II SA/Op 49/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. i J. Z. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 8 grudnia 2011r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia postanawia odrzucić skargę. E. Z. i J. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 8 grudnia 2011r., nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o nakazaniu skarżącym rozbiórki ogrodzenia z betonowych elementów prefabrykowanych, jako niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 lutego 2012r., wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz usunięcia braku formalnego skargi, przez doręczenie odpisu jednego egzemplarza skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwania skierowane do obydwojga skarżących, zostały odebrane w dniu 13 lutego 2012r. przez E. Z., co wynika z daty prezentaty oraz adnotacji zamieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek pocztowych. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, skarżący nie zastosowali się do wezwania i nie uiścili wymaganego wpisu, jak również nie uzupełnili braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieuzupełniono w terminie, oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzeń Sądu, a to nieuiszczeniu wpisu od skargi oraz nieusunięciu braku formalnego skargi. W niniejszej sprawie sąd wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi, polegającego na dołączeniu jednego egzemplarza jej odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem. Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone E. Z., w dniu 13 lutego 2012r. Doręczenia skarżącej E. Z. dokonano zatem osobiście, natomiast w przypadku skarżącego J. Z., do rąk dorosłego domownika – jego żony, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. W przypadku skarżącego J. Z. przyjęto, że doręczenie wezwania jego żonie, odpowiadało wymogom art. 72 P.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Skoro doręczenia były skuteczne, to termin do dokonania żądanych czynności przez obydwoje skarżących, liczony kalendarzowo upływał w dniu 20 lutego 2012r. (poniedziałek). Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżący nie uiścili wymaganego wpisu, jak również nie usunęli braku formalnego skargi, stąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, jak w sentencji.