II SA/Op 489/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 10 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Pismem z dnia 15 maja 2014 r. (data wpływu do organu 19 maja 2014 r.) Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] – zwana dalej też Spółdzielnią, zgłosiła Starości Strzeleckiemu zamiar wykonania prac związanych z utwardzeniem terenu położonego w [...] przy ul. [...], na działce nr a. Zgłaszająca wskazała, że zakres prac będzie obejmował korytowanie, ułożenie podbudowy wraz z warstwą wyrównującą, ułożenie kostki betonowej, ułożenie obrzeży trawnikowych, ułożenie krawężników drogowych oraz nawiezienie ziemi. Powierzchnia biologicznie czynna działki przekracza 30% ogólnej powierzchni, a powierzchnia utwardzenia terenu będzie wynosiła około 500 m². Jako przewidywany termin rozpoczęcia robót strona podała 20 czerwca 2014 r. Do zgłoszenia załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz kserokopię mapy sytuacyjnej z zaznaczonym zakresem prac. Decyzją z dnia 4 czerwca 2014 r., nr [...], Starosta Strzelecki na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), zwanej dalej p.b., wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. Uzasadniając jego wniesienie wskazał, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - fragmentu miasta [...] dotyczącego terenu w rejonie [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 31 stycznia 2007r., Nr IV/21/07, (Dz. Urz. Woj. Op. Nr 23, poz. 1025), oznaczony został symbolem 6MW, tj. jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ustalając zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy w § 13 ust. 3 pkt 5 planu wykluczono możliwość zwiększenia powierzchni zabudowy i zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej. Natomiast utwardzenie wskazanej w zgłoszeniu działki, zwiększy powierzchnię zabudowy i tym samym zmniejszy powierzchnię biologicznie czynną, co jest niezgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., przez brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych, a w szczególności, czy utwardzenie terenu na działce a stanowi zakres robót, które Spółdzielnia "musi wykonać, czy też może wykonać w oparciu o postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 26 września 2013 r., znak [...]". Spółdzielnia podniosła, że w postanowieniu tym nakreślony został zakres i sposób prowadzenia robót. Stwierdziła, że ww. postanowienie jest wyrażeniem zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. Dodała, że jakkolwiek ustalenia planu należą do źródeł prawa, to jednak nie są jedynymi przepisami prawa, które należy uwzględniać przy ocenie legalności robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Zdaniem Spółdzielni, do takich przepisów według art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., należą także regulacje zawarte w aktach prawa powszechnie obowiązującego (zarówno w ustawach, jak i rozporządzeniach wykonawczych do tych ustaw), ograniczające możliwość prowadzenia w danym miejscu budowy lub wykonywania określonych robót budowlanych, np.: ustawa o drogach publicznych, ustawa o transporcie kolejowym, ustawa o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, czy ustawa o ochronie przyrody. Wywodziła, że o ile przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b przewiduje obowiązek wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia, które narusza ustalenia planu, to jednak nie można zasadnie twierdzić, że zgłoszenie inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu na działce a mogłoby w jakikolwiek sposób pozostawać w sprzeczności z tym planem. Okoliczność, że w planie wykluczono możliwość zwiększenia powierzchni zabudowy i zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej, nie może przesądzić o tym, że inwestorzy nie mają prawa do budowy technicznie odpowiedniej i w korzystniejszy sposób zapewniającej wymogi ekologii, inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu. W ocenie odwołującej, nie powinno budzić wątpliwości, że dynamiczna i funkcjonalna wykładnia postanowień planu prowadzi do wniosku, że inwestor, który ma na ten cel konieczne środki i warunki terenowe, a w szczególności jest do tego przymuszony, ma prawo zgłosić utwardzenie terenu. Literalna wykładnia "przepisów miejscowych" prowadziłaby natomiast do wniosku, że rozwiązanie technicznie i ekologicznie korzystniejsze, za jakie należy uznać możliwość utwardzenie terenu, nie zostało przez