II SA/Op 475/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2010 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zezwalających na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] o numerze [...] Wójt Gminy Komprachcice, działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), stwierdził wygaśnięcie trzech wydanych E. O. decyzji z dnia 31 grudnia 2004 r. o numerach: [...], [...], [...], zezwalających na sprzedaż napojów alkoholowych w restauracji A w K. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przytoczył treść powołanego w podstawie prawnej przepisu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, akcentując, że opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wnosi się w trzech równych ratach, płatnych do 31 stycznia, 31 maja i 30 września. Powołując się na posiadane dokumenty stwierdził, że drugą ratę opłaty strona wniosła w dniu 3 czerwca 2009 r., a więc po upływie wymaganego terminu, co spowodowało bezprzedmiotowość decyzji z dnia 31 grudnia 2004 r. Powyższe rozstrzygnięcie zakwestionowała E. O., domagając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zarzuciła, że organ naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 8 i 10 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszył prawo materialne, tj. art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 K.p.a., przez błędne przyjęcie, że druga rata opłaty za korzystanie w 2009 r. z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych została wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że za uzasadnione uznać należy twierdzenie, iż udzielone zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa z mocy prawa z upływem określonego w ustawie terminu do wniesienia stosownej opłaty, jednak z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem w dniu 20 maja 2009 r. odwołująca się wniosła w terminie ustawowym ratę należności w kwocie 1.549 zł, o której mowa w art. 111 ust. 7 ustawy, natomiast 3 czerwca 2009 r. - mając na uwadze szybsze uregulowanie całego zobowiązania w odniesieniu do roku kalendarzowego 2009 - wniosła ostatnią ratę należności. Dowodem powyższego są pokwitowania wpłat dokonanych we wskazanych datach. E. O. przyznała, że zapisy poczynione na pokwitowaniach są mylące, jednak podkreśliła, że "nie odpowiada i nie posiada wiedzy umożliwiającej weryfikację opisu nazwy należności dokonywanej przez pracownika Urzędu Gminy Komprachcice w punkcie kasowym". Zaznaczyła, że na druku wpłaty z dnia 3 czerwca 2009 r. nie widnieje adnotacja o wniesieniu drugiej raty opłaty. Doszło zatem do sytuacji, w której uregulowanie całości opłaty za 2009 r. przed upływem ustawowych terminów spowodowało wydanie przedmiotowej decyzji. Dalej odwołująca się wywodziła, że przeprowadzenie postępowania administracyjnego z jej udziałem pozwoliłoby na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jednak organ nie zapewnił jej udziału w toczonym z urzędu postępowaniu, w czym upatruje naruszenia ogólnych zasad procedury administracyjnej, wyrażonych w art. 7, 8 i 10 § 1 K.p.a. Szczególnie mocno zaakcentowała, że przed wydaniem kwestionowanej decyzji nie zapewniono jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...] (nr [...]) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Relacjonując przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego w sprawie, organ odwoławczy podał m.in. że Wójt Gminy Komprachcice, uwzględniając odwołanie strony, wydał w dniu 22 czerwca 2009 r. - na podstawie art. 132 K.p.a. - decyzję, którą uchylił decyzję własną z dnia [...], a następnie - decyzją z dnia 23 czerwca 2009 r. - uchylił własną decyzję z dnia 22 czerwca 2009 r. Obie wskazane ostatnio decyzje organu pierwszej instancji zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w wyniku stwierdzenia ich nieważności. Oceniając zasadność odwołania, organ drugiej instancji stwierdził, że zasługuje ono na uwzględnienie jedynie w kierunku uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta w niepełnym materiale dowodowym. Dalej przytoczył mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tj. art. 18 ust. 12 pkt 5, art. 11¹ ust. 4 i 7, i wywodził, że ustawodawca wprowadził sankcję za niedokonanie w ustawowych terminach opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sankcją tą jest wygaśnięcie zezwolenia z końcem dnia, w którym upłynął termin do wniesienia raty opłaty, a więc w dniu 31 stycznia - w przypadku pierwszej raty, w dniu 31 maja - w przypadku drugiej raty i w dniu 30 września - w przypadku trzeciej raty. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdził, że E. O. od dnia 1 stycznia 2005 r., na podstawie stosownych zezwoleń, prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz na piwo, powyżej 4,5% alkoholu do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji A w K. Zatem, jako przedsiębiorca korzystający z posiadanych zezwoleń była zobligowana do złożenia do dnia 31 stycznia pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w tym punkcie sprzedaży w roku poprzednim. Oświadczenie takie złożyła w dniu 30 stycznia 2009 r. i w oparciu o to oświadczenie organ pierwszej instancji ustalił, że wysokość opłat za korzystanie z zezwoleń w roku 2009 wynosić będzie 3 150 zł, tak więc wysokość każdej z trzech opłat wynosiła 1 050 zł. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji, Kolegium stwierdziło, że podniesiona przez Wójta Komprachcic okoliczność niezapłacenia w terminie drugiej raty opłaty nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Organ pierwszej instancji nie podał w oparciu o jakie dowody ten fakt ustalił. Z akt sprawy nie wynika też, w jakich datach i w jakich wysokościach E. O. dokonała zapłaty należności z tytułu opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na rachunek Gminy Komprachcice, a więc nie można ustalić, kiedy faktycznie wpłaciła pierwszą i drugą ratę tej opłaty, i w jakiej wysokości. W ocenie Kolegium, brak dowodów w powyższym zakresie uniemożliwił dokonanie oceny, czy zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniu, a dotyczące zapłacenia przez nią w dniu 3 czerwca 2009 r. trzeciej raty opłaty, są zasadne. Jak zaznaczono, treść włączonych przez organ do akt - w innym postępowaniu - kserokopii dowodów wpłat ujętych w dzienniku wpłat prowadzonym przez Gminę, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że wpłaty dokonane przez E. O. w dniach: 20 maja 2009 r. i 3 czerwca 2009 r. dotyczą należności z tytułu drugiej i trzeciej raty opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W związku z tym konieczne stało się przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji dodatkowych dowodów, które pozwoliłyby wyjaśnić, czego faktycznie dotyczyły kwoty pieniężne wpłacone przez stronę na rachunek Gminy w tych dniach (np. przesłuchanie pracownika Urzędu, który przyjmuje należności wpłacane na rachunek Gminy). Nadto, zdaniem Kolegium, akta sprawy nie zawierają żadnych dowodów potwierdzających wniesienie pierwszej opłaty (także jej wysokości), co ma istotne znaczenie dla ustalenia wysokości opłaty, którą strona zobowiązana była uiścić w późniejszych terminach. Podsumowując, organ stwierdził, że opisane uchybienia świadczą o naruszeniu art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podniosło także Kolegium, że w przedmiotowej sprawie E. O. nie została poinformowana o podjętym z urzędu postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz nie pouczono ją o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, co stanowi naruszenie art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 K.p.a., które to naruszenie nie może być sanowane w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy. Końcowo, Kolegium przypomniało, że po zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego organ pierwszej instancji winien dokonać jego oceny, biorąc także pod uwagę argumentację strony, dając temu wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu złożyła E. O., domagając się jej uchylenia. Wniosła również o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła, że kwestionowana decyzja narusza: przepisy postępowania, tj. art. 7, 8 i 10 K.p.a., przepisy prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można stwierdzić, iż w ustawowym terminie wniosła drugą i trzecią ratę opłaty za korzystanie w 2009 roku z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Uzasadniając swoje zarzuty, odwołała się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponadto, nie zgodziła się z poglądem, że materiał dowodowego zebrany przez organ pierwszej instancji nie wyjaśnia, w jakich datach i w jakich wysokościach strona dokonała zapłaty przedmiotowych należności. Odnośnie włączenia dodatkowych dowodów w postępowaniu odwoławczym, nie potrafi zidentyfikować na jakie "inne postępowanie" powołuje się Kolegium w swojej decyzji, i uważa, że powinna mieć zapewnioną możliwość wypowiedzenia się co do ich treści. Zapewnienie skarżącej udziału w postępowaniu, zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, pozwoliłoby Kolegium na podjęcie rozstrzygnięcia co do istoty. Dalej, E. O. raz jeszcze podkreśliła wagę naruszenia zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu, akcentując fakt uchybienia - w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - przepisom art. 7, 8, 10 § 1, a także art. 81 K.p.a. Ponownie zakwestionowała oparte