II SA/Op 474/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odebrania zwierząt na skutek wniosku skarżącego Stowarzyszenia o uzupełnienie wyroku w przedmiocie przyznania kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę postanawia odmówić uzupełnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił w punkcie 1 zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 sierpnia 2017 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Korfantowa z dnia 23 maja 2017 r., nr [...], zaś w punkcie 2 zasądził od organu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "A" z siedzibą w [...] (dalej: Stowarzyszenie) kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wskazaną wyżej kwotę stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem na piśmie został doręczony pełnomocnikowi skarżącego Stowarzyszenia w dniu 15 stycznia 2018 r. W dniu 29 stycznia 2018 r. Stowarzyszenie złożyło wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zamieszczenie w nim orzeczenia w przedmiocie przyznania nieopłaconych kosztu dojazdu na rozprawę pełnomocnika. W uzasadnieniu wniosku Stowarzyszenie wskazało, że tut. Sąd nie rozstrzygnął w wyroku o całości kosztów postępowania, pomimo że jego pełnomocnik – G. B. wniósł na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. o zwrot kosztów postępowania. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 7 grudnia 2017 r. (k. 47-48 akt sąd.), pełnomocnik Stowarzyszenia, będący jednocześnie jego członkiem, oświadczył, że podtrzymuje wnioski zawarte w skardze, a w tej zawarty został wniosek "o zwrot kosztów postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 P.p.s.a.). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Na tle art. 157 § 1 P.p.s.a. trafnie podnosi się w orzecznictwie, że w sytuacji gdy sąd pierwszej instancji zamieści w wyroku dodatkowe orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, to weryfikacja tego orzeczenia jest możliwa wyłącznie w drodze zażalenia, jeżeli strona nie składa skargi kasacyjnej (art. 194 § 1 pkt 9 i art. 227 § 1 P.p.s.a.), a nie wniosku o uzupełnienie wyroku (wniosek a contarario z art. 157 § 1 P.p.s.a.). Nie jest bowiem dopuszczalny wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli zawiera on rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje bowiem tylko w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze niż żądała strona, przysługuje jej na to postanowienie zażalenie, które nie przysługiwałoby, jeżeli sąd w ogóle nie wypowiedziałby się w orzeczeniu o kosztach postępowania (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2005 r., FZ 336/05, dostępnym na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania, jakie zawarto w wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r., stanowił art. 200 P.p.s.a., wedle którego w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw strony działającej osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, określono natomiast w art. 205 § 1 P.p.s.a. i zaliczono do nich poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W wyroku zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów sądowych, czyli wpisu od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do zawartego w skardze wniosku, powtórzonego na rozprawie. Jeżeli Stowarzyszenie chciało kwestionować zawarte w wyroku orzeczenie o kosztach, uznając, że Sąd pominął żądanie zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę, to powinno to było uczynić w drodze zażalenia. Brak jest natomiast podstaw do uzupełnienia wyroku w tym zakresie, gdyż - jak wskazano wyżej - uzupełnienie to może mieć miejsce jedynie w wypadku, gdyby Sąd w ogóle nie rozstrzygnął o kosztach. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a.