II SA/Op 488/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 3 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie przedłużenia zezwolenia w zakresie gier na automatach oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 3 grudnia 2010 r., nr [...], którą umorzono postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 18 listopada 2009 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia 18 listopada 2009 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu, działając na podstawie art. 24 ust. 1 lit. b, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) odmówił Spółce z o.o. A w [...] przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. W uzasadnieniu organ podał, że Spółka z o.o. A w [...] zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z wnioskiem datowanym na dzień 5 stycznia 2009 r. o przedłużenie zezwolenia udzielonego w dniu 18 listopada 2003 r., nr [...], na okres 6 lat, na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. Przedmiotowy wniosek uzupełniony został szeregiem pism procesowych złożonych przez stronę m.in. w wyniku wezwań organu. Wezwania organu dotyczyły danych członków zarządu Spółki, a to wobec zmian w składzie zarządu, złożenia dokumentów potwierdzających legalność źródeł pochodzenia kapitału akcjonariuszy. W związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy o Służbie Celnej, która przekazała dotychczasowe zadania organów podatkowych wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych na organy celne, postępowanie w przedmiotowej sprawie przekazane zostało Dyrektorowi Izby Celnej w Opolu. Pismem z dnia 5 listopada 2009 r. wnioskodawczyni poinformowała organ, że ponownie zmianie uległ skład zarządu Spółki. W związku z powyższym, organ wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku o oświadczenie wiceprezesa Spółki, że nie toczy się przeciwko niemu postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach o przestępstwo z art. 299 K.k., zaświadczenie o niekaralności dotyczące ww. osoby oraz aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Za pismem z dnia 16 listopada 2009 r. Spółka przesłała żądane oświadczenie, zaświadczenie z KRS-u, kopię uchwały Zgromadzenia Wspólników Spółki wraz z kopią wniosku złożoną w KRS-ie o zmianę danych Spółki. Wskazując na ustalony stan faktyczny organ stwierdził, że Spółka spełniła w przeważającej części wymogi wniosku o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. Organ analizując stan faktyczny i przytaczając brzmienie przepisu art. 32 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych uznał, że wobec zmian dokonywanych w składzie zarządu Spółki, wnioskodawca zobowiązany był przedłożyć do wniosku aktualny odpis z KRS-u, którym nie jest uchwała o powołaniu danej osoby w skład zarządu. Podkreślał organ I instancji, że żaden przepis ustawy nie zastrzega, iż wymagane dokumenty winny przedstawiać stan faktyczny jedynie na moment złożenia wniosku. Uzasadniał, że wszystkie informacje złożone we wniosku o udzielenie zezwolenia powinny być zgodne ze stanem rzeczywistym i każdorazowo w przypadku wystąpienia jakiejkolwiek zmiany stanu fatycznego wniosek strony winien być odpowiednio uzupełniony o aktualne dane. Dalej organ I instancji stwierdził, że pomimo deklaratoryjnego charakteru wpisu do KRS-u, złożenie aktualnego odpisu KRS-u, zgodnego ze stanem faktycznym jest wymogiem bezwzględnym i wymóg ten istnieje nie tylko w momencie złożenia wniosku, ale również w chwili wydania rozstrzygnięcia. Strona, na wezwanie organu, po dokonaniu zmian w składzie zarządu nie przesłała odpisu KRS-u, w którym ujawnione byłyby dane nowego członka zarządu, jak również nie złożyła dostatecznego dowodu, że nowy członek zarządu Spółki posiada nienaganną opinię, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy. Złożenie zaświadczenia o niekaralności za umyślne przestępstwa lub przestępstwa skarbowe nie jest równoznaczne z tym, że osoba ta przymiot ten faktycznie posiada. Organ koncesyjny ma prawo badać zarówno legalność źródeł kapitału podmiotu ubiegającego się o zezwolenie, jak i opinię o osobach fizycznych będących wspólnikami spółki prowadzącej działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się Spółka, składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w zw. z § 5 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowych zasad udzielania informacji z Rejestru i udostępniania kopii dokumentów z katalogu poprzez pominięcie faktu, że art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych stanowi o rodzaju odpisu z KRS-u i błędne uznanie, że Spółka nie złożyła aktualnego odpisu z KRS-u; naruszenie