II SA/Op 493/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. N. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r., nr [...]. Zakwestionowaną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z siedzibą w Lewinie Brzeskim nr [...], o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa, w sprawie płatności gruntów rolnych za rok 2010 dla E. N. W skardze złożono wniosek m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając tego żądania, a jedynie ograniczając się do przedstawienia w skardze zarzutów odnoszących się do przeprowadzonego postępowania administracyjnego i wydanej na jego skutek decyzji, będącej przedmiotem skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, wniósł o jej oddalenie. Organ nie odniósł się w żaden sposób do zgłoszonego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu aktu, jeżeli nie ma on przedmiotu wykonania. Instytucja unormowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy bowiem tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których konkretny podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie, i mocą których zostają na niego nałożone obowiązki (por.: postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 395/05, LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie został zawarty w skardze na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r., nr [...], stwierdzającej wydanie decyzji w sprawie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2010 r. dla E. N., z naruszeniem prawa. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Decyzja ta nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych (por.: postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1128/13; z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3385/12; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem wniosek skarżącej dotyczy decyzji, która nie podlega wykonaniu, zasadnym jest jego oddalenie. Należy ponadto zauważyć, że nawet jeśli decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia nosiłaby znamiona wykonalności, to należałoby odmówić wstrzymania jego wykonania z uwagi na brak uzasadnienia wniosku. W świetle art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a., wnioskodawczyni jest zobowiązana do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go konkretnymi argumentami oraz stosownymi dokumentami, czemu w niniejszej sprawie uchybiła. Przywołanie argumentacji za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także uprawdopodobnienie czy udowodnienie takiego żądania, leży przede wszystkim w interesie wnioskodawczyni, a co za tym idzie, należy wzmóc w takiej sytuacji wszelką aktywność związaną z wykazywaniem zasadności takiego wniosku. Skarżąca nie podjęła jednakże działań zmierzających w kierunku, by dowieść przesłanek ustawowych warunkujących ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując, w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., a wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został poparty żadną argumentacją. Wnioskodawczyniu nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności świadczące o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów, Sąd działając na zasadzie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.