II SA/Op 475/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na pismo Dyrektora Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 4 kwietnia 2018 r. w przedmiocie postępowania kwalifikacyjnego do służby celno-skarbowej postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. S. S. pismem z dnia 29 sierpnia 2018 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę - jak sam stwierdził - złożoną w trybie art. 3 § 1 pkt 4 w związku z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na "inny akt lub czynność" Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, wymienione enumeratywnie w punktach od 1 do 4. Przedmiotem skargi uczynił zatem następujące akty nazwane jako: 1) pismo o tytule "informacja" z dnia 4 kwietnia 2018 r. w przedmiocie unieważnienia [...] etapu postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej, tj. rozmowy kwalifikacyjnej w ramach postępowania kwalifikacyjnego do ww. Służby nr [...] z dnia [...]; 2) decyzja nr [...] z dnia 19 marca 2018 r., zmieniająca decyzję w sprawie wyznaczenia zespołu do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu o nr [...]; 3) decyzja nr [...] z dnia 6 kwietnia 2018 r. w sprawie wyznaczenia Zespołu do prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu o nr [...]; 4) decyzja nr [...] z dnia 10 kwietnia 2018 r. zmieniająca decyzję w sprawie wyznaczenia Zespołu do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu o nr [...]. Wnosząc o uchylenie ww. wymienionych aktów wskazał, że wszystkie one łącznie składają się na jedno, wadliwie i niezgodnie z prawem przeprowadzone postępowanie rekrutacyjne do Służby Celno-Skarbowej. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 8 października 2018 r., skarga S. S. objęta punktem 1, tj. dotycząca pisma informacyjnego z dnia 4 kwietnia 2018 r. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Op 475/18 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Odnosząc się do zaskarżonego pisma z dnia 4 kwietnia 2018 r., skarżący zarzucił organowi brak podstaw prawnych do jego wydania, wskazując, że nie zawiera ono żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, ani żadnego pouczenia co do ewentualnego sposobu zaskarżenia pisma. Skarżący zasadność skargi złożonej w opisanym zakresie, uzasadnił stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 3044/12, w którym to orzeczeniu NSA uznało czynności wydawane w toku procesu rekrutacji do policji jako posiadające charakter "innych aktów lub czynności" w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżącego, przez analogię należy przyjąć, że takiego samego rodzaju są rozstrzygnięcia wydawane w toku procesu rekrutacji do Służby Celno-Skarbowej, która podobnie jak Policja ma charakter formacji mundurowej. W ocenie skarżącego, pismo z dnia 4 kwietnia 2018 r. nie mogło pod względem prawnym zostać wydane, nie istnieją bowiem podstawy prawne do unieważnienia rozmów kwalifikacyjnych, zwłaszcza w sytuacji gdy postępowanie konkursowe nie jest postępowaniem administracyjnym. Podniósł także, że nawet hipotetycznie przyjmując, iż można unieważnić poszczególne etapy konkursu rekrutacyjnego, to i tak w omawianym przypadku brak było podstaw prawnych do wydania takiego rozstrzygnięcia, skoro zaskarżone pismo nie posiadało żadnego uzasadnienia faktyczno-prawnego. W dniu 29 sierpnia 2018 r. skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 200 zł, co potwierdza wyciąg bankowy znajdujący się w aktach sprawy (por.: k-42 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a." Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Ponadto, w świetle przepisów P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 3 § 2a), w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę stosując środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4). Na podstawie art. 5 P.p.s.a. właściwość sądów administracyjnych została natomiast wyłączona w sprawach: wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej (pkt 1); wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (pkt 2); odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa (pkt 3); wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (pkt 4); zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów (pkt 5). W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi do sądu administracyjnego uczynił pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 4 kwietnia 2018 r., zawierające informację o unieważnieniu [...] etapu postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej – rozmowy kwalifikacyjnej, w ramach postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej Nr [...] z dnia [...]