II SA/Op 485/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich wniosku o przyznanie prawa pomocy: postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego adwokata. Z. J., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 13 sierpnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Z. J. w skardze złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Podniósł, iż jest inwalidą II grupy, niezdolnym do pracy, od 5 lat na emeryturze, wynosi ona miesięcznie łącznie z zasiłkiem opiekuńczym netto 1302,83 zł. Opłaca z niej kwoty czynsz, energię elektryczną, wodę, wywóz śmieci itp. w łącznej wysokości 660 zł, a na zakup lekarstw wydaje miesięcznie około 100 zł, leczy się z uwagi na schorzenia kardiologiczne. Po uregulowaniu należności pozostaje mu na życie około 500-600 zł. Do skargi załączył aktualny odcinek emerytury z sierpnia 2012 r. W związku z tym zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie to zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego spowoduje skutki prawne określone w art. 257 P.p.s.a., tj. pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący odpowiedział na wezwanie w terminie, składając w dniu 9 października 2012 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym powtórzył argumenty za przyznaniem prawa pomocy przedstawione już w skardze. Wskazał, że nie ma żadnego majątku, sam prowadzi gospodarstwo domowe. Podał tak w skardze, jak i we wniosku, że załącza do nich orzeczenie lekarskie o trwałej niepełnosprawności, ale go nie przedłożył. Referendarz sądowy znalazł to orzeczenie, datowane na 22 czerwca 1993 r., w aktach administracyjnych sprawy, w postaci potwierdzonej przez ZUS kserokopii. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się także pismo z 27 sierpnia 2012 r. skarżącego do organu, w którym wskazał, że czynsz za mieszkanie wynosi 452 zł, światło 90 zł, gaz 70 zł, telefon 50 zł, lekarstwa 200 zł. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi P.p.s.a., zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane: - w zakresie całkowitym, obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego oraz zwolnienie od kosztów sądowych, które stosownie do art. 211 P.p.s.a. obejmują opłaty sądowe (jakimi na zasadzie art. 212 § 1 w związku z art. 234 § 2 P.p.s.a. są wpis i opłata kancelaryjna) i zwrot wydatków lub w zakresie częściowym, obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej kwoty pieniężnej. Ustawodawca w art. 246 § 1 P.p.s.a., określił przesłanki udzielenia prawa pomocy osobie fizycznej, stanowiąc, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sytuacja skarżącego wynikająca ze złożonego oświadczenia, które przyjęto za wiarygodne, uzasadnia przyjęcie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego, a zatem spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Za poglądem takim przemawia analiza złożonego we wniosku oświadczenia oraz przedłożone przez skarżącego kserokopie dokumentów. Wynika z nich, że miesięcznie na mieszkanie i lekarstwa wydaje on około 700 zł, na pozostałe wydatki pozostaje mu kwota około 600 zł, co przy uwzględnieniu faktu, iż do kosztów utrzymania koniecznego zalicza się także koszty żywności, środków czystości, czy ubrania – wskazuje, że uzyskiwany dochód nie wystarczy na pokrycie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru czy też innych kosztów sądowych. Za przyjęciem deklarowanych przez skarżącego wydatków na mieszkanie i leki przemawiają też znane referendarzowi sądowemu z urzędu i z doświadczenia życiowego przeciętne koszty tego typu wydatków. Zasadne zatem jest udzielenie skarżącemu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata z urzędu Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.