II SA/Op 484/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niezałatwienia w terminie wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 listopada 2009 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, K. S. zaskarżyła decyzję Kolegium z dnia [...], nr [...] w sprawie zaliczki alimentacyjnej oraz "decyzję z dnia [...] w sprawie zasiłku rodzinnego dla matek samotnych (wdowa) dla A. i K. S.". Powyższe pismo zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu potraktowane jako skarga na dwa akty wydane przez ten organ wobec skarżącej w dniu [...], tj. na decyzję o numerze wskazanym przez skarżącą, w sprawie zaliczki alimentacyjnej oraz na postanowienie o numerze [...], uznające za nieuzasadnione zażalenie wniesione przez K. S. na niezałatwienie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. sprawy dotyczącej wniosku skarżącej o przyznanie świadczeń rodzinnych na dzieci na okres od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2009 r. Po przesłaniu przez organ akt sprawy wraz z odpowiedziami na poszczególne skargi, sprawa dotycząca decyzji w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej została zarejestrowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 480/09 i stanowi ona przedmiot odrębnego rozpoznania, natomiast sprawę dotyczącą drugiego z aktów wskazanych w piśmie skarżącej z dnia 16 listopada 2009 r., w postaci postanowienia z dnia [...], nr [...], zarejestrowano pod numerem II SA/Op 484/09 i stanowi ona przedmiot niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych pod względem rzeczowym określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten zawiera katalog skarg na wymienione w nim działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, do jakich należą: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższego uregulowania wynika, że podstawową kategorię postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego stanowią postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 tego przepisu wniesienie skargi nie jest dopuszczalne. Zasada ta ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Od razu należy podać, że w dacie wskazywanej przez skarżącą, tj. w dniu [...], przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wydane zostały na rzecz skarżącej dwa akty, z których jeden posiadał formę decyzji i dotyczył zaliczki alimentacyjnej, natomiast drugi - mający formę postanowienia - odnosił się do wniesionego przez skarżącą w dniu 7 sierpnia 2009 r. zażalenia na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie świadczeń rodzinnych na dzieci na okres od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2009 r. Postanowieniem tym powyższe zażalenie na bezczynność Kolegium uznało za nieuzasadnione. Zważywszy, że wskazywany w skardze zakres skażonego aktu z dnia [...] odpowiada zakresowi objętemu wspomnianym postanowieniem, należało przyjąć, że przedmiotem skargi, wniesionej przez K. S. do tut. Sądu, jest powyższe postanowienie z dnia [...] (a nie decyzja, jak wskazano w skardze) Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, o numerze [...]. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 37 K.p.a. Przepis ten określa tryb postępowania w razie bezczynności organu administracji publicznej w wydaniu rozstrzygnięcia i przewiduje możliwość wniesienia przez stronę zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§1). Uznając zażalenie za uzasadnione organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (§2). W orzecznictwie i doktrynie utrwalił się pogląd, iż organ wyższego stopnia rozstrzyga w tym zakresie w drodze postanowienia. Na skutek wniesienia zażalenia stronie zostaje otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, opubl. ONSA 2002, nr 4, poz. 144 oraz z 6 lipca 2006r., sygn. akt I OSK 480/06, opubl. LEX nr 188512). Na postanowienie - wydane przez organ administracji publicznej w trybie art. 37 K.p.a. w wyniku rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - nie przysługuje zażalenie, gdyż powołany przepis art. 37 § 2 K.p.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. dodać ponadto należy, że omawiane postanowienie nie kończy również postępowania w sprawie; nie rozstrzyga też sprawy co do istoty. Treść zapisu art. 37 § 2 K.p.a. przesądza o tym, że postanowienie to dotyczy wyznaczenia terminu do zakończenia sprawy innym odrębnym aktem administracyjnym, zatem postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Tym samym na powyższe postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. O braku środka zaskarżenia pouczono skarżącą w treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...]. Z powyższych względów wniesioną skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.