II SA/Op 489/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant Referent stażysta Katarzyna Działek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz Z. Ś. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Z. Ś. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 sierpnia 2017 r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i orzeczono o cofnięciu Z. Ś. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. "B". Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 13 stycznia 2017 r. do Starostwa Powiatowego w Namysłowie wpłynął odpis wyroku Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny w [...] z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...], z adnotacją o jego uprawomocnieniu się z dniem 18 listopada 2016 r. Zawiadomieniem z dnia 13 stycznia 2017 r. Starosta Namysłowski poinformował Z. Ś. m.in. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii "B". W piśmie z dnia 23 stycznia 2017 r. skarżący negował prawidłowość zapadłego wyroku wydanego przed Sądem Okręgowym w [...] Wydział [...] Karny – Odwoławczy z dnia 18 listopada 2016 r. i wnosił o wydanie decyzji w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie, gdyż zamierza wnieść od niego skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 r. Starosta Namysłowski odmówił zawieszenia postępowania w sprawie. Decyzją z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...], Starosta Namysłowski, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), art. 103, ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627, z późn. zm.) i w związku z art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. nr 90, poz. 557, z póź. zm.) oraz § 17 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231) orzekł o cofnięciu z urzędu Z. Ś. od dnia 18 listopada 2016 r. uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. "B" na okres 3 (trzech) lat, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny w [...] z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Kamy - Odwoławczy z dnia 18listopada 2016 r., sygn. akt [...]. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. nadał rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na ochronę zdrowia i życia innych uczestników ruchu drogowego. W uzasadnieniu organ wskazał na prawomocny wyrok Sądu, którym orzeczono wobec ww. strony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat i stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, tj. art. 103, ust. 1 pkt 4 oraz art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. - Kodeks karny wykonawczy Starosta zobowiązany jest - w zaistniałej sytuacji - wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja starosty o cofnięciu uprawnień nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, ma ona charakter decyzji związanej co oznacza, że w przypadku zaistnienia określonych w przepisie przesłanek (orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdu) jest on zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Wyjaśnił organ, że strona nie skorzystała z uprawnienia do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia pisma wyjaśniającego w sprawie. Dodał, że do strony skierowano wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących wskazania okoliczności na jaką mają być przeprowadzone wnioskowane dowody oraz przedłożenia dowodów, o których mowa w wyjaśnieniu, ale nie zostały one przedłożone. Z treścią decyzji nie zgodził się Z. Ś. We wniesionym odwołaniu domagał się weryfikacji nieprawomocnej decyzji administracyjnej Starosty Namysłowskiego z dnia 28 lutego 2017 r., wnosił o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oraz przeprowadzenie dowodów w sprawie. W obszernym uzasadnieniu odwołujący wyrażał niezadowolenie z zapadłej decyzji administracyjnej, w szczególności z uwagi na złożoną przez niego, w terminie do Sądu Najwyższego w Warszawie skargę kasacyjną od zapadłych, niekorzystnych wyroków w sprawach karnych. Dowodził, że wyroki stanowiące podstawę do cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami są wadliwe, gdyż nie popełnił zarzucanego mu w procesie karnym zawisłym pod sygn. akt [...] czynu karalnego w postaci prowadzenia pojazdu samochodowego w stanie nietrzeźwości. Negował również potrzebę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia i życia innych uczestników ruchu drogowego. Wskazywał, że w celu wykazania swoich racji wnosi o przeprowadzenie dowodu z dokumentów na okoliczności ich treści, tj. odpisu wezwania Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia 09.03.2017 r., sygn. akt [...], odpisu skargi kasacyjnej skarżącego z dnia 9 lutego 2017 r. (data wpływu pisma do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Namysłowie - w aktach sprawy [...]). Zaskarżoną decyzją z dnia 7 sierpnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu z dnia 7 sierpnia 2017 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i orzekło o cofnięciu Z. Ś. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. "B". Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał przepisy stanowiące podstawę orzekania w sprawie, tj. art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 182 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks kamy wykonawczy. Wskazał na ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ pierwszej instancji, dokonał jego oceny i na tej podstawie uznał, przedstawiając stosowny wywód, że podjęta decyzja nie odpowiada prawu. Dodał, przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne, że zakres cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami orzeczony w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej (Starostę Namysłowskiego) nie może wykraczać poza zakres wynikający z wyroku sądu karnego. Rozstrzygnięcie niezsychronizowane z wyrokiem jest czynnością wadliwą. Dodał organ, że w myśl § 17 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Uzasadniał dalej, że w organ pierwszej instancji orzekł o cofnięciu uprawnień " od dnia 18.11.2016 r." na okres trzech lat zgodnie z ww. wyrokami Sądu Okręgowego w [...] i Sądu Rejonowego w [...]