art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, art. 6 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez uznanie, że złożone w terminie wskazanym przez organ I instancji zaświadczenie A. J. z Krajowego Rejestru Karnego oraz oświadczenie tego członka zarządu o tym, że nie toczyło, ani też nie toczy się przeciwko niemu postępowanie o czyn określony w art. 299 K.k. nie jest wystarczające do stwierdzenia nienagannej opinii A. J. Wskazując na powyższe odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przedłużenie Spółce zezwolenia nr [...] z dnia 18 listopada 2003 r. Uzasadniając swoje żądanie Spółka dowodziła, że art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz § 5 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego prowadzi do wniosku, że ustawodawca posługując się pojęciem "aktualny odpis z KRS-u" nie wiązał go z aktualnym stanem faktycznym, lecz z aktualną treścią wpisów, tj. treścią, która została ostatnio wpisana i do dnia wydania aktualnego odpisu nie została przez Sąd rejestrowy zmieniona. Podkreślała, że Spółka przedstawiła dowód na zmianę składu zarządu, a więc ustalenie przez organ składu osobowego zarządu Spółki nie sprawiało żadnych problemów na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Akcentowała, że art. 6 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności zakazuje organowi żądania oraz uzależniania podjęcia decyzji w sprawie od spełnienia przez podmiot dodatkowych warunków nieprzewidzianych przepisami prawa i stąd też Dyrektor Izby Celnej nie mógł żądać dodatkowych dokumentów. Odwołująca dowodziła także, iż stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nowo wybrana wiceprezes zarządu posiada nienaganną opinię, a organowi złożone zostały wymagane przepisami dokumenty w tym zakresie. Odwołująca stwierdziła, że organ posiada instrumenty prawne umożliwiające sprawdzenie mu opinii o danej osobie fizycznej i mógł tego dokonać, gdyż nowy członek zarządu Spółki jest także członkiem zarządu Spółki B Spółka z o.o. w [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, przytoczył brzmienie przepisów art. 233 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. i stwierdził, że postępowanie w sprawie podlegało umorzeniu, bowiem przed dniem 1 stycznia 2010 r. nie zostało zakończone, a po tym dniu organ nie posiada prawnej możliwości przedłużenia zezwolenia nr [...] z dnia 18 listopada 2003 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Spółka z o.o. A w [...] domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: ← przepisów art. 8, art. 2, art. 20, art. 22 i art 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, pomimo tego, że przepisy te naruszają przepisy Konstytucji RP; ← przepisów art. 8 i art. 9 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej Dyrektywą nr 98/48 /WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisach ustawy o grach hazardowych, której projekt podlegał obowiązkowi notyfikacji na podstawie dyrektywy 98/34/WE, a która nie została dokonana. Skarżąca Spółka wnosiła także o zwrócenie się przez Sąd, na podstawie art. 267 TFUE, do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z pytaniami prejudycjalnymi oraz zwrócenie się przez Sąd, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi, co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP. W uzasadnieniu skargi dowodziła, że przepisy ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. w sposób oczywisty naruszają przepisy Konstytucji RP (zasadę przyzwoitej legislacji, zasadę zaufania obywateli do państwa, zasadę ochrony praw nabytych, zasadę proporcjonalności), gdyż art. 129 ust. 2 ustawy nakazuje umorzyć powstępowanie w sytuacji, gdy zostało ono wszczęte na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Konstytucja RP w art. 31 ust. 3 zezwala na ograniczenie praw i wolności obywateli tylko wtedy, gdy ograniczenia są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności, albo wolności i praw innych osób. Art. 22 Konstytucji RP pozwala na ograniczenie wolności gospodarczej jedynie ze względu na ważny interes społeczny. Twierdziła, w związku z tym, że w przypadku ustawy o grach hazardowych trudno ocenić, jakie cele postawił sobie ustawodawca. Uchwalenie bowiem ustawy o grach hazardowych było odpowiedzią na tzw. "aferę hazardową", a przed uchwaleniem ustawy nie zostały przeprowadzone żadne kompleksowe badania dotyczące efektów wprowadzenia nowych rozwiązań prawnych. Skarżąca podnosiła również, iż ustawa o grach hazardowych narusza przepisy prawa europejskiego, w szczególności mając na uwadze sposób uchwalenia ustawy oraz brak wymaganej prawem europejskim