na druku pokwitowania wpłaty stwierdzenie Wójta Komprachcic, że 3 czerwca 2009 r. wniosła drugą ratę opłaty za korzystanie w 2009 roku z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i wywodziła, że w tym dniu uiściła całość opłaty rocznej, natomiast "w dniu 20 maja 2009 r. wniosła w terminie ustawowym ratę należności w kwocie 1 549 zł, o której mowa w art. 11¹ ust. 7" ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podkreślając, że podstawę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym z urzędu oraz podjęcie decyzji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mimo że strona zgłaszała wątpliwości co do sposobu opisania należności wpłaconej w dniu 20 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§1). Kontrola, o której mowa powyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanej regulacji). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej, nie będąc przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, by zaskarżone rozstrzygnięcie podjęto z naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie E. O. zaskarżyła do Sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, którą uchylono decyzję Wójta Gminy Komprachcice stwierdzającą wygaśnięcie decyzji zezwalających E. O. na sprzedaż napojów alkoholowych i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżąca zakwestionowała prawidłowość decyzji Kolegium, uznając, że materiał dowodowy sprawy pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. W jej ocenie, nie zaktualizowały się przesłanki określone w art. 138 § 2 K.p.a. Na wstępie rozważań celowym jest wskazanie, że przedmiotem kontroli Sądu było rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w trybie przepisu art. 138 § 2 K.p.a., który stanowi procesową podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sąd w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej w oparciu o wskazaną regulację miał za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, tak jak tego oczekiwała skarżąca, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W tym miejscu koniecznym jest przypomnienie, że wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Zasadą jest, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co następuje - stosownie do treści art. 138 § 1 K.p.a. - poprzez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, polegającego na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub części i w tym zakresie wydaniu orzeczenia co do istoty sprawy, bądź uchyleniu tej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, bądź też umorzeniu postępowania odwoławczego. Odstępstwem od tej ogólnej zasady jest - zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. - uprawnienie organu odwoławczego do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ale tylko w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ drugiej instancji może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Omawiany przepis, jako wyjątek od generalnej zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy winien być interpretowany ściśle, co oznacza, że decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały w nim określone. Przenosząc przedstawione powyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż organ odwoławczy prawidłowo, z zachowaniem wymogów art. 138 § 2 K.p.a., przyjął, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Materialnoprawną podstawę decyzji pierwszoinstancyjnej stanowił przepis art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wygasają w przypadku niezłożenia pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 11¹ ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 11¹ ust. 7, tj. w trzech równych ratach - odpowiednio - do 31 stycznia, 30 maja, 30 września danego roku kalendarzowego. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca, jako przedsiębiorca prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w oparciu o trzy wydane w dniu 31 grudnia 2004 r. zezwolenia zobowiązana była do złożenia do 31 stycznia 2009 r., stosownie do art. 11¹ ust. 4 ustawy, oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim, i takie oświadczenie w wymaganym terminie złożyła. Poza sporem pozostaje również, że każda z rat opłaty za korzystanie z zezwoleń w roku 2009 r. wynosiła 1 050 zł. W materiale dokumentacyjnym sprawy nadesłanym przez organ pierwszej instancji znajduje się potwierdzenie dokonania przez E. O. wpłaty wskazanej kwoty w dniu 30 września 2009 r., z dopiskiem, że jest to należność za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych - III rata; dowód wpłaty tej kwoty w dniu 3 czerwca 2009 r., z dopiskiem, że jest to II rata; a także dowód wpłaty z dnia 20 maja 2009 