normodawcę w ogóle dopuszczone do stosowania. W przypadku przepisów z dziedziny planowania przestrzennego, funkcją (celem) jest niewątpliwie zapewnienie możliwości realizacji inwestycji z uwzględnieniem ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, walorów ekonomicznych przestrzeni, prawa własności, potrzeb interesu publicznego (art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Decyzją z dnia 10 lipca 2014 r., nr [...], Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 30 ust. 6 p.b. określa obligatoryjne przesłanki wniesienia sprzeciwu. Uwzględniając regulację z § 13 ust. 3 pkt 5 obowiązującego planu miejscowego stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie wniósł sprzeciw, przy zachowaniu wymaganego terminu. Fakt wydania przez Komendanta Wojewódzkiego PSP w Opolu postanowienia z dnia 26 września 2013 r., na które strona powołuje się w odwołaniu, nie stanowi podstawy do odejścia od weryfikacji zgłoszenia wykonywania robót budowlanych z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też podstawy do odstąpienia od niektórych zapisów tego planu. Wojewoda zauważył, że powołane postanowienie zostało wydane w ramach kompetencji Komendanta Wojewódzkiego PSP w Opolu do kontroli nad uzgadnianiem ekspertyz technicznych, opracowywanych przez rzeczoznawców dla potrzeb projektów budowlanych. Zaznaczył, że uzgodnienie projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, nie ma na celu oceny zgodności zamierzenia budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to, niezależnie czy nakłada obowiązek, czy jest uprawnieniem podmiotu, do którego zostało ono zaadresowane, nie może wpłynąć na ocenę zgodności zgłoszonych prac budowlanych z obowiązującym planem. Ocena zgodności zgłoszonych robót budowlanych dokonywana jest w oparciu o zapisy planu, które w przedmiotowej sprawie są jednoznaczne i nie zezwalają na jakiekolwiek od nich odstępstwo. Bez znaczenia dla tej oceny pozostają natomiast indywidualne akty administracyjne uzyskane przez stronę. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, Starosta nie był zobligowany do dokonywania ustaleń co do charakteru wskazanego przez stronę postanowienia. Nie mógł także odnieść się do jego treści, gdyż nie zostało załączone ono do zgłoszenia i nie znajdowało się w aktach organu pierwszej instancji lecz zostało przedstawione przez wnioskodawcę przy wniesieniu odwołania. Uwzględniając brak wpływu przedmiotowego postanowienia na dokonaną przez organ pierwszej instancji ocenę i podjęte przez ten organ rozstrzygnięcie Wojewoda uznał, że zarzut odwołania nie może być uwzględniony. Zaznaczył, że wobec braku zebrania nowych, nieznanych stronie dowodów, w prowadzonym przez niego postępowaniu odstąpiono od dokonania zawiadomienia w trybie art. 10 K.p.a. Powyższą decyzję zaskarżyła Spółdzielnia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, powtarzając zarzuty i argumentację sformułowane w odwołaniu. Ponadto, zakwestionowała twierdzenie Wojewody o braku zebrania nowych dowodów, akcentując, że organ zbagatelizował załączone przez nią do odwołania postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP. Odpowiadając na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z poźn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późń. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie wykazała, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającymi jej uchylenie. W ocenie Sądu, decyzja ta odpowiada przepisom prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Dostrzec trzeba, że przedmiotem postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, było zgłoszenie robót budowlanych, polegających na utwardzeniu terenu, dokonane przez skarżącą w trybie art. 30 przywołanej ustawy Prawo budowlane, zwanej dalej p.b. W zakresie dokonanej oceny, w pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. podlega zgłoszeniu właściwemu organowi. W myśl art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia tego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 p.b., stanowi uproszczoną, względem uzyskania pozwolenia na budowę, procedurę inicjującą proces budowlany. Jego dokonanie powoduje powstanie po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku dokonania oceny planowanej budowy w kontekście przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu, określonych w art. 30 ust. 6 p.b. oraz wskazanych w art. 30 ust. 7 p.b., uprawniających do nałożenia na inwestora, w drodze decyzji o sprzeciwie, obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Wyrazem tej oceny jest milcząca akceptacja zgłoszonych robót przez organ, bądź też wydanie stosownej decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 6 lub ust. 7 p.b., w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, który to termin wynika z art. 30 ust. 5 p.b. Jednakże, co jest istotne, przesłanki wydania decyzji o sprzeciwie mają charakter wyczerpujący i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Oznacza to, że również dokonywana przez organ ocena zgłoszenia nie może wykraczać poza ich granice. W niniejszej sprawie, decyzja wyrażająca sprzeciw wobec zgłoszonych przez skarżącą robót budowlanych, wydana została w przewidzianym przez ustawodawcę terminie, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Na zasadzie art. 30 ust. 6 p.b. organ wnosi sprzeciw w trzech przypadkach, w tym zgodnie z pkt 2 wówczas, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 6 p.b. kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych tym przepisem. Stąd, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. właściwy organ w każdym przypadku ma obowiązek ocenić zgodność zgłoszonych robót budowlanych z obowiązującym planem miejscowym i wnieść sprzeciw wówczas, gdy stwierdzi, że realizacja tych robót narusza w jakikolwiek sposób przepisy tego planu i to w sytuacji niezależnej od tego, że roboty budowlane spełniają wymogi wynikające z innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Samo bowiem stwierdzenie niezgodności zgłoszonych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu jest wystarczającą i samodzielną podstawą do wniesienia sprzeciwu. Zauważyć przyjdzie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.), jest aktem prawa miejscowego, który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi prawo obowiązujące na obszarze działania organu, który go ustanowił. Plan ustala m.in. przeznaczenie terenu na danym obszarze oraz określa sposób zagospodarowania i warunki jego zabudowy, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy). Dlatego też, w zakresie realizacji robót budowlanych postanowienia planu wiążą inwestora oraz organ dokonujący oceny, stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Ponieważ plan stanowi źródło prawa, stąd przy ocenie zgłoszenia, obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest uwzględnienie wszystkich zapisów planu. Organ nie może kwestionować obowiązujących postanowień planu i dokonywać oceny w zakresie ewentualnej niezgodności postanowień planu z innymi obowiązującymi przepisami prawa. W ramach oceny zgłoszonych robót budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej ma natomiast obowiązek dokonać samodzielnej analizy w kwestii zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Nie jest w tym zakresie związany inną oceną, dokonaną na potrzeby odrębnego przedmiotowo postępowania, prowadzonego przez inne organy, przy innej procedurze i na podstawie innych przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, jak i okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dostrzec należy, że działka, której dotyczy zgłoszenie, znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 31 stycznia 2007 r., Nr IV/21/07. Zgodnie z rysunkiem tego planu, działka objęta zgłoszoną inwestycją, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 6MW. Jak stanowi § 13 ust. 1 wskazanej uchwały jest to teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej obejmującej istniejące zespoły zabudowy wielorodzinnej. Z kolei, w § 13 ust. 3 pkt 5 planu, dla spornego terenu, w ramach przyjętych zasad zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy, ustalono zakaz zwiększania powierzchni zabudowy i zmniejszania powierzchni biologicznie czynnej stanowiąc, że wyklucza się zwiększanie powierzchni zabudowy i zmniejszanie powierzchni biologicznie czynnej. W świetle powyższego zakazu, w rozpoznawanej sprawie słusznie organy uznały, że inwestycja objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze zgłoszenia wynika jednoznacznie, że roboty budowlane miałyby polegać na utwardzeniu terenu, skutkiem czego niewątpliwie doszłoby do zmniejszenia istniejącej na tym terenie powierzchni biologicznie czynnej i zwiększenia powierzchni zabudowy. Takie inwestycje, w świetle § 13 ust. 3 pkt 5 planu, uznać należy za niezgodne z ustaleniami obowiązujacego planu