II SA/Op 477/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na czynność Starosty Oleskiego z dnia 12 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem, które do organu wpłynęło w dniu 28 czerwca 2011 r., K. K. wystąpił do Starosty Oleskiego z żądaniem zwrotu nadpłaty w wysokości 1000 zł, pobranej za wydanie karty pojazdu dla motocykla marki [...], o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na powyższe, Starosta Oleski pismem z dnia 12 lipca 2011 r., [...], ustosunkowując się do żądania K. K. stwierdził, że brak jest podstaw do zwrotu żądanej kwoty i wobec tego jego wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Wskazał, że opłata w wysokości 1084 zł w tym 1000 zł za wydanie karty pojazdu pobrana została zgodnie z przepisami prawa tj. § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz. 177). Jednocześnie też organ pouczył wnioskodawcę o tym, że w przypadku niezadowolenia ze sposobu załatwienia sprawy, przysługuje mu skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wskazał przy tym na przesłanki dopuszczalności skargi określone w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powyższe pismo doręczono K. K. w dniu 14 lipca 2011 r. Następnie pismem, które do organu wpłynęło dnia 6 września 2011 r. i przekazane zostało przez organ do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu, K. K. wniósł skargę na odmowę zwrotu różnicy niesłusznie pobranej opłaty za kartę pojazdu, o nr rej. [...], w kwocie 925 zł podnosząc, że pobranie opłaty nastąpiło z naruszeniem art. 77 ust. 4 pkt i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Starosta Oleski wniósł o oddalenie skargi wskazują, że opłata została ustalona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie opłat za kartę pojazdu. Podniósł, że wskazane przepisy były przepisami obowiązującymi, a pobranie opłaty ustalonej przez ustawodawcę nastąpiło w ich wykonaniu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 września 2011 r. skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, że wezwał Starostę Oleskiego do usunięcia naruszenia prawa wywołanego odmową zwrotu opłaty wyrażoną w piśmie z dnia 12 lipca 2011 r., nr [...]; w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, po rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 3 października 2011 r. Odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 6 października 2011 r. skarżący wskazał, że w sprawie wystosował do organu żądanie zwrotu opłaty, na które to organ odpowiedział w piśmie zaskarżonym do sądu i w sprawie brak jest innych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa, zatem stanowi ona czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że na taką czynność przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do Sądu można jednak wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na odmowę zwrotu żądanej opłaty, wyrażoną w piśmie Starosty Oleskiego z dnia 12 lipca 2011 r., nr [...], było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie czternastu dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Odnotować przyjdzie, iż o konieczności wyczerpania trybu z art. 52 § 3 P.p.s.a. skarżący został przez organ pouczony w piśmie załatwiającym odmownie żądanie zwrotu opłaty. Wnosząc skargę skarżący nie wykazała jednak, aby dopełniła tego obowiązku, w zakresie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Dokonanie tej czynności nie znajduje również potwierdzenia w aktach administracyjnych, jak i w przedstawionym przez stronę skarżącą stanie faktycznym sprawy. W szczególności zaś, odpowiadając na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi, skarżący wskazał, że poza winsokiem o zwrot opłaty oraz pismem odmawiającym jej zwrotu, w sprawie brak jest innych dokumentów. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie zostało poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa stwierdzić należało, że nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Z tego też względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi. Na mocy powołanego przepisu Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a.