r. - opisany jako zobowiązanie pieniężne I/2009 - opiewający na kwotę 1 586, 80 zł, w tym należność bieżąca - 1 549 zł, za zwłokę - 29 zł, koszty egz. - 8,80 zł. Analizując opisane dokumenty nie sposób dociec, czy i kiedy skarżąca opłaciła pierwszą ratę wymaganej opłaty, ale przede wszystkim nie wynika z nich, by skarżąca - tak jak to podniosła w odwołaniu od decyzji Wójta oraz w skardze do Sądu - dokonała w dniu 20 maja 2009 r. wpłaty należności z tytułu opłaty za korzystanie z zezwoleń w roku 2009 r., i by w dniu 3 czerwca 2009 r. wniosła trzecią ratę należności, "mając na uwadze szybsze uregulowanie całego zobowiązania" za 2009 r. W szczególności, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie można z całą pewnością stwierdzić, że wpłata kwoty w wysokości 1 549 zł, dokonana w dniu 20 maja 2009 r., stanowi ratę opłaty, bowiem nie potwierdza tego sposób jej opisania, ani też uiszczona kwota nie jest zgodna z ustaloną wysokością raty wynoszącej 1 050 zł. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie wskazało na konieczność wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, a mianowicie w jakich datach i w jakich wysokościach E. O. dokonała zapłaty należności z tytułu opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, zwłaszcza ustalenia, kiedy faktycznie wpłaciła pierwszą i drugą ratę tej opłaty i w jakiej wysokości. Wobec kategorycznego twierdzenia E. O. o wykonaniu ciążącego na niej obowiązku przed upływem ustawowych terminów, trafnie wskazywał organ odwoławczy na konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów, dopuszczonych przepisami K.p.a., od których zależy wynik sprawy. Niewątpliwie, w ustaleniu stanu faktycznego sprawy pomocne będą także wyjaśnienia skarżącej, których nie mogła złożyć przed organem pierwszej instancji, bowiem nie została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu przedmiotowego postępowania i nie brała w nim udziału. Z powyższego wynika, że w rozpoznawanym przypadku zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego jest na tyle znaczny, że dokonanie ustaleń w opisanym zakresie przez Kolegium polegałoby praktycznie na wyjaśnieniu całości sprawy. Takie działanie Kolegium naruszyłoby jednak przepis art. 136 K.p.a., określający granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Zgodnie z tym przepisem, organ drugiej instancji rozpoznający środek zaskarżenia może przeprowadzić jedynie dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Ponadto, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tak szerokim zakresie dopiero przez organ odwoławczy naruszyłoby zawartą w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. W tej sytuacji trafnie Kolegium wywodziło, że decyzję organu pierwszej instancji wydano z naruszeniem art. 10 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Za trafne należy także uznać zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez Wójta Komprachcic podstawowych zasad procedury administracyjnej. Poza powiedzianym dotychczas zgodzić się trzeba z wyrażonym w zaskarżonej decyzji poglądem, że poza naruszeniem przez organ pierwszej instancji wskazanych wyżej przepisów procesowych organ ten naruszył również art. 61 § 4 K.p.a., wedle którego miał obowiązek zawiadomić E. O. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji zezwalających na sprzedaż napojów alkoholowych. Sygnalizowano już wcześniej, że powinnością Wójta Komprachcic było również - zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. - zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Wbrew tym obowiązkom skarżąca dowiedziała się o toczonym w jej sprawie postępowaniu dopiero z przesłanej decyzji. Celnie podniesiono w skardze, że takie działanie organu pierwszej instancji nie mieści się w standardach procedury administracyjnej, zatem i ten argument przemawiał za potrzebą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do jej ponownego rozpatrzenia. Ponadto zgodzić się trzeba także ze stanowiskiem Kolegium, że ostatnio opisane naruszenia, łącznie ze stwierdzonym brakiem przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego, uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej, bowiem takich wadliwości organ odwoławczy nie może konwalidować, bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Na koniec, odnosząc się do zarzutu skarżącej odnośnie niezapewnienia jej udziału w postępowaniu odwoławczym podkreślić należy, że z akt administracyjnych nie wynika, by Kolegium prowadziło postępowanie wyjaśniające, o którym skarżąca nie została poinformowana. Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego jako bezzasadną ją oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.