II SA/Op 478/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 17 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 30 kwietnia 2014 r., nr [...], oraz decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 2 września 2013 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu na rzecz skarżącego S. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot skargi, wniesionej przez S. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, stanowi decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu (zwanego dalej Dyrektorem Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu) z dnia 17 lipca 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu (zwanego dalej Kierownikiem Biura Powiatowego ARiMR w Opolu) z dnia 30 kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdzającą, że decyzja tego organu z dnia 22 stycznia 2008 r., nr [...], w sprawie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007, została wydana z naruszeniem prawa. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Decyzją z dnia 22 stycznia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Opolu przyznał S. S. płatność ONW, w łącznej wysokości 9.526,82 zł, w tym z tytułu: 1) ONW - Nizinne strefa I - 2007, w wysokości 7.977,14 zł. 2) ONW - Nizinne strefa II - 2007, w wysokości 1.549,68 zł. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2009 r. organ wznowił z urzędu postępowanie zakończone powyższą decyzją, wskazując na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i w ramach wszczętego postępowania decyzją z dnia 18 maja 2009 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 22 stycznia 2008 r., uznając, że pojawienie się nowych dowodów z kontroli na miejscu w dniu 3-4 czerwca 2008 r., w postaci zawyżenia powierzchni użytkowanej rolniczo na działkach: B, P oraz AJ, nie wpłynie na wysokość przyznanych płatności. Następnie, w postępowaniu wszczętym z urzędu, decyzją z dnia 2 września 2013 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu stwierdził nieważność wyżej wskazanej decyzji wznowieniowej z dnia 18 maja 2009 r., z uwagi na naruszenie art. 149 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na przepisy regulujące tryb, warunki oraz zasady przyznawania płatności ONW i omówił przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania, jako znajdujące zastosowanie do wydania decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym. W kontekście tego, odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy dostrzegł, że po przyznaniu S. S. płatności decyzją z dnia 22 stycznia 2008 r., w dniu 3-4 czerwca 2008 r. przeprowadzona została w jego gospodarstwie rolnym kontrola na miejscu, która wykazała nieprawidłowości w zakresie trzech działek rolnych. Organ stwierdził, że fakt przeprowadzenia w gospodarstwie kontroli, na podstawie której dokonano ustalenia powierzchni uprawnionych do ubiegania się o przyznanie płatności, był niewątpliwie nową okolicznością, nieznaną organowi w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności. Tym samym, wznowienie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu było działaniem słusznym i zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa. W trakcie prowadzonego postępowania wznowieniowego, organ nie pozyskał jednak żadnych dodatkowych dowodów i stwierdził, że ustalenia zawarte w raporcie kontroli nie mają wpływu na wysokość przyznanych płatności. Takie działanie, w ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu, skutkowało naruszeniem art. 149 § 2 K.p.a., z uwagi na to, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego. Organ ten ustalił bowiem, że stwierdzone nieprawidłowości dotyczą działek rolnych z oznaczeniem B, P oraz AJ, które były weryfikowane po zbiorze upraw, ponad rok po złożeniu wniosku, podczas gdy działka rolna z oznaczeniem AJ była deklarowana jako grupa upraw PZ - płatności zwierzęce. Oznacza to, że na działce rolnej z oznaczeniem AJ była deklaracja trwałego użytku zielonego (TUZ). Zdaniem Dyrektora Opolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, należało zweryfikować ustalenia w zakresie powierzchni TUZ, stwierdzone nawet rok od dnia złożenia wniosku, ponieważ - z uwagi na swoją specyfikę - powierzchnia TUZ powinna pozostawać niezmienna. Organ prowadzący postępowanie obowiązany jest dążyć w postępowaniu wznowieniowym do pozyskania nowych dowodów w celu ustalenia faktycznej powierzchni TUZ występujących na działce rolnej AJ, a także konfrontacji wszystkich zebranych i dostępnych z urzędu dowodów. Działania takiego zabrakło jednak w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym, pomimo że przeprowadzona wizja lokalna w zakresie powierzchni TUZ występujących na działce rolnej z oznaczeniem AJ oraz dostępne narzędzia w postaci ortofotomapy i danych wynikających z danych LPiS dowodzą, iż powierzchnia TUZ deklarowana na działce rolnej AJ na rok 2007 nie odpowiadała faktycznej powierzchni TUZ. Z tego też powodu, w ocenie organu, zaistniała przesłanka do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ wyższego stopnia stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu wznowieniowym, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Opolu decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r., nr 0[...], działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz § 2, § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, a także art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 18), stwierdził, że decyzja z dnia 22 stycznia 2008 r. o przyznaniu płatności została wydana z naruszeniem prawa. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że przeprowadzona w dniach 3-4 czerwca 2008 r. kontrola na miejscu stanowiła istotną okoliczność, która - gdyby została uwzględniona w sprawie na rok 2007 - miałaby istotny wpływ na wysokość przyznanych płatności ONW. Jak wyjaśnił, dla działki rolnej AJ, z zadeklarowaną we wniosku powierzchnią 4,70 ha, stwierdzono bowiem powierzchnię 4,01 ha. Organ powołał się na art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., wedle którego, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego. W przedmiotowej sprawie zawyżenie powierzchni (wg przedstawionego wyliczenia) wyniosło 13,32%. Następnie organ obliczył kwotę płatności, z uwzględnieniem zmniejszenia powierzchni zadeklarowanej w strefie nizinnej II o wartość 0,69 ha zawyżenia na działce rolnej AJ. Kwota ta wyniosła 1.003,20 zł, podczas gdy kwota przyznana na podstawie decyzji z dnia 22 stycznia 2008 r. to 1.549,68 zł. W związku z tym uznał, że decyzja w sprawie płatności na 2007 r. została wydana z naruszeniem prawa, a powodem tego był brak wiedzy o opisanej wyżej nieprawidłowości. Natomiast, stosownie do treści art. 146 § 1 K.p.a., organ uwzględnił fakt, że od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło już 5 lat i wskazał, że podstawę procesową rozstrzygnięcia stanowił art. 151 § 2 K.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji S. S. zakwestionował pomiary dokonane podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 3 i 4 czerwca 2008 r., wskazując, że działka nie była skoszona, a wokół niej jest las, więc pomiar mógł być niedokładny. Zaznaczył też, że podczas kontroli przeprowadzonej na tej samej działce w dniu 16 stycznia 2011 r. dokonano innych ustaleń co do jej powierzchni. Ponadto podał, że działka ta należy do Lasów Państwowych, a podatek oraz czynsz płaci za 5 ha. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu decyzją z dnia 17 lipca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W obszernym uzasadnieniu decyzji przedstawił przebieg postępowania wznowieniowego i powołał stan prawny sprawy, w ramach którego wskazał na przepisy regulujące warunki, zasady oraz tryb przyznawania płatności ONW. Omówił również przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania. Z kolei, odnosząc się do stanu faktycznego sprawy wyjaśnił, że sam protokół z kontroli przeprowadzonej w dniach 3 i 4 czerwca 2008 r. nie mógł być przez organ kwalifikowany jako nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż nie istniał on w chwili wydawania decyzji z dnia 22 stycznia 2008 r. Skoro jednak z całą pewnością odnosił się do okoliczności użytkowania określonych areałów przez rolnika, a jego ustalenia w zakresie niektórych działek rolnych stanowiły nową, istotną dla sprawy okoliczność istniejącą w dniu wydawania decyzji pierwotnej, nieznaną organowi wydającemu decyzję, to niewątpliwie w sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., pozwalająca na weryfikację decyzji pod kątem prawidłowego określenia uprawienia S. S. do płatności na rok 2007. Organ odwoławczy wyraził pogląd, że - co do zasady - kontrola przeprowadzona w kolejnym roku może być podstawą rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie płatności za rok poprzedni. Stosownie do tego przyjął, że dokonane w sprawie o przyznanie płatności ustalenia w zakresie powierzchni TUZ, stwierdzone nawet rok od dnia złożenia wniosku, należało zweryfikować z uwagi na swoją specyfikę (powierzchnia TUZ powinna pozostawać niezmienna). Jeżeli zatem w trakcie pomiarów urządzeniem GPS w dniach 3 i 4 czerwca 2008 r. ustalono, że