. Przedmiotowe pismo nie zawierające ani adresata, ani numeru bądź innej formy oznaczenia, nie przytacza także żadnej podstawy prawnej jego wydania. Zawiera natomiast, oprócz informacji o unieważnieniu ww. etapu postępowania konkursowego, informację o wyznaczeniu nowego terminu i miejsca rozmowy kwalifikacyjnej, tj. [...], godz. [...], sala [...], siedziba Izby Administracji Skarbowej w Opolu, ul. Ozimska 19. Zadaniem Sądu było zatem w pierwszej kolejności ustalenie, czy pismo o podanej treści i formie może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego, w szczególności w świetle art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., który to przepis skarżący wskazał jako podstawę prawną uznania dopuszczalności skargi. Tym samym ocenić należało czy skarga jest dopuszczalna. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe pismo zostało wydane w ramach postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu, ogłoszonego na skutek decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...]. Postępowanie to prowadzone było w trybie ustawy z dnia z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm.) – zwanej dalej: "KAS", która w Rozdziale 3 zawiera podstawę prawną do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego (art. 153 KAS), jak również upoważnia ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia m.in. kryteriów i szczegółowego trybu postępowania kwalifikacyjnego do służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz zakresu tematycznego testu wiedzy, a także zakres testu sprawności fizycznej i wzoru kwestionariusza osobowego. Na tej podstawie, Minister Finansów w dniu 23 lutego 2018 r. wydał rozporządzenie w sprawie informacji o wolnych stanowiskach służbowych w Służbie Celno-Skarbowej oraz postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. z 2018 r. poz.449). Zgodnie z treścią rozporządzenia, we wstępnej fazie poprzedzającej postępowanie kwalifikacyjne wydawana jest informacja o wolnych stanowiskach służbowych w Służbie Celno-Skarbowej (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Informacja ta jest podawana do publicznej wiadomości przez zamieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie jednostki organizacyjnej Krajowej Administracji Skarbowej, do której prowadzone jest postępowanie, oraz w Biuletynie Informacji Publicznej tej jednostki. Następnie podejmowane są kolejne czynności postępowania obejmujące m.in. przeprowadzenie testu wiedzy (§ 3 ust. 1, § 8, § 9 rozporządzenia), testu sprawności fizycznej (§ 10, § 11), testu psychologicznego (§ 12), testu kompetencyjnego (§ 13, § 14) i rozmowy kwalifikacyjnej (§ 15). Czynności te są w zasadzie obligatoryjne, chociaż wyjątek uczyniono wobec: testu wiedzy, rozmowy kwalifikacyjnej, testu sprawności fizycznej, testu psychologicznego i kompetencyjnego do służby w Służbie Celno-Skarbowej, ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Celno-Skarbowej, a także badania psychofizjologicznego. Z tych etapów postępowania kwalifikacyjnego, określonych w art. 153 ust. 1 pkt 2–6 lub ust. 2, może zwolnić kandydata do służby Szef Krajowej Administracji Skarbowej w przypadkach uzasadnionych potrzebami służby lub kwalifikacjami kandydata (art.153 ust. 4 KAS). Zgodnie z § 15 rozporządzenia, rozmowę kwalifikacyjną przeprowadza zespół, o którym mowa w § 4 ust. 2 w związku z § 1 rozporządzenia, tj. powołany przez kierownika jednostki organizacyjnej, spośród co najmniej 12 osób wyznaczonych na okres 3 lat przez ww. kierownika jednostki, z grupy funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej oraz osób zatrudnionych w danej jednostce, których wiedza i doświadczenie zawodowe dają rękojmię prawidłowego prowadzenia postępowań. W ten sposób powołany zespół, przeprowadza rozmowę po zapoznaniu się z informacjami o kandydacie i uzyskanymi przez niego wynikami poprzednich etapów postępowania (§ 15 ust. 2 rozporządzenia), a przy wystawianiu oceny z rozmowy kwalifikacyjnej uwzględnia: 1) umiejętność komunikowania się; 2) motywację do podjęcia służby w Służbie Celno-Skarbowej; 3) umiejętność funkcjonowania w warunkach stresu i pod presją czasu. Opisany zespół, sporządza i przedstawia kierownikowi jednostki organizacyjnej listę kandydatów na stanowiska służbowe w określonej kategorii stanowisk służbowych, którzy uzyskali z rozmowy kwalifikacyjnej co najmniej 4,5 punktu, wraz z wynikami poszczególnych etapów postępowania oraz informacją o posiadaniu kwalifikacji dodatkowych, jeżeli zostały podane w informacji dotyczącej wolne stanowisko służbowego (§ 15 ust. 7 rozporządzenia). Spośród kandydatów wskazanych na liście, o której mowa w § 15 ust. 7 rozporządzenia, kierownik jednostki organizacyjnej wybiera kandydata, uwzględniając jego kwalifikacje oraz aktualnie wolne etaty i potrzeby kadrowe jednostki organizacyjnej, do której jest prowadzone postępowanie, i kieruje kandydata do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, o której mowa w art. 207 ust. 1 KAS, w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Celno-Skarbowej (§ 16 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 16 ust. 2 rozporządzenia, do służby w Służbie Celno-Skarbowej przyjmowani są natomiast kandydaci, którzy uzyskali orzeczenie o fizycznej i psychicznej zdolności do służby. Przywołane regulacje w sposób jednoznaczny wskazują, że postępowanie kwalifikacyjne jest rozbudowanym procesem, składającym się co do zasady z kolejno po sobie następujących etapów, zakończonych określonymi czynnościami lub zdarzeniami. Jednym z etapów tego postępowania jest rozmowa kwalifikacyjna, w której może uczestniczyć kandydat legitymuje się pozytywną opinią otrzymaną w wyniku badania psychofizycznego (§ 14 ust. 6 rozporządzenia). Rozmowa kwalifikacyjna jest niewątpliwie ważnym elementem procedury kwalifikacyjnej, gdyż w jej wyniku wystawiana jest osobom biorącym udział w postępowaniu konkursowym ocena punktowa, która w przypadku gdy wynosi co najmniej 4,5 punkty – stanowi kryterium do przedstawienia kandydatów, którzy ją uzyskali, kierownikowi jednostki organizacyjnej na tzw. liście (§ 15 § 7 rozporządzenia), jako kandydatów na stanowisko służbowe w określonej kategorii stanowisk służbowych. Pomimo doniosłości rozmowy kwalifikacyjnej przy ocenie kandydata, nie może ona jednak być uznana za czynność bądź akt stanowiący przedmiot skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji unieważnienie dokonanej oceny, jako jednego z elementów etapu postępowania kwalifikacyjnego i poinformowanie kandydatów o tym fakcie, nie można traktować jako materii podlegającej kontroli sądu administracyjnego. W przytoczonych przepisach ustawy KAS, a także rozporządzenia w sprawie informacji o wolnych stanowiskach służbowych w Służbie Celno-Skarbowej oraz postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej, brak jest postanowień dotyczących wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., w zakresie czynności związanych z przeprowadzeniem rozmowy kwalifikacyjnej. Ponadto, z samej treści pisma z dnia 4 kwietnia 2018 r. nie można przyjąć, że stanowi ono decyzję administracyjną. Decyzja administracyjna jest bowiem władczym, jednostronnym oświadczeniem woli organu, kształtującym sytuację prawną adresata i rozstrzygającym o jego uprawnieniach lub obowiązkach niezależnie od jego woli. Stanowi przejaw przysługującego organowi na mocy przepisów prawa, władztwa administracyjnego. Istotnym elementem jest to, że decyzja jest aktem konkretyzującym w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny materialny. Pismo unieważniające rozmowę kwalifikacyjną i wyznaczające nowy jej termin nie rozstrzyga natomiast żadnego z etapów postępowania kwalifikacyjnego w sposób władczy, lecz jest jedynie informacją. Organ przedstawiając taką informację w szczególności nie kształtuje w sposób jednostronny praw i obowiązków konkretnego adresata, niezależnie od jego woli, w ramach stosunku administracyjnoprawnego. Sam fakt unieważnienia rozmowy kwalifikacyjnej nie może być traktowany w kategoriach kształtowania praw i obowiązków adresata, nawet w tym znaczeniu, że skoro czynność ta będzie powtórzona, to nie nastąpiło zakończenie i rozstrzygnięcie danego etapu postępowania, a od kandydata woli zależy czy do tej rozmowy ponownie przystąpi. Zaskarżone pismo nie stanowi także aktu lub czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie posiada cech charakterystycznych dla form prawnych wymienionych we wskazanym art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a mianowicie nie ma charakteru władczego, bowiem bezpośrednio nie kształtuje w sposób jednostronny praw i obowiązków strony skarżącej. Nie można zatem jej uznać za akt o charakterze zewnętrznym, obejmującym władcze działanie organu z zakresu administracji publicznej. Wskazać bowiem trzeba, że aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygający o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por.: postanowienie NSA z dnia 24 marca 1998 r., sygn. II SA 1155/97 - publ. ONSA nr 2 z 1999 r., poz.51). Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową), a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por.: postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 558/17, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w analizowanym przypadku, gdyż rozmowa kwalifikacyjna nie rozstrzyga żadnej sprawy, ani nie kończy w inny sposób postępowania administracyjnego w danej sprawie. Jak wskazano wyżej ustawa wymaga, aby wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. akty i czynności zostały podjęte w sferze wykonywania administracji publicznej i dotyczyły uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a za takie czynności rozmowa kwalifikacyjna nie może być uznana. Celem konkursu w sensie całościowym jest bowiem wyłonienie kandydata na stanowisko służbowe, a następnie doprowadzenie do nawiązania stosunku służbowego, co wyklucza powstanie uprawnień do zajmowania danego stanowiska, jako uprawnień wynikających wprost z przepisów prawa. Wskazać bowiem należy, że przedstawiona procedura rozmowy kwalifikacyjnej stanowi jeden z elementów zamkniętego toku czynności wyłonionego przez kierownika jednostki organizacyjnej (patrz: Dyrektora Administracji Skarbowej w Opolu), zespołu jako organu pomocniczego, które to czynności kończą się wraz ze sporządzeniem listy kandydatów (§ 15 ust. 7 rozporządzenia). Czynności zespołu konkursowego podejmowane w trakcie postępowania kwalifikacyjnego nie mają zatem charakteru samodzielnego i odrębnego. Stanowią pewien ciąg zdarzeń, a etapem kończącym postępowanie w tym zakresie jest lista kandydatów, na podstawie której - to dopiero kierownik jednostki organizacyjnej dokonuje wyboru kandydata (§ 16 rozporządzenia). Ostatecznie o tym, jaki kandydat zostanie wybrany decyduje kierownik jednostki organizacyjnej, a wszystkie czynności podejmowane w procesie powierzenia stanowiska służbowego, zmierzają do realizacji ustawowego obowiązku nałożonego właśnie na tego kierownika jednostki. Traktowane zatem powinny być jako czynności tego organu, choć na pewnym etapie wykonywane są z upoważnienia tego organu przez zespół kwalifikacyjny. Czynności zespołu mają natomiast charakter pomocniczy i wewnętrzny, ponieważ w ostateczności to kierownik jednostki organizacyjnej podejmuje decyzję o wyborze kandydata. Oznacza to, że jakakolwiek z czynności zespołu konkursowego podejmowanych w toku naboru, a zwłaszcza dotycząca przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej, wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Skoro rozmowa kwalifikacyjna nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem czy czynnością zaliczoną przez ustawodawcę do kognicji sądów administracyjnych, to również skarga na pismo informujące o jej unieważnieniu i wyznaczeniu kolejnego terminu rozmowy, musi podlegać odrzuceniu. Przedstawione szczegółowo powyżej wywody odnoszące się do niemożności uznania pisma z dnia 8 kwietnia 2018 r. za czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., stanowią także odpowiedź na argumentację skarżącego w kontekście przywołanego przez niego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 3044/12. W orzeczeniu tym, NSA uznał, że akt przełożonego właściwego w sprawie postępowania kwalifikacyjnego o przyjęcie do Policji polegający na pisemnym zawiadomieniu kandydata do służby o przerwaniu w stosunku do niego postępowania kwalifikacyjnego, mieścił się w kategorii aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., przez co podlegał kognicji sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu stan faktyczny i prawny przedstawiony w przywołanym przez skarżącego orzeczeniu, odbiega od realiów niniejszej sprawy. Nie może być zatem traktowany przez analogię – tak jak oczekiwał tego skarżący – do oceny zaskarżonego pisma Dyrektora Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 8 kwietnia 2018 r., przede wszystkim z uwagi na fakt, że przywołany wyrok dotyczył procedury kwalifikacyjnej prowadzonej na podstawie odrębnych przepisów prawa dotyczących funkcjonariuszy Policji, a nie Administracji Skarbowej. Reasumując, skarga złożona w sprawie niniejszej, jako wniesiona na pismo - czynność niepodlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu co działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. Orzeczenie w punkcie 2 postanowienia uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd zwraca z urzędu cały uiszczony wpis od pisma (skargi) odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.