II SA/Op 498/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Przedmiotem skargi R. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygniecie organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku inwentarskiego – obory, na działkach nr [...], [...] i [...] położonych we wsi [...], wydanych na rzecz B. i J. P. Pismami z dnia 10 października 2007 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie 11 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, a to wszystko w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącemu skutecznie w dniu 15 października 2007 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, skarżący nie zastosował się do wezwań i nie usunął braków formalnych skargi oraz nie uiścił wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu ( pkt 1 ), wniesienie po terminie ( pkt 2 ), nieuzupełnienie braków formalnych ( pkt 3 ), zawisłość sprawy ( pkt 4 ), brak zdolności sądowej lub procesowej ( pkt 5 ) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn ( pkt 6 ), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzeń Sądu, a to nieuzupełnieniu braków formalnych skargi polegających na doręczeniu jej odpisów oraz nieuiszczeniu wpisu od skargi. W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Natomiast zgodnie z art. 230 § 1 i 2 od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ), jest wpisem stałym i wynosi 500 złotych. Niezachowanie wymogów formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwanie skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzucenie skargi na podstawie odpowiednio art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie usunięto w wyznaczonym terminie ( art. 58 § 1 pkt 3 ) oraz od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis ( art. 220 § 3 ). Pisma Sądu o usunięcie braków formalnych skargi przez doręczenie jej odpisów w 11 egzemplarzach, a także uiszczenie wpisu od skargi, zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 15 października 2007 r., w trybie art. 72 P.p.s.a., do rąk dorosłego domownika – żony skarżącego A. K. Wskazany przez Sąd siedmiodniowy termin upływał zatem w dniu 22 października 2007 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a., skargę należało odrzucić, co też Sąd orzekł w sentencji postanowienia.