miejscowego. Podkreślić też trzeba, że dokonując oceny zgodność zgłoszonej inwestycji z ustaleniami planu, organy związane są zapisami tego aktu w takim ich brzmieniu, jakie zostało im nadane przez organ uchwałodawczy i nie mogą dokonywać wykładni sprzecznej z ich treścią. Zapis § 13 ust. 3 pkt 5 planu miejscowego, znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie jest jednoznaczny i nie pozostawia, zdaniem Sądu, wątpliwości co do jego treści. Niewątpliwie wynika z niego, iż jego celem – zamiarem organu ustalającego zapisy planu – było zakazanie podejmowania na terenie oznaczonym symbolem 6 MW takich działań w sferze prawa budowlanego, które zmierzałyby do zwiększenia powierzchni zabudowy i zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej. Jednocześnie, ustalenia tego planu nie przewidują żadnych odstępstw od zakazu przyjętego w § 13 ust. 3 pkt 5 planu. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że zasadnym było wniesienie w przedmiotowej sprawie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania zgłoszonych przez skarżącą robót budowlanych, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. w zw. z § 13 ust. 3 pkt 5 miejscowego planu. Odnosząc się do zarzutów skarżącej zgodzić się należy z tym, że organ poza badaniem zgodności zgłoszonej inwestycji z planem miejscowym, stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, powinien ustalić, czy planowane roboty budowlane nie naruszają również innych przepisów prawa, w tym przepisów innych ustaw. Niemniej jednak, brak w zaskarżonej decyzji takiej oceny nie stanowi o naruszeniu tego przepisu. Już samo stwierdzenie istnienia niezgodności z planem jest bowiem wystarczającą podstawą do wniesienia sprzeciwu i wobec takiego ustalenia nie zachodzi konieczność badania zgodności robót budowlanych z innymi przepisami. Nawet, gdy inwestycja pozostaje z nimi w zgodzie, organ ma bowiem obowiązek wnieść sprzeciw, jeśli narusza ona zapisy planu miejscowego. Poza tym, organ wydaje decyzję o sprzeciwie, gdy stwierdzi naruszenia przepisów prawa, a nie w celu ustalenia, że inwestycja jest z nimi zgodna. To, że roboty spełniają wymogi wynikające z innych przepisów nie powoduje odstąpienia od dokonania ustaleń w zakresie naruszenia przepisów planu miejscowego. Ustalenia planu, w przypadku braku wyłączeń ustawowych w tym zakresie, są tak samo wiążące jak przepisy innych aktów i nie można odstąpić od ich stosowania stwierdzając, że inwestycja spełnia wymogi wynikające z innych regulacji. Skoro w obowiązującym planie ustalony jest zakaz podejmowania określonych działań to oznacza, że wszelkie rozwiązania techniczne wyczerpujące jego przesłanki i prowadzące do jego naruszenia, jako niedopuszczalne, uznać należy za niezgodne z tym zakazem. Dla oceny organów dokonanej w niniejszej sprawie żadnego znaczenia nie miało także przedłożone przez skarżącą postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 26 września 2013 r. dotyczące doprowadzenia drogi przeciwpożarowej. Jego wydanie, jak słusznie organ odwoławczy stwierdził w zaskarżonej decyzji, nie daje podstaw do odstąpienia od weryfikacji zgłoszenia z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Ponadto nie ma ono żadnego wpływu na ocenę organu dokonywaną w tym zakresie. Organ dokonuje jej bowiem samodzielnie i nie jest związany treścią rozstrzygnięć innych organów. Jednocześnie też, w świetle Prawa budowlanego, wyrażenie aprobaty dla zgłoszonej inwestycji w innej sprawie nie stanowi pozytywnej przesłanki wyłączającej wniesienie sprzeciwu do zgłoszonej budowy. W graniach sprawy, w której wydana zostaje decyzja o sprzeciwie, nie mieści się również ocena z jakich przyczyn doszło do wydania rozstrzygnięcia w innej sprawie. Dlatego, wpływu na legalność zaskarżonej decyzji nie mógł mieć fakt braku dokonania w niniejszej sprawie ustaleń co do okoliczności faktycznych związanych z wydaniem przedstawionego przez skarżącą postanowienia. Reasumując, zdaniem Sądu organy dokonały w niniejszej sprawie prawidłowej oceny okoliczności faktycznych związanych ze zgłoszonym zamierzeniem budowlanym na podstawie obowiązującego planu miejscowego i zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. podjęły rozstrzygnięcie o wniesieniu sprzeciwu. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił też w wystarczający sposób motywy podjętego rozstrzygnięcia, czyniąc zadość dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.