powierzchnia łąki na działce rolnej AJ wynosi 4,01 ha, to powyższe nie może pozostawać poza zainteresowaniem organu prowadzącego postępowanie z wniosku za rok 2007. Organ odwoławczy wskazał, że dla oceny wiarygodności protokołu z kontroli, po upływie znacznego czasu od dnia jej przeprowadzenia, znaczenie ma to, że po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania S. S. odmiennie niż obecnie oświadczył, że zgadza się z pomiarami, a błędna deklaracja we wniosku na rok 2007 mogła wyniknąć z błędów w pomiarach własnych. Po zakończeniu kontroli nie złożył też stosownych zastrzeżeń czy uwag do ustaleń zawartych w tymże protokole, ani nie kwestionował sposobu dokonanego pomiaru lub wykorzystanego urządzenia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, ciężar udowodnienia okoliczności przeciwnych do tych wynikających z treści protokołu kontrolnego spoczywał na rolniku, a ten nie dał dowodów negujących wykonane pomiary. Otoczenie terenu działki lasem nie wyklucza natomiast wykonania pomiaru odbiornikiem GPS, przy odpowiedniej tolerancji pomiaru i szerokości strefy buforowej. Ponadto nie może być uwzględniony argument strony o innej (większej) niż to miało miejsce w 2008 r. powierzchni zakwalifikowanej do płatności w latach następnych, bowiem kolejna kontrola na miejscu odbyła się w ramach obsługi wniosku na rok 2010, zatem po znacznym upływie czasu od poprzednich ustaleń. Na podstawie przyjętego stanu faktycznego organ odwoławczy uznał, że skoro kwota płatności określona w decyzji z dnia 22 stycznia 2008 r. nie uwzględnia zmniejszenia powierzchni na działce rolnej AJ o wartość 0,69 ha, to decyzja ta narusza § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Wedle tego przepisu, wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na hektar gruntu rolnego i powierzchni deklarowanej przez rolnika do płatności ONW na działkach rolnych. Organ zaznaczył, że ustalenia kontrolne z czerwca 2008 r. przełożyły się jedynie na zmianę powierzchni zakwalifikowanej dla działki rolnej AJ, gdyż pozostałe grunty, dla których stwierdzono rozbieżności powierzchniowe, zajęte były pod uprawy, zaś zasięg zasiewu mógł się zmienić w stosunku do stanu faktycznego właściwego dla deklaracji we wniosku na rok 2007. Końcowo podkreślił, że mimo stwierdzonego naruszenia, uchylenie przedmiotowej decyzji jest jednak niedopuszczalne z powodu upływu 5 lat od dnia jej doręczenia i dlatego jedynym sposobem zakończenia postępowania wznowieniowego, przy ustaleniu wpływu nowych okoliczności na treść decyzji, jest stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Powyższą decyzję S. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając jej naruszenie oraz błędną i dowolną wykładnię: - art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, - art. 149 § 2 pkt 2 K.p.a. przez przyjęcie, że w sprawie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a., polegające na błędnym przyjęciu przez organ, że kwota przyznanej płatności nie uwzględnia zmniejszenia powierzchni na działce rolnej AJ o 0,69 ha, co powoduje, że decyzja ta narusza § 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł, że rażąco narusza ona prawo przez brak potwierdzenia wyników rzekomego pomiaru w terenie urządzeniem GPS w dniach 3-4 czerwca 2008 r. Stwierdził, że organy obu instancji nie są w stanie udokumentować, iż w 2008 r. powierzchnia deklarowana przez wnioskodawcę odbiegała od powierzchni stwierdzonej we wniosku w roku 2007 i potwierdzonej pomiarami w roku 2011, ponieważ nie udokumentowano w żaden sposób wyników pomiaru, ograniczając się tylko do zapisów w raporcie z kontroli. Wskazał ponadto, że sporna łąka na działce rolnej AJ jest otoczona lasem i przylega do drogi utwardzonej, która przebiega wzdłuż granicy działki. Nie ma tym samym możliwości, by w konkretnych latach powierzchnia działki zmieniała się. Organy pomijają natomiast istotną okoliczność, dotyczącą powierzchni deklarowanej łąki na działce rolnej AGG, gdzie zgłoszono powierzchnię niższą niż istniejąca w rzeczywistości, przy czym różnica w całości wyrównywała ewentualne braki stwierdzone na łące na działce rolnej AJ. Skarżący zaznaczył też, że deklarował powierzchnię działek gruntów rolnych niezmiennie w tej samej wysokości od roku 2007, a organy nie kwestionowały tych powierzchni aż do chwili wszczęcia postępowania o wznowienie, w wyniku którego nie dopatrzyły się zresztą w roku 2009 żadnych nieprawidłowości. Tym samym, ponowne orzekanie w tej sprawie wyłącznie w celu ustalenia wydania decyzji z naruszeniem prawa jest niepotrzebne i godzi w pewność obrotu prawnego. Podkreślił również, że organ drugiej instancji zastosował zbyt uciążliwe rozwiązanie prawne, naruszając zasadę praworządności oraz zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, a także nie uwzględnił interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, że nie negował powierzchni działki wynikającej z ewidencji gruntów, jako jej areału całkowitego, jednak skarżący pomija to, że sporna działka ewidencyjna rozpisana została we wniosku na działkę rolną AJ o powierzchni 4,70 ha i AM o powierzchni 0,22 ha. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania strona złożyła natomiast oświadczenie, z którego wynika, że w przypadku działki rolnej AJ popełniła błąd w pomiarze. W aktach sprawy znajduje się natomiast raport z kontroli na miejscu, który jest czytelny i jednoznacznie wskazuje na powierzchnie zmierzone w ramach działek rolnych AJ i AM, w granicach działki ewidencyjnej nr a. Dla organu nie jest zrozumiałe, dlaczego skarżący uważa, że wynik pomiaru działki AGG, równy w kontroli na miejscu powierzchni deklarowanej, miałby mieć wpływ na odmienne kwalifikowanie do płatności działki rolnej AJ. Na rozprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skargi i dodatkowo wskazał na orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące prawidłowego sposobu sporządzania pomiarów działek, następujących po wydaniu decyzji przyznającej dopłaty oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, jednak z innych przyczyn niż zostały w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zgodności kontrolowanego aktu z przepisami prawa bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Zgodnie natomiast z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej P.p.s.a., sąd uwzględnienia skargę na decyzję administracją w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując oceny według wskazanych powyżej kryteriów, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiot zaskarżenia stanowiła decyzja odwoławcza z dnia 17 lipca 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która wydana została w trybie wznowienia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Dostrzec przy tym trzeba, że decyzje te, pierwszej oraz drugiej instancji, wydane zostały w konsekwencji orzeczenia (decyzja z dnia 2 września 2013 r.) o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 18 maja 2009 r., ostatecznie kończącej postępowanie wznowieniowe prowadzone wcześniej w tej samej sprawie. Stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji z dnia 18 maja 2009 r. skutkowało bowiem tym, że organy ponownie rozpoznały sprawę we wznowionym postępowaniu, które ostatecznie zakończyło się wydaniem zaskarżonej aktualnie decyzji. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że decyzja z dnia 2 września 2013 r. o stwierdzeniu nieważności wcześniejszej decyzji rozstrzygającej we wznowionym postępowaniu sprawę przyznania skarżącemu płatności na 2007 r. oraz decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały w granicach tej samej sprawy. Wydanie tej pierwszej decyzji otwierało bowiem drogę do kontynuowania i zakończenia postępowania wznowieniowego, w efekcie którego zapadła zaskarżona decyzja z dnia 17 lipca 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z dnia 30 kwietnia 2014 r. w przedmiocie płatności na 2007 r. Miało tym samym wpływ na uprawnienie skarżącego, objęte zaskarżoną decyzją. To z kolei powoduje, że tak decyzja organu pierwszej instancji (utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją), jak i wskazana powyżej decyzja o stwierdzeniu nieważności, mogły być - stosowanie do art. 135 P.p.s.a. - objęte kontrolą Sądu w niniejszym postępowaniu sądowoadaministracyjnym. Wyjaśnić przyjdzie, że powołany przepis art. 135 P.p.s.a. wyznacza przedmiotowy zakres kompetencji orzeczniczych sądu i na jego podstawie sąd może dokonać nie tylko oceny legalności decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną, ale także decyzji podjętej w innym trybie, jeśli została ona wydana w granicach sprawy, której dotyczy skarga i jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym. W zakresie tej kwalifikacji zasadnicze znaczenie ma zatem tożsamość sprawy administracyjnej w ujęciu materialnym, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Ustalając, czy określony akt mieści się w granicach danej sprawy, należy więc ocenić, czy ma on wpływ na kształt, zmianę lub ustanie określonego stosunku materialnoprawnego. Stosownie zaś do tego przyjąć należy, że w granicach tej samej sprawy mieszczą się postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych, jeśli dotyczą tego samego stosunku materialnoprawnego i mają wpływ na wynikające z niego prawa i obowiązki określonego podmiotu. Uznać tym samym należało, że w granicach sprawy objętej niniejszym postępowaniem sądowoadministracyjnym, poza zaskarżoną decyzją oraz decyzją utrzymaną nią w mocy, mieści się również decyzja z dnia 2 września 2013 r. o stwierdzeniu nieważności wcześniejszej decyzji rozstrzygającej we wznowionym postępowaniu sprawę przyznania skarżącemu płatności na 2007 r. Wydana została ona bowiem w sprawie tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą objętą zaskarżoną decyzją. Na gruncie art. 135 P.p.s.a. odnotowania również wymaga, że realizując obowiązek w zakresie kontroli działalności administracji publicznej, sądy są nie tyle uprawnione - na zasadzie uznaniowości, ile zobowiązane do pozbawienia bytu prawnego wszystkich niezgodnych z prawem rozstrzygnięć wydanych w granicach danej sprawy, jeśli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniała konieczność zastosowania art. 135 P.p.s.a. i na jego podstawie objął swą kontrolą nie tylko decyzję organu pierwszej instancji z dnia 30 kwietnia 2014 r., ale także ww. decyzję z dnia 2 września 2013 r. Sąd uznał bowiem, że ostatnio wskazana decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a jej uchylenie jest niezbędne dla ostatecznego załatwienia sprawy w sposób zgodny z prawem. Jak już wyjaśniono wcześniej, wydanie decyzji z dnia 2 września 2013 r. skutkowało ponownym rozpoznaniem sprawy o przyznanie skarżącemu płatności w trybie wznowienia postępowania i podjęciem ostatecznej decyzji będącej przedmiotem skargi. W ocenie Sądu, stwierdzając nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu z dnia 18 maja 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 22 stycznia 2008 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie wykazał jednak istnienia podstaw do zastosowania tego nadzwyczajnego trybu postępowania. W szczególności, nie ustalił w sposób prawidłowy, że w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wskazanym jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy instytucja stwierdzenia nieważności została zastosowana przez organ wyższego stopnia w celu dokonania i narzucenia organowi pierwszej instancji własnej oceny okoliczności faktycznych i skutków ustaleń z kontroli z czerwca 2008 r. w gospodarstwie skarżącego, a która to ocena była odmienna od tej, która stanowiła podstawę wydania decyzji z dnia 18 maja 2009 r., kończącej postępowanie wznowieniowe. Takie motywy działania nie są jednak wystarczające do weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym. W tym miejscu wyjaśnić należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. Stanowi ona nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, pozwalający na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężkimi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. Podzielić należy poglądy orzecznictwa, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązkiem organu administracji jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przepisem art. 156 § 1 K.p.a. W postępowaniu tym organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Działa wyłącznie jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. W ramach tego postępowania organ nie przeprowadza zatem od początku postępowania głównego i nie dokonuje ustaleń stanu faktycznego, lecz wyłącznie ocenia, czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w ustawie. Podkreślenia również wymaga, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie może służyć jako narzędzie do eliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami procesowymi lub materialnymi, które nie stanowią przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 754/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1139/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1136/13, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołany art. 156 § 1 K.p.a. określa zamknięty katalog przyczyn, z powodu których stwierdza się nieważność decyzji. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., na podstawie którego w granicach niniejszej sprawy podjęto rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności, przesłanką taką jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Hipoteza tego przepisu obejmuje zatem dwie rozłączne okoliczności. Dostrzec przyjdzie, że w kontrolowanej decyzji organ nadzoru nie wskazał w sposób jednoznaczny, która z tych przesłanek - według jego oceny - zaistniała w sprawie. Z treści uzasadnienia i przedstawionych w nim ustaleń oraz dokonanej oceny wynika jednak, że podstawą do stwierdzenia nieważności mogło być jedynie rażące naruszenie prawa. Kontrolowana w trybie nieważności decyzja wydana została bowiem w postępowaniu wznowieniowym, które to jest uregulowane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiących podstawę prawną do jego przeprowadzenia także w sprawie o przyznanie przedmiotowych płatności. W odniesieniu do przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, Sąd podziela poglądy wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którymi o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa; charakter przepisu, który został naruszony; racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Rażącym naruszeniem prawa nie będzie zatem każde jego naruszenie. Naruszenie przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia (por. cyt. wyżej wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2013 r. i wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r., a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2171/11 oraz wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2525/10, dostępne na ww. stronie internetowej). Powoływanie się przez organ nadzoru na rażące naruszenie prawa, jako przesłankę stwierdzenia nieważności, skutkuje koniecznością wykazania w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości, że ujawnione uchybienie faktycznie miało taki charakter. Z uwagi na specyfikę instytucji stwierdzenia nieważności, rażące naruszenie prawa wymaga bowiem odróżnienia go od naruszenia prawa, które nie ma takiego charakteru. Ustalenia oraz ocena dokonana w tym zakresie, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., powinny przy tym znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie, w uzasadnieniu decyzji z dnia 2 września 2013 r. wskazano, że podstawą faktyczną do zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. było ustalenie, iż w postępowaniu wznowieniowym - poza protokołem z kontroli, która ujawniła okoliczność uznaną za przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - organ pierwszej instancji nie pozyskał żadnych nowych dowodów oraz nie zweryfikował dokonanych ustaleń na podstawie wszystkich dostępnych dowodów, zarówno tych, które zebrano w postępowaniu, jak i znanych organowi z urzędu. Choć nie zostało to wyartykułowane wprost, ocena organu wyższego stopnia zmierzała zatem do stwierdzenia zaniechania przez organ prowadzący postępowanie wznowieniowe obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a więc naruszenia art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 (zasada dysponowania zakresem postępowania dowodowego przez organ orzekający) i art. 80 (zasada swobodnej oceny dowodów) K.p.a. Jej podstawę stanowiły przy tym faktyczne ustalenia, dokonane samodzielnie przez organ stwierdzający nieważność. Jednocześnie, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu wyraził pogląd co do oceny okoliczności sprawy, uznając, że ustalenia w zakresie powierzchni TUZ należało zweryfikować, bo z uwagi na swoją specyfikę powierzchnia TUZ powinna pozostać niezmienna. Wskazana powyżej argumentacja nie zmierzała zatem do wykazania wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, lecz przedstawienia Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Opolu sposobu załatwienia sprawy w dalszym postępowaniu. Przypomnienia wymaga, że wydając decyzję z dnia 18 maja 2009 r. organ pierwszej instancji uwzględnił okoliczności faktyczne, w tym ustalone podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 3 i 4 czerwca 2008 r., a także dokonał oceny w kontekście istnienia podstaw do uchylenia decyzji kończącej postępowanie z uwagi na zaistnienie przesłanki wznowienia, w związku z zawyżeniem powierzchni użytkowanej rolniczo. Natomiast w ramach stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie mogą być podważane określone w art. 80 K.p.a. uprawnienia organu rozpoznającego sprawę. Także nierzetelne wyjaśnienie sprawy przez organ, czy nawet błąd w ustaleniach faktycznych, nie stanowią o kwalifikowanej wadliwości decyzji. Przesłanki nieważności decyzji dotyczą bowiem jej treści, a nie prowadzonego postępowania. Mają one charakter materialnoprawny. Podzielić należy pogląd, że z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. można wyprowadzić rażące naruszenie prawa, ale tylko przez ustalenie, że w sprawie zastosowano normę prawa materialnego do stanu faktycznego niezapisanego w hipotetycznym stanie faktycznym tej normy, zaś z różnicy w ocenie