II SA/Op 490/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu w postępowaniu o ustalenie przebiegu granic postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) złotych. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], Nr [...], którym na podstawie art. 134 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. stwierdzono niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie Wójta Gminy Pawłowiczki z dnia [...], nr [...], o odmowie przeprowadzenia dowodu z czynności ustalenia przebiegu granic przez uprawnionego geodetę. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż przepisy postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia w przedmiocie przeprowadzenia, bądź odmowy przeprowadzenia dowodu. Na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje stronie środek prawny, jakim jest zażalenie i stąd też brak jest podstaw prawnych do wniesienia przez stronę zażalenia, a zatem stwierdzić należało niedopuszczalność wniesienia takiego zażalenia. Skargę na powyższe postanowienie wniósł T. L.. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i formalnego poprzez pomijanie w prowadzonym postępowaniu jego pełnomocników i nie zawiadamianie ich o podejmowanych czynnościach, a także wskazał na mylne ustalenia geodety dotyczące przebiegu granic nieruchomości. Wskazując na powyższe skarżący żądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 8 marca 2010r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżący (pełnomocnik skarżącego) może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie skarżącego wiązało sąd, bowiem z treści tego oświadczenia oraz treści skargi nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Orzeczenie w punkcie drugim uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego. Skarżący, stosownie do dyspozycji § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) uiścił należny wpis w kwocie 100 zł i stąd też zwrot takiej kwoty orzeczono. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.