego ogranicza się tylko do rozstrzygnięcia w zakresie kosztów nieuwzględnionych przez Sąd w takim rozmiarze, w jakim domagał się ich zwrotu. W zaistniałej sytuacji zastosowanie ma zatem art. 195 § 2 P.p.s.a., stosownie do którego, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Według wskazanego przepisu, podstawę uchylenia postanowienia objętego zażaleniem mogą stanowić zarówno przyczyny formalne, jak i względy merytoryczne. Natomiast sama zasadność zażalenia musi być oczywista, nie rodząca żadnych wątpliwości i widoczna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. Uznanie zażalenia za "oczywiście uzasadnione" oznacza przy tym brak podstawy do uiszczenia opłaty, która wcześniej pobrana w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. podlega uchyleniu i zwrotowi na podstawie art. 225 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., FZ 374/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym należy zauważyć, że wniesione zażalenie jest uzasadnione, gdyż w pkt 2 wyroku z dnia 27 października 2016 r., uznając zasadność wniesionej skargi, rzeczywiście nie uwzględniono kosztów zastępstwa procesowego, pomimo tego, że wniosek o zasądzenie tych kosztów został w skardze zawarty. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast w art. 205 § 2 P.p.s.a. doprecyzowano, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W związku z powyższym, orzekając o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, stwierdzić trzeba, że na koszty te składa się uiszczony przez niego wpis od skargi w kwocie 100 zł, a także koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), tj. w wysokości 480 zł oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Zasądzić zatem należy od organu zarówno kwotę 100 zł, czyli równowartość wpisu, jak i wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego w wysokości 480 zł oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. i art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia uzasadnia przepis art. 225 P.p.s.a.