notyfikacji Komisji Europejskiej naruszają Dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Przepisy ustawy zawierają regulacje dotyczące gier na automatach mieszczą się w definicji przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 w zw. z art. 5 Dyrektywy, zaś regulacje dotyczące zakazu prowadzenia działalności za pośrednictwem internetu mieszczą się w definicji usług społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 2 Dyrektywy. Zdaniem skarżącej, z tego względu projekt ustawy o grach hazardowych powinien zostać notyfikowany Komisji Europejskiej, na podstawie art. 8 i 9 Dyrektywy. Skarżąca wskazała jednocześnie, że przepisy ustawy o grach hazardowych, a w szczególności przepisy art. 129 ust. 2, w sposób istotny wpływają na ograniczenie i swobodny przepływ towarów (produktów), przy czym nie może budzić wątpliwości to, że automat do gry spełnia definicję produktu oraz, że wprowadzenie restrykcyjnych przepisów ustawy spowodowało spadek sprzedaży automatów. Skarżąca akcentowała, że podstawową konsekwencją braku notyfikacji aktu prawnego jest niemożność powoływania się (stosowania) przez organy administracji na przepisy takiego aktu (tzw. bezskuteczność przepisów). Powyższe, w ocenie skarżącego, oznacza, że brak notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych powinien skutkować odmową ich zastosowania wobec operatorów gier na automatach o niskich wygranych. Skarżąca w dalszej części uzasadnienia podkreślała, że kwestia stosowania przepisów prawa krajowego uchwalonych z naruszeniem art. 8 Dyrektywy były już przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi, przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, ustalenia stanu faktycznego oraz powtórzył argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że są one bezzasadne. Stwierdził, że organ, w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych zobowiązany był umorzyć postępowanie prowadzone w przedmiocie przedłużenia zezwolenia. Ustawodawca nie pozostawił organom żadnej swobody w tym zakresie, na co wskazuje jednoznaczne brzmienie przepisu art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Przypomniał, że przedmiot postępowania stanowiło przedłużenie zezwolenia z dnia 18 listopada 2003 r., które wydane zostało na okres 6 lat. Skoro zatem do dnia 1 stycznia 2010 r. nie nastąpiło zakończenie postępowania, to postępowanie odwoławcze należało umorzyć. Organ stwierdził także, że brak jest podstaw do uznania, że przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter przepisów technicznych, a stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w orzeczeniach TSUE. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r., z uwagi na zadane w dniu 16 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 1 października 2012 r., zawieszone postępowanie w sprawie zostało podjęte. Skarżąca Spółka, w związku z ogłoszonym w dniu 19 lipca 2012 r. orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w połączonych sprawach C-213/11, C0214/11 i C-217/11, złożyła pismo procesowe, w którym podtrzymała żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wniosła o dopuszczenie szeregu dowodów. Powołując się na wyrok TSUE dowodziła, że przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter przepisów technicznych, a zatem wymagały notyfikacji. Dokonała nadto analizy wpływu ustawy na sprzedaż automatów oraz możliwości tzw. ich "przerobienia" i doszła do przekonania, że ustawa uniemożliwia obrót automatami, doprowadziła do marginalizacji transakcji handlowych automatami, spadku ich wartości, a tym samym ma istotny wpływ na obrót nimi. W piśmie procesowym z dnia 18 grudnia 2012 r., organ przekazał swoje stanowisko wynikające z analizy orzeczenia z dnia 19 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) – dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać należy, że w związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) uległy zmianie przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), dalej: "u.g.z.w." lub "ustawa", określające kompetencje organów udzielających zezwoleń w zakresie gier i zakładów wzajemnych. Właściwym do udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stał się dyrektor izby celnej; w niniejszej sprawie – Dyrektor Izby Celnej w Opolu. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia 3 grudnia 2010 r. Dyrektora Izby Celnej w Opolu, który działając jako organ drugiej instancji, umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji własnej z dnia 18 listopada 2009 r., w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. W związku z powyższym podkreślenia wymaga to, że skarżąca legitymowała się zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego wydanym jej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu. Zezwolenie nr [...] z dnia 18 listopada 2003 r. wydane zostało na okres 6 lat i doręczone zostało wnioskodawcy w tym samym dniu. Powyższe fakty nie są negowane przez skarżącą Spółkę. Analiza akt administracyjnych wskazuje także, iż decyzja organu I instancji o odmowie przedłużenia zezwolenia wydana została w ostatnim dniu obowiązywania zezwolenia, a to 18 listopada 2009 r. Podstawę materialnoprawną wniosku skarżącej Spółki oraz decyzji organu I instancji stanowiły zatem przepisy u.g.z.w. Stosownie do przepisu art. 36 ust. 1 u.g.z.w. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udzielane były na okres 6 lat. Ustęp 3 stanowił, że podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Powyższe regulacje prowadzą do wniosku, że w u.g.w.z. jako zasadę przyjęto udzielanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opisanym w art. 36 ust. 1 u.g.z.w. na czas określony, wynoszący 6 lat. Wyjątkiem od tej zasady jest możliwość przedłużenia zezwolenia na podstawie art. 36 ust. 3 u.g.w.z. Wykładnia gramatyczna art. 36 ust. 3 ustawy pozwala na uznanie, że ustawodawca przewidział możliwość jednokrotnego przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Należy bowiem zauważyć, że art. 36 ust. 3 ustawy dopuszcza przedłużenie zezwolenia, "o którym mowa w ust. 1", a zezwolenie to jest niewątpliwie zezwoleniem pierwszorazowym. Nawiązanie w art. 36 ust. 3 ustawy do art. 36 ust. 1 tej ustawy jednoznacznie wskazuje, że możliwość przedłużenia odnosi się do zezwolenia udzielonego na okres 6 lat (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 272/10 - LEX 950565, czy wyrok NSA z dnia z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1042/09 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 36 ust. 3 ustawy wyraźnie wskazywał, że podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, mógł wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Treść tej normy prawnej pozostawała jednak w ścisłym związku z treścią art. 36 ust. 4 ustawy, w którym to przepisie zakreślono termin do składania wniosków o przedłużenie zezwolenia. Wniosek o przedłużenie zezwolenia składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu. Skoro na tle przepisów ustawy przedłużenie zezwolenia na prowadzenie i organizowanie gier na automatach o niskich wygranych możliwe było tylko jednorazowo i w określonym czasie, to z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia mógł wystąpić wyłącznie podmiot, który posiadał takie zezwolenie i tylko w czasie jego obowiązywania. Z treści art. 36 ust. 4 u.g.z.w. wynika, że do postępowania o przedłużenie zezwolenia organ zobowiązany był stosować odpowiednio przepis art. 32 ustawy. Ustawa przewidywała samą możliwość przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier, natomiast nie określała zasad i trybu takiego przedłużenia. Brak unormowania w ustawie odrębnego trybu przedłużania zezwoleń i odesłanie w art. 36 ust. 4 ustawy do odpowiedniego stosowania art. 32 tej ustawy, a więc przepisu określającego warunki jakie powinien spełniać wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie poszczególnych rodzajów działalności w zakresie uregulowanym w ustawie oznaczało, że wniosek o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności odpowiadać musiał wymogom art. 32 i 33 ustawy. Stąd też rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie determinowała po pierwsze treść wniosku złożonego przez skarżącą w dniu 5 stycznia 2009 r. oraz zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 listopada 2003 r., nr [...], uprawniające Spółkę przez okres 6 lat, do urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. Określenie terminu ważności zezwolenia oznaczało zatem, że miało ono charakter terminowy, a 6 letni termin obowiązywania zezwolenia stanowił dodatkowy element decyzji i to taki, który wpływał na skutki prawne decyzji. Termin obowiązywania zezwolenia (18 listopada 2009 r.) stanowił zatem integralną i istotną część wydanego zezwolenia. Po upływie 6 letniego okresu obowiązywania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i braku pozytywnej decyzji organu, która by przedłużała przedmiotowe zezwolenie, nastąpiło wygaśnięcie nabytego przez skarżącą uprawnienia, na skutek jego realizacji, a tym samym wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego, obejmującego to uprawnienie. Wystąpienie tej okoliczności, czyni bezprzedmiotowym postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, którą stosunek ten został