dowodów nie jest dopuszczalne wyprowadzenie rażącego naruszenia prawa. Podważałoby to zasadę trwałości decyzji administracyjnej, a stanowi ona podstawę dla wykładni przepisów regulujących dopuszczalność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego (tak: NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1358/10, dostępnym na ww. stronie internetowej). Z uwagi na powyższe uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nieuprawnione było wydanie decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku ze stwierdzeniem naruszenia obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdy stanowisko w tym zakresie zostało wyrażone przez organ stwierdzający nieważność na podstawie własnych ustaleń faktycznych i własnej oceny materiału dowodowego. Tak więc, stwierdzone w badanej decyzji naruszenie w zakresie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie mogło być kwalifikowane jako przesłanka do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto zauważyć trzeba, że przedstawiając motywy stwierdzenia nieważności, organ nie podał, w jaki sposób braki postępowania wyjaśniającego miały prowadzić do rażącego naruszenia prawa oraz jakich przepisów miałoby ono dotyczyć. Wskazał wprawdzie na art. 149 § 2 K.p.a., jednak w ocenie Sądu, przepis ten nie tylko w sposób rażący, ale też w ogóle nie został naruszony. Wedle tej regulacji, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tymczasem w sprawie wydane zostało postanowienie o wznowieniu postępowania, a z treści uzasadnienia decyzji z dnia 18 maja 2009 r. wynika, że jej podjęcie poprzedzone zostało ustaleniami organu co do przyczyn wznowienia. Decyzja ta zawierała też ocenę co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Załatwiała ona zatem we wznowionym postępowaniu sprawę odpowiednio do ustalonego stanu faktycznego w zakresie powierzchni zakwalifikowanej do płatności. Trudno natomiast uznać takie rozstrzygnięcie za oczywiście bezprawne, powodujące skutki gospodarcze bądź społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa. Nawet jeśli doszło do błędnej interpretacji wyników kontroli, czy też błędnego wyliczenia kwoty płatności, to nie można takiego błędu uznać za rażące naruszenie prawa, prowadzące do wzruszenia decyzji ostatecznej. Zgodzić się należy z tym, że nieprawidłowe ustalenia stanu faktycznego, np. w zakresie powierzchni kwalifikującej się do płatności lub wymiaru płatności, mogą stanowić naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., jednak nie mogą kwalifikować decyzji jako rażąco naruszającej prawo i uzasadniać jej eliminacji z obrotu prawnego. Tego rodzaju błąd procesowy nie stanowi naruszenia jednoznacznego w swej treści przepisu prawa, a tylko taka oczywista sprzeczność rozstrzygnięcia z prawem może pociągnąć za sobą skutek w postaci stwierdzenia nieważności decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II GSK 776/12, dostępny na ww. stronie internetowej). Reasumując powyższe, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdził odnośnie decyzji z dnia 2 września 2013 r., że wskazane przez organ zarzuty przeciwko decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 18 maja 2009 r., dotyczące zaniechania obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia podjętego we wznowionym postępowaniu w sprawie przyznania skarżącemu płatności na 2007 r. Tak więc, organ nadzoru nie wykazał, by ww. decyzja organu pierwszej instancji zawierała wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zatem uznać należało, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 2 września 2013 r., nr [...], wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Badając dalej wydane w sprawie akty, Sąd uznał, że w konsekwencji wadliwości decyzji z dnia 2 września 2013 r. należało stwierdzić również wadliwość zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Decyzje te zostały bowiem wydane w ponownym postępowaniu wznowieniowym, pomimo braku podstaw prawnych do jego prowadzenia. Skoro, jak wykazano wcześniej, nie można było uznać, że decyzja z dnia 18 maja 2009 r., kończąca postępowanie wznowieniowe, obarczona była wadliwością z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to brak było też podstaw do wydania kolejnej decyzji kończącej postępowanie wszczęte w trybie wznowienia. Takie działanie godziło w wynikającą z art. 16 K.p.a. zasadę trwałości decyzji, która jest gwarancją pewności obrotu prawnego i zakłada szczególnie ostrożne korzystanie z trybów nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych, przez ograniczenie ich stosowania do sytuacji wyjątkowych. Dodatkowo wskazać trzeba, że wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu, który - co należy podkreślić - wcześniej stwierdził nieważność decyzji z dnia 18 maja 2009 r., nie uwzględnił okoliczności stanowiących podstawę do stwierdzenia tej nieważności. Z uzasadnienia decyzji z dnia 30 kwietnia 2014 r. i z dnia 17 lipca 2014 r., które zapadły w ponownym postępowaniu wznowieniowym, wynika, że wydane zostały bez wcześniejszego wyeliminowania wadliwości postępowania wyjaśniającego, które stanowiły podstawę do zakwestionowania prawidłowości pierwszej decyzji, jaką podjęto w tym nadzwyczajnym trybie. Zatem, organy dokonały ustaleń co do powierzchni spornej działki AJ tylko na podstawie protokołu kontroli na miejscu, przeprowadzonej w dniach 3 i 4 czerwca 2008 r. Następnie, opierając się o te ustalenia oceniły, że wypłacona skarżącemu płatność za 2007 r. była zbyt wysoka, a decyzja w tej sprawie została wydana z naruszeniem prawa. W trakcie prowadzonego ponownie postępowania nie pozyskano żadnych dodatkowych dowodów, jak również nie badano ortofotomapy oraz danych wynikających z LPiS. Działania takie zostały natomiast wskazane w decyzji z dnia 2 września 2013 r., jako konieczne dla prawidłowego rozpoznania sprawy w trybie wznowienia, zaś ich brak uznany został za rażące naruszenie prawa. Nieuzupełnienie powyższych braków w ponownie prowadzonym postępowaniu nie przeszkodziło organowi odwoławczemu w uznaniu decyzji organu pierwszej instancji za prawidłową i w podjęciu zaskarżonego rozstrzygnięcia, kończącego postępowanie wznowieniowe. Jeśli organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w aktualnie prowadzonym postępowaniu wznowieniowym nie jest konieczne wyjaśnienie powyższych okoliczności, to powinien dać temu wyraz w uzasadnieniu swej decyzji. Skoro jednak tego nie uczynił, to uzasadniony jest zarzut, że wydał rozstrzygnięcie w stanie faktycznym sprawy, który nie został ustalony prawidłowo. Powyższe prowadzi do wniosku, że organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że skarżący w toku całego postępowania wskazywał na rozbieżności w pomiarze działki AJ w kolejnych latach, w których składał wnioski o przyznanie płatności. Sąd dostrzegł również, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie poddał szczegółowej ocenie dokonanych przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu wyliczeń odnośnie należnej kwoty płatności oraz pominął fakt popełnienia przez ten organ pomyłki dotyczącej informacji, że w wyniku uwzględnienia stwierdzonej nieprawidłowości rolnik otrzymałby w 2007 r. płatność w innej wysokości, czyli "9.526,82 zł". Tymczasem jest to kwota odpowiadająca kwocie faktycznie przyznanych stronie płatności. Wprawdzie na podstawie analizy matematycznych obliczeń organu pierwszej instancji można zorientować się, jaką płatność - zdaniem tego organu - skarżący powinien otrzymać, jednak popełniony błąd powinien być zauważony i poprawiony przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, czyniąc ją przez to czytelną i prawidłową. Odnosząc się do argumentacji skargi, zaznaczyć przyjdzie, że opisane przez Sąd wadliwości proceduralne powodują, iż badanie zasadności skargi w kontekście dalej idących jej zarzutów stało się zbędne. Na marginesie jedynie wyjaśnić przyjdzie, że § 2 art. 149 K.p.a. nie zawiera punktów, a więc także punktu drugiego, na który powołał się skarżący. W tym stanie rzeczy, z uwagi na naruszenie wskazanych powyżej przepisów procedury administracyjnej, Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia kontrolowanych aktów, stąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji podjęte zostało na podstawie art. 152 P.p.s.a., a o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 240 zł, ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), oraz zwrot równowartości uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W zakresie wskazań co do dalszego postępowania wyjaśnić trzeba, że uchylenie skontrolowanych decyzji skutkuje tym, że w mocy pozostaje ostateczna decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu z dnia 18 maja 2009 r. odmawiająca uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji tego organu z dnia 22 stycznia 2008 r. o przyznaniu skarżącemu płatności ONW na 2007 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu zobowiązany będzie natomiast zakończyć zainicjowane postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji w stosowny sposób, od którego z kolei będzie zależało ewentualne dalsze prowadzenie postępowania w trybie wznowieniowym.