. Takie rozstrzygniecie wykracza poza ramy określone zarówno w art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy jak i art. 182 § 1 k.k.w. Obie regulacje stanowią że właściwy organ orzeka tylko o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym przez sąd. Starosta Namysłowski bez podstawy prawnej zawarł w rozstrzygnięciu zwroty "od dnia 18.11.2016 r." oraz przywołał wyroki sądowe. Obie kwestie powinny być umieszczone w uzasadnieniu decyzji, a nie w jej osnowie. W ocenie Kolegium, brak było potrzeby nadawania kwestionowanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż z akt sprawy wynika bezspornie, że odwołujący nie dysponuje dokumentem potwierdzającym uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych, ponieważ prawo jazdy zostało mu zatrzymane już w dacie popełnienia przestępstwa, tj. [...] 2015 r. Uzasadniał dalej organ drugiej instancji, że wymienione względy spowodowały potrzebę uchylenia w całości kwestionowanej przez stronę decyzji i wydanie orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty, tj. orzeczenia o cofnięciu odwołującemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. B. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium zauważyło, iż prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Kamy-Odwoławczy z 18 listopada 2016 r., sygn. akt [...], utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Karny z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...], wiąże organy administracji publicznej, co powodowało, że Starosta Namysłowski był zobligowany cofnąć odwołującemu się uprawnienia do kierowania pojazdami w orzeczonym zakresie. Z treścią decyzji nie zgodził się Z. Ś. We wniesionej skardze domagał się częściowej weryfikacji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 sierpnia 2017 r., a to uznania części petitum decyzji Starosty Namysłowskiego z dnia 28 lutego 2017 r. dotyczącej cofnięcia odwołującemu się uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. "B"' na okres 3 lat, uznając ją za jurydycznie niesłuszną i godzącą w uzasadniony interes prawno – ekonomiczny skarżącego. W uzasadnieniu skargi wyraził zadowolenie z uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Nie aprobował stanowiska Kolegium, że uchylając decyzję organu pierwszej instancji zobowiązany był jednocześnie orzec o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "B". Dowodził, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wiąże się z uciążliwościami i ograniczeniami w realizacji codziennych potrzeb, w tym zarobkowania jako przedsiębiorca oraz samotnie - bez udziału biologicznej matki – wychowywania dwójki dzieci. Orzeczenie to definitywnie pozbawia możliwości prowadzenia pojazdów samochodowych w okresie 3 lat, przy bezprawnym skazaniu wyrokiem karnym obu instancji niewinnego człowieka. Wskazując na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej SKO, ale jedynie w części dotyczącej orzeczenia o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B jako chybionej, względnie - w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości proceduralnych organów orzekających o przekazanie sprawy do organu drugiej instancji celem konwalidowania wskazanych przez WSA Opole formalnoprawnych uchybień proceduralnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sąd może wiec wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot postępowania w sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 sierpnia 2017 r., którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i orzeczono o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii "B". Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks kamy wykonawczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 665, z późn. zm.), zwana dalej k.k.w. oraz ustawy z dnia 5 stycznia 20011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978), zwana dalej ustawą. Art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów. Jednocześnie, stosownie do art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierając zakaz prowadzenia pojazdów zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Stanowi on podstawę materialnoprawną do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 361/05 – www.orzeczenia.nsa. gov.pl). W związku z zarzutami skargi należy wskazać, że organy administracji oraz sąd administracyjny związane są ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa (art. 11 P.p.s.a.). W związku z powyższym wyjaśnić należy skarżącemu, że do czasu, gdy prawomocny wyrok sądu karnego nie zostanie zweryfikowany (uchylony) w ramach skargi kasacyjnej organy władzy państwowej i administracji oraz sądy są obowiązane go respektować. Powyższe, na gruncie przedmiotowej sprawy oznacza, że organy w postępowaniu o cofnięcie stronie uprawnień do kierowania pojazdami nie były kompetentne i nie mogły weryfikować ustaleń sądu karnego, co do popełnienia zarzucanego skarżącemu czynu oraz wymiaru kary. Inaczej mówiąc organy administracji nie były uprawnione do kwestionowania i oceny poprawności prawomocnego wyroku karnego. Podobnie sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego, a rolą sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy decyzja organu wydana w wykonaniu takiego wyroku nie narusza prawa. Z przyczyn wskazanych powyżej, za niebudzące wątpliwości uznać należało, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] uznał go za winnego zarzucanego mu przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego i orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, zaliczając na poczet środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] 2015 r. i fakt ten wiązał w sprawie organy administracji oraz sąd. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że w przypadku orzeczenia przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na określony w wyroku czas lub dożywotnio, organ administracji ma obowiązek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w orzeczonym przez sąd karny zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Dodać należy również, na co zasadnie zwracało uwagę Kolegium, że decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy nie ma charakteru uznaniowego, co powoduje, że w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji trafnie przyjęły, że wobec skarżącego prawomocny wyrokiem sądu powszechnego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów na okres 3 lat i fakt ten obligował organy obu instancji do wydania decyzji, która w istocie miała charakter decyzji związanej. Podkreślić należy również, że organ wykonując ww. wyrok związany jest m.in. w zakresie terminu jego treścią, co oznacza, ze może cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na ściśle wskazany okres i w tym czasie nie może wydać tych uprawnień. Dokonując kontroli legalności zapadłej w sprawie decyzji organu drugiej instancji podkreślenia wymaga, że wskazał on na brzmienie § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231, ze zm.), który stanowi, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Ustęp 2 zaś przewiduje, że w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. W przypadku, gdy sąd nakazał zwrot dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami, a w aktach sprawy stwierdzono brak tego dokumentu, w uzasadnieniu decyzji nie wskazuje się daty rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami, a jedynie pouczenie o obowiązku zwrócenia dokumentu i związanym z terminem jego zwrotu początkiem liczenia terminu orzeczonego zakazu. Przedmiotowe rozporządzenie wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy i uprawniało ministra właściwego do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami, a także szczegółowe czynności organów i innych jednostek z tym związane oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach. Zdaniem Sądu, zawarte w § 17 rozporządzenia regulacje wykraczają poza delegację ustawową i są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Według art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Z delegacji ustawowej nie wynika bowiem, aby minister uprawniony był do określenia elementów składowych decyzji administracyjnej, ani też składników i motywów uzasadnienia decyzji i stąd też Sąd uznał, że uzasadnia to odmowę zastosowania zakwestionowanej regulacji. W konsekwencji prowadzi to również do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Elementy składowe decyzji określa art. 107 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią decyzja winna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny, w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. W świetle powołanego przepisu rozstrzygnięcie jest obowiązkowym elementem decyzji, stanowiąc rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego stanu faktycznego. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane ze szczególną starannością i dbałością o jasność i precyzję wypowiedzi, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (tak: W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983, s. 102-103). Powyższa kwestia nabiera szczególnego znaczenia przy wydawaniu rozstrzygnięć cofających uprawnienia do kierowania pojazdami, a to ze względu na restrykcyjny charakter i konieczność jednoznacznego określenia ram czasowych, w których cofnięcie to obowiązuje. W ocenie Sądu, zakres rozstrzygnięcia nie może wynikać z treści uzasadnienia decyzji, gdyż o uprawnieniach strony lub jej obowiązkach winno orzekać się w osnowie decyzji, a nie w jej uzasadnieniu, tym bardziej jeśli o części uprawnień lub obowiązków orzeczono w sentencji decyzji (cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami), zaś o części (co do terminu) w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego). Powyższe uchybienie organu odwoławczego stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nadto, Kolegium wskazało w uzasadnieniu decyzji, że orzeczony przez sąd karny bieg 3-letniego zakazu prowadzenia pojazdów obejmuje przedział czasowy od [...] 2015 r. do [...] 2018 r. Przypomnienia wymaga, że wyrok SR w [...] z dnia 6 kwietnia 2016 r. uprawomocnił się w dacie wydania wyroku przez sąd II instancji, tj. z dniem 18 listopada 2016 r. Jednocześnie zgodnie z art. 184 k.k.w. sąd przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny wymieniony w niniejszym oddziale lub oddziale 1, albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. Kolegium nie wyjaśniło na podstawie jakich danych ustaliło wskazany w uzasadnieniu decyzji bieg terminu orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów skarżącemu. Podzielając stanowisko zaprezentowane w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1061/16 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Sąd uznaje, że to do organu należy ustalenie terminu rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami i stąd winien on wskazać datę rozpoczęcia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami i jak to określiło Kolegium zsynchronizować z wyrokiem zapadłego w tym zakresie sądu powszechnego. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a. i składa się na uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł.