II SA/Op 494/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. W skardze z dnia 12 września 2017 r. E. N. (dalej też: Strona) wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z siedzibą w Lewinie Brzeskim z dnia 15 marca 2017 r. nr [...] o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji o przyznaniu płatności do gruntów rolnych na 2011 r. w kwocie 246 544,68 zł. Wydanie tych decyzji poprzedziło następujące postępowanie: Wnioskiem z dnia 2 maja 2011 r. E. N. wniosła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2011. Strona zadeklarowała w sekcji VII wniosku Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych, na których zadeklarowano działki rolne wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 14 działek ewidencyjnych. W części VIII Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych E.N. zgłosiła do płatności (jednolita płatność obszarowa i uzupełniająca płatność obszarowa) 21 działek rolnych oznaczonych literami od A do X o łącznej powierzchni 250,35 ha. Po przeprowadzeniu postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim decyzją Nr [...] z dnia 21 listopada 2011 przyznał płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 w wysokości 246 544,68 zł, w tym z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej 177 891,20 zł oraz z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej 68 653,48 zł. Decyzja ta została doręczona w dniu 23 listopada 2011 roku. W dniu 22 czerwca 2015 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim wpłynął Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek rolnych deklarowanych we wniosku o przyznanie bezpośredniej na rok 2011 przez E. N. wraz z zapisem na płycie CD (szkice i dokumentacja fotograficzna). Wcześniej nie były przeprowadzane czynności kontrolne w gospodarstwie tego producenta. Ponadto organ zebrał dowody z dokumentów w postaci : - protokołu z przesłuchania świadka – C. D. z dnia 21 czerwca 2015 roku, - postanowienia z dnia 19 lutego 2015 r. o przedstawieniu zarzutów E. N. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] (sygn. akt [...]): - pisma z dnia 04 sierpnia 2015 r. Dyrektora [...] Parku Narodowego w zakresie użytkowania działek ewidencyjnych, - pisma z dnia 11 czerwca 2015 r. Dyrektora [...] Parku Narodowego w zakresie działek ewidencyjnych, - pisma z dnia 11 czerwca 2015 r. Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] (działka ewidencyjna nr a), - zaświadczenia z dnia 17 lutego 2015 r. wydanego przez Starostwo Powiatowe w [...]. Okoliczności wynikające z tych dokumentów nie były znane organowi w dniu wydania decyzji w sprawie przyznania płatności dla E. N. na 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim wydał w dniu 5 grudnia 2016 r. postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Nr [...] z dnia 21 listopada 2011 r., w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011, które zostało doręczone 13 grudnia 2016 roku. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim wydał w dniu 15 marca 2017 r. decyzję nr [...] o stwierdzeniu wydania decyzji nr [...] z dnia 21 listopada 2011 roku z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, iż po ponownej weryfikacji w oparciu od dane pozyskane podczas kontroli na miejscu ustalił, miedzy innymi, że iż działka rolna D o powierzchni 44,50 ha, działka rolna E o powierzchni 26,39 ha oraz działka rolna F o powierzchni 32,75 ha i działka rolna I o powierzchni 19,00 ha stanowią obszar [...] Parku Narodowego (nie były użytkowane rolniczo, częściowo teren objęty ścisłą ochroną i zakazem wstępu). Na działce rolnej N o powierzchni 60,97 ha stwierdzono las. Jednocześnie działki rolne oznaczone literami G, H, K, L, M, O, P, R, S, T, U, W oraz X odpowiednio o powierzchni 44,00 ha, 28,00 ha, 1,90 ha, 1,40 ha, 1,00 ha, 4,10 ha, 9,90 ha, 2,40 ha, 2,60 ha, 0,80 ha, 8,25 ha, 4,45 ha, 1,40 ha stanowią nieużytki, obszary nieużytkowane rolniczo z istniejącymi samosiewami drzew. Organ I instancji odniósł się do zaświadczenia z dnia 17 lutego 2015 r. wydanego przez Starostwo Powiatowe w [...], z którego wynika iż, grunty wykazane przez E. N. we wniosku znajdują się w większości w zarządzie trwałym [...] Parku Narodowego lub Nadleśnictwa [...], a część stanowi własność Gminy [...]. Zgodnie z tym w decyzji I instancji wskazano, iż z pisma Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia 11 czerwca 2015 r. wynika, iż działki ewidencyjne na których Strona zadeklarowała grunty rolne położone na działkach rolnych rolne A, B, C, D, E, F, K, G, I, P, R, S, T, U, W, X stanowią własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym [...] Parku Narodowego i podlegają ochronie, w tym w części ścisłej. Dla działek D, F, E, R, S, T, W, X wskazano na brak dostępu z czego obszary na działkach D, F, E znajduje się na połoninach, a działki K, R, S, T, W, X znajdują się na obszarze zakwalifikowanym jako las. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2015 r. wyjaśniającym możliwość użytkowania rolniczego gruntów wchodzących w skład działek rolnych A, B, C, D, E, F, K, G, I, P, R, S, T, U, W, X Dyrektor [...] Parku Narodowego wykluczył aby od 2004 r. były użytkowane rolniczo. Ponadto Dyrektor [...] Parku Narodowego wskazują, iż nie jest możliwe prowadzenie upraw na terenie Parku przez rolnika bez wiedzy Parku. Teren [...] Parku Narodowego jest kontrolowany zarówno przez pracowników Służby i Straży Parku jak i funkcjonariuszy Straży Granicznej. Każda osoba poruszająca się poza obrębem szlaków turystycznych musi posiadać zezwolenie od Dyrektora Parku, co podlega weryfikacji w momencie kontroli. Jednocześnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim powołuje w decyzji I instancji treść pisma z dnia 11 czerwca 2016 r., z którego wynika, iż w zakresie działki rolnej N będącej własnością Nadleśnictwa [...] stwierdzić należy iż, omawiany grunt stanowi użytek leśny i jest w całości wykorzystywany przez zarządcę do prowadzenia gospodarki leśnej, jednocześnie nie był oddany w użytkowanie podmiotom zewnętrznym. W oparciu o te ustalenia organ I instancji wskazał jednocześnie, iż E. N. zadeklarowała we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 do jednolitej płatności obszarowej powierzchnię działek rolnych w areale 250,35 ha. Natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona po przeprowadzonej kontroli na miejscu oraz w oparciu o zeznania świadków wynosiła 0,00 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i na miejscu wynosi 100,00%. Zgodnie art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Kwota nałożonych sankcji podlega odliczeniu zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) Nr 885/2006, co oznacza, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jeżeli w tych latach przyznane płatności nie pozwolą na pełna kompensację kwoty sankcji, pozostałe saldo zostanie anulowane. W dniu 4 maja 2017 r. wpłynęło odwołanie, w którym Strona zakwestionowała decyzję nr [...] z dnia 15 marca 2017 r., zarzucając naruszenie prawa i błędne ustalenie stanu faktycznego i wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Nie wskazała przy tym na czym to naruszenie prawa albo błąd ustaleń polega. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy akt I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że warunki przyznawania płatności do gruntów rolnych na rok 2011 reguluje ustawa z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.), zwana dalej też w skrócie "ustawą". Stosownie do treści art. 3 ust. 1-3 ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt. 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. 3. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wedle art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym, że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (ust. 1a). Na podstawie ust. 6 tego artykułu w przypadku gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności obszarowe przysługują posiadaczowi zależnemu. Jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 K.p.a.). Stosownie do art. 28 ust. 1 lit. c) powoływanego rozporządzenia kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) rir 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych, które dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. W myśl art. 6 ust. 1 drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych, takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, Zgodnie z art. 149 § 1 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§2). W myśl art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzje, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Art. 146 § 1 K.p.a. stanowi, iż uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Natomiast art. 151 § 2 K.p.a. stanowi, iż w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy doręczenie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim nr [...] z dnia 21 listopada 2011 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2011 nastąpiło w dniu 23 listopada 2011 r. Mając powyższe na względzie, w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji, upłynął już 5 letni termin na uchylenie decyzji pierwotnej, przewidziany art. 146 § 1 K.p.a. Z tego względu istniały formalne podstawy do wydania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim decyzji w oparciu o treść art. 151 § 2 K.p.a., tj. stwierdzić wydanie wcześniejszej decyzji z naruszeniem prawa. Aby w ramach kontroli instancyjnej uznać taką decyzję za prawidłową, należało w całokształcie okoliczności faktycznych sprawy zweryfikować, czy zaistniałaby podstawy do uchylenia wcześniejszej decyzji wydanej przez organ w trybie wznowienia postępowania, gdyby termin 5 lat nie stanowił przesłanki negatywnej do takiego uchylenia. Należy wskazać, iż do merytorycznego zakończenia sprawy, a więc wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy obliguje organ zapis art. 149 § 2 zgodnie z którym postanowienie (wydane w trybie art. 149 § 1) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Instytucja wznowienia postępowania odnosi się od konkretnej sprawy administracyjnej, zakończonej konkretną decyzją ostateczną. Granica prowadzenia postępowania wznowieniowego jest wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzji ostatecznej w sprawie administracyjnej. Wykroczenie poza granice wskazane w art. 145 § 1 K.p.a. przez rozpoznanie sprawy nie zakończonej decyzją ostateczną, bądź sprawy która nie była w ogóle przedmiotem postępowania administracyjnego, stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Postanowieniem Nr [...] z dnia 5 grudnia 2016 roku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z/s w Lewinie Brzeskim wznowił z urzędu postępowanie administracyjnej zakończone decyzją Nr [...] z dnia 21 listopada 2011 r. w celu zbadania czy istnieją przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W uzasadnieniu wskazał, iż należy zbadać, czy E. N. była użytkownikiem działek ewidencyjnych zgłaszanych w roku 2011 do płatności bezpośrednich oraz czy działki rolne zgłaszane przez Stronę utrzymywane były w dobrej kulturze rolnej. W dacie wydawania postanowienia organ znajdował się bowiem w posiadaniu nie tylko nowego dowodu w postaci raportu z czynności kontrolnych ale i oświadczeń złożonych w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę w przedmiocie oszustwa polegającego na wyłudzeniu dopłat bezpośrednich W oparciu o oświadczenia Dyrektora [...] Parku Narodowego w zakresie użytkowania działek ewidencyjnych oraz Nadleśniczego Nadleśnictwa wynika, że E. N.zgłosiła liczne działki znajdujące się bezpośrednio na terenie [...] Parku Narodowego. Natomiast jedna z deklarowanych działek znajduje się na terenie Nadleśnictwa. Powyższe wykluczało użytkowanie rolnicze działek rolnych (tereny objęte ochroną oraz brak możliwości uprawy działek rolnych bez zgody Dyrektora Parku bądź Nadleśniczego). Okoliczności przedstawione powyżej mają istotne znaczenie dla sprawy, a wiedza o powyższych okolicznościach prowadziłaby do wydania całkowicie odmiennej decyzji w sprawie przyznania płatności na rok 2011. W wyniku uwzględnienia opisanych w stanie faktycznym sprawy nieprawidłowości Strona nie otrzymałaby płatności bezpośrednich, a na producenta nałożono by sankcję w wysokości 246544,68 zł. Kwota ta byłaby potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Organ wskazał, iż Strona pierwotnie zadeklarowała we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 do jednolitej płatności obszarowej powierzchnię działek rolnych w areale 250,35 ha. Natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w postępowaniu prowadzonym po wznowieniu postępowania wynosiła 0,00 ha (ze względu na opisane powyżej okoliczności powodujące wykluczenie z płatności opisanych w tabeli działek rolnych), a powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła 250,35 ha. Przy ustalaniu powierzchni, zgodnie z art. 26 ust. 1 i art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, uwzględniono wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu i zeznań świadków. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i na miejscu wynosi ponad 100,00%. Zgodnie art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Kwota nałożonych sankcji podlegać będzie odliczeniu zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) Nr 885/2006, co oznacza, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jeżeli w tych latach przyznane płatności nie pozwolą na pełna kompensację kwoty sankcji, pozostałe saldo zostanie anulowane. Organ odwoławczy zweryfikował ponownie uprawnienie do płatności obszarowych na rok 2011 i stwierdził: Zawyżenie powierzchni przekroczyło 50% wg. następujących wyliczeń: Powierzchnia deklarowana - 250,35 ha. Powierzchnia stwierdzona - 0,00 ha Zawyżenie powierzchni: 250,35ha Procentowa różnica -100,00 % W związku z powyższym decyzja, nr [...] z dnia 15 listopada 2011 r., w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 zawiera rozstrzygnięcie naruszające prawo, ponieważ przyznano Stronie płatność w wysokości 246 544,68 zł z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej, natomiast prawidłowym rozstrzygnięciem było wydanie decyzji odmawiającej płatności i nakładającej sankcję. Strona naruszyła podstawowe warunki dotyczące przyznania płatności do gruntów rolnych wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" tj. warunek posiadania i warunek utrzymywania posiadanych gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, Bezspornie wynika to z oświadczeń właścicieli i użytkowników gruntów, jak i z dokumentacji zgromadzonej podczas kontroli na miejscu działek zadeklarowanych do płatności. Przy tak ukształtowanym stanie faktycznym, zdaniem organu odwoławczego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Opolu zasadnie przyjął w skarżonej decyzji, że kwota płatności określona w decyzji nr [...] z dnia 15 listopada 2011 r. nie uwzględnia faktu nieużytkowania przez Stronę wskazanych w tabeli działek rolnych, co powoduje, że decyzja ta narusza art. 7 ust. 4 ustawy, który stanowi, iż wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości, i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni. W zakresie rodzaju skarżonego rozstrzygnięcia wskazano, iż po upływie terminu 5 lat od dnia doręczenia pierwotnej decyzji jej uchylenie jest niedopuszczalne, a jedynym sposobem zakończenia postępowania wznowieniowego, przy ustaleniu wpływu nowych okoliczności na treść decyzji, jest stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zarzut braku doręczenia Stronie raportu z kontroli na miejscu jest bezpodstawny. Istotnym w sprawie jest fakt, iż przeprowadzona w sprawie E. N. kontrola na miejscu nie była kontrolą wykonywaną w ramach danej kampanii (na podstawie typowania do kontroli), a była to kontrola wykonana w związku z prowadzonym przez Prokuraturę postępowaniem w sprawie popełnienia przez E. N. przestępstwa polegającego na wyłudzeniu dopłat w kampanii za rok 2010 i 2011 i jako taka nie podlegała obowiązkowi przekazania jej kontrolowanemu. Ponadto Strona po zakończeniu postępowania dowodowego przez Prokuraturę uzyskała możliwość zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z raportem z kontroli na miejscu. Pozostałe przepisy prawa, których naruszenie zarzuciła Strona organom Agencji dotyczą płatności przyznawanych w ramach programów rolnośrodowiskowych (PROW 2007-2013) i nie mają zastosowania w sprawie E. N. W związku z powyższym Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu nie ustosunkowywał się do naruszenia błędnie powołanych w skardze przepisów. W piśmie procesowym z 12 września 2018 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z protokołu rozprawy z dnia 9 maja 2017 r. w sprawie Sądu Okręgowego w [...], sygn. akt [...] na okoliczność zeznań A. K. przeprowadzającego kontrolę na miejscu, co do działek zgłoszonych do dopłat w 2011r. Sąd oddalił ten wniosek dowodowy, gdyż wnioskowany dowód po pierwsze istniał w toku postępowania administracyjnego i mógł być powołany przed organem odwoławczym. Nic też nie stało na przeszkodzie w złożeniu odpisu protokołu do akt postępowania administracyjnego. Po drugie, na tle ustaleń faktycznych poczynionych przez organy na podstawie innych dowodów przeprowadzenie wnioskowanego dowodu nie było niezbędne, a to dlatego, że w sprawie nie występują wątpliwości i to o charakterze istotnym wymagające wyjaśnienia innymi dowodami aniżeli zgromadzone przez organ I instancji. W skardze E. N. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: • art. 11 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez poniechanie ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w toku postępowania zarzutów bez wskazania na kryteria oraz w oparciu o jakie środki dowodowe wnioski te zostały wyprowadzone, w sytuacji, gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek analizy zgromadzonego materiału dowodowego i wyprowadzanych w oparciu o uznane przez organ dowody uprawnionych wniosków opierając się przy tym na niepewnych dowodach. II. naruszenie prawa materialnego: • art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2008 r. Nr 98 poz. 634 ze zm.), art. 21, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 31, art. 35 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013 r. Nr 173), § 1, § 2 ust. 1 pkt 3, ust. 2, § 4 ust. 2 pkt 2, § 17, § 27 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2009 r. Nr 33 poz. 262 ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2011 r. Nr 55 poz. 289), § 8, § 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie szkoleń dla podmiotów, których dotyczą działania objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 oraz doradzania odnośnie do sporządzania dokumentacji niezbędnej do uzyskania pomocy finansowej (Dz. U. 2008 r. Nr 89 poz. 545 ze zm.), art. 39 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.), art. 4, art. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 025, z 28.01.2011, str. 8), art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 1, ze zm.), art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 31 stycznia 2009 r. nr L 030 str. 16-99) poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; W powyższym kontekście, według skarżącej, organ nie dopełnił swoich procesowych obowiązków. Dodała, że w orzecznictwie podkreśla się, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego winno obejmować również ustosunkowanie się do wszystkich podniesionych w toku postępowania zarzutów. Rozpoznając sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie artykułowane w toku postępowania żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji dokonując przy tym analizy zgromadzonego materiału dowodowego prowadzącej do takich a nie odmiennych wniosków. Obowiązek taki wynika z art. 140 K.p.a. bezpośrednio z art. 107 1-3 K.p.a. W szczególności organ uchylił się od rzetelnej analizy raportu z kontroli, również w kontekście informowania skarżonego o brakach stwierdzonych podczas kontroli. Wątpliwości budził również brak doręczenia kompletnego raportu stronie postępowania. Zwróciła uwagę na zasady ogólne postępowania administracyjnego, wyrażone zwłaszcza w art. 7-11 K.p.a., akcentując że są integralną częścią przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów administracji wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym art. 7 K.p.a. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organ "do załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. W związku z tym zarzuciła, że organ w toku postępowania nie doprowadził do ujawnienia okoliczności istotnych dla wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2017r.,poz .2188 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018r., poz.1302 ze zm.) dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Oceniając skargę w granicach tak zakreślonej kognicji sądu administracyjnego zważyć trzeba, że stosownie do treści art. 3 ust. 1-3 ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt. 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 5) stoi na straży praworządności; 6) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 7) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 8) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. 3. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wedle art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym, że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (ust. 1a). Kontrole administracyjne przeprowadzane są w oparciu o System identyfikacji działek rolnych, o który mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 73/ 2009", wedle którego System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Zgodnie art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/ 2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009", pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności: a) tożsamość rolnika; b) system lub systemy pomocy, których dotyczy wniosek; c) identyfikację uprawnień do płatności zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 do celów systemu płatności jednolitej; d) szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i, w stosownych przypadkach, ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana; e) oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy. W celu identyfikacji uprawnień do płatności, o których mowa w ust. 1 lit. c), wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają identyfikację uprawnień do płatności zgodną z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 niniejszego rozporządzenia (ust. 2). Zgodnie z ust. 3 w celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d), wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiały geograficzne przekazane rolnikowi zgodnie z tym przepisem określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Tryb wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach art. 145 § 1 i 145a K.p.a. Zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. postępowanie wznowieniowe może zostać zakończone w dwojaki sposób. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 kpa odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a gdy podstawy te są - uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. Z kolei art. 151 § 2 K.p.a. przewiduje, iż w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji, na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. Przepis art. 151 K.p.a. reguluje wyczerpująco rodzaje zakończenia postępowania w sprawie wznowienia, wyłączone jest podjęcie innej treści rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie. Zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Treść art. 146 § 1 K.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Tak więc, jeżeli od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat, to organ nie może uchylić decyzji z przyczyn podanych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a., które stanowiły podstawę wznowienia postępowania. W takim przypadku zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej ograniczy się wyłącznie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Skarga E. N. nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zaskarżone decyzje organu I i II instancji zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy o wznowieniu postępowania administracyjnego. Zostało w jego toku wykazane, że wniosek strony o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 złożony 16 maja 2011 r. powinien zakończyć się decyzją odmowną, a nie przyznaniem płatności. W szczególności w toku postępowania karnego przeprowadzono kontrolę na miejscu, z której raport doręczono organowi I instancji 22 czerwca 2015 r. Wynikało z niego wprost, że poszczególne działki zgłoszone do płatności nie były w posiadaniu skarżącej w 2011 r., a niektóre nie tylko nie mogły być nigdy w jej posiadaniu, ale też nie mogły być przez nikogo użytkowane rolniczo, gdyż stanowią własność Skarbu Państwa w zarządzie trwałym [...] Parku Narodowego. Co więcej niektóre z nich były na obszarze ścisłej ochrony przyrody, np. działki zgłoszone pod literą D, E, F, Objęte one były całkowitym zakazem wstępu. Inne z kolei nie mogły być przedmiotem prowadzenia upraw rolnych, gdyż porośnięte były lasem lub samosiejkami drzew, np. działki K, L, M, N, P, R. Skarżąca zgłosiła do płatności bezpośrednich działki znajdujące się w ewidencji gruntów, ale także, działki które z uwagi na swój charakter: objęte ścisłą ochroną przyrody (połoniny) albo stanowiły las i nigdy nie mogły być przedmiotem upraw rolnych. Szczegółowy opis tych działek zawiera zaskarżona decyzja odwoławcza w tabeli na str. 7-10. Dane z ewidencji gruntów oraz zdjęcia działek przedłożono wraz z raportem z czynności kontrolnych na kartach od 22 do 150 akt administracyjnych. Wynikają one także z zaświadczenia Starostwa Powiatowego w [...] z 17 lutego 2015r. Wyjście na jaw tych istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych mogło być podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Podobnie dane ewidencyjne mogły być traktowane jako nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzję. Nie jest przy tym istotne czy brak wiedzy organu o tych istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych nastąpił z powodu zaniedbań organu, czy bez jego winy. Ma rację organ odwoławczy, że zarzuty skargi poza powołanymi przepisami procedury administracyjnej oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego nie odwołują się do innych, mających w sprawie zastosowanie, norm prawnych, a wyżej powołanych przez organ i Sąd. Dotyczą one płatności rolnośrodowiskowych i jako takie nie mogły być naruszone zaskarżoną decyzją odwoławczą ani decyzją I instancji. Reasumując, należy w pełni zaakceptować okoliczności faktyczne powołane w decyzji jako podstawa rozstrzygnięcia oraz zastosowane przez organ przepisy procedury administracyjnej oraz prawa materialnego w zakresie płatności bezpośrednich do gruntów ( odnośnie do JPO i UPO). Podobne rozstrzygnięcie zapadło przed WSA w Opolu w sprawie skarżącej o sygn. akt II SA/Op 493/17, co do płatności za rok 2010. Z podniesionych względów skarga podlegała oddaleniu.