ukształtowany. Wobec braku stosunku prawnego stanowiącego podstawę nabytego prawa, brak jest podstaw prawnych do dokonywania zmiany bądź uchylenia decyzji kształtującej ten stosunek w ramach postępowania odwoławczego. Uwzględniając powyższe, wobec zaistniałej w niniejszej sprawie bezprzedmiotowości postępowania, za właściwe uznać należało wydanie przez organ odwoławczy decyzji o umorzeniu postępowania, gdyż organ odwoławczy zobowiązany jest nie tylko do uwzględnienia zmian stanu prawnego (została ona dostrzeżona przez organ odwoławczy i dotyczyła wejścia w życie z dniem 1 stycznia ustawy o grach hazardowych), ale także zmian stanu faktycznego (w przedmiotowej sprawie wygaśnięcia zezwolenia z upływem okresu, na który zostało udzielone, to jest 18 listopada 2009 r.). Co więcej, realizacja uprawnienia nabytego na mocy decyzji (zezwolenia z dnia 18 listopada 2003 r.), jak też upływ czasu na jaki została wydana powoduje jej wygaśnięcie, które jako skutek materialnoprawny określonego zdarzenia, powoduje z kolei wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego, obejmującego to uprawnienie. Stąd brak stosunku administracyjnoprawnego, powstałego na mocy decyzji konstytutywnej, powoduje brak podstaw prawnych do dokonania zmiany (przedłużenia) bądź uchylenia decyzji, która stosunek ten kształtowała, także w ramach postępowania odwoławczego, a w konsekwencji skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w tym trybie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wprawdzie złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przenosi na organ odwoławczy obowiązek ponownego rozpoznania sprawy, to jednak w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów "odwołania". Zgodzić należy się ze skarżącym, jak również z organem, że w chwili rozpatrywania przez organ "odwołania" skarżącej z dnia 23 listopada 2009 r. obowiązywały już przepisy ustawy o grach hazardowych. Jednakże tak jak podkreślano wyżej organ odwoławczy, wobec wygaśnięcia z dniem 18 listopada 2009 r. zezwolenia z dnia 18 listopada 2003 r., nie był uprawniony do merytorycznej oceny prawidłowości decyzji organu I instancji, którą odmówiono skarżącej przedłużenia zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego, a tym samym i nie był uprawniony do umorzenia postępowania na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Prowadzenie postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia stało się bezprzedmiotowe nie z uwagi na treść przepisu art. 129 ustawy o grach hazardowych lecz z uwagi na brak przedmiotu postępowania (przedłużenie zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych). Nie istnieją bowiem prawne możliwości przedłużenia decyzji, która wygasła z upływem terminu jej obowiązywania, a taka okoliczność wystąpiła w niniejszej sprawie. Dostrzec należy również, że organ odwoławczy nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 3 grudnia 2010 r. wprost na fakt, że zezwolenie udzielone skarżącej na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych wygasło z upływem 6 letniego okresu obowiązywania (18 listopada 2009 r.), a tym samym brak jest przedmiotu postępowania, co stanowiło przesłankę jego umorzenia, na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych. W myśl art. 118 ustawy o grach hazardowych do postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. dniem 1 stycznia 2010 r., stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ta ustawa nie stanowi inaczej. Przepis ten powołany został w końcowym fragmencie uzasadnienia. Wadliwość uzasadnienia decyzji nie jest taką wadą, która miałaby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i która uzasadniałaby uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. Ze względów podniesionych powyżej niemożliwym było uznanie, że w sprawie zastosowanie znalazł art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, gdyż nie stanowił on w istocie podstawy rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy bowiem, że nawet, gdyby organ odwoławczy rozpatrzył "odwołanie" skarżącej jeszcze przed wejściem w życie przepisów ustawy o grach hazardowych, to jest pod rządami u.g.z.w., to i tak organ odwoławczy nie byłby uprawniony do udzielenia skarżącej przedłużenia zezwolenia z dnia 18 listopada 2003 r., które wygasło z dniem 18 listopada 2009 r. Tym samym poza oceną Sądu pozostał charakter przepisów ustawy o grach hazardowych, a w szczególności ich charakter techniczny i wymóg dokonania tej oceny w kontekście wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Wobec powyższego na podstawie art. 151 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 10