II SA/Op 500/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia odrzucić skargę. 2 Przedmiotem skargi K. S., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...], nr [...], o ustaleniu na rzecz B. i J. P. warunków zabudowy terenu położonego we wsi [...], nr ewid. gruntu A, B i C, karta mapy [...], dla inwestycji obejmującej budowę budynku inwestorskiego (obory) z towarzyszącymi przyłączami infrastruktury technicznej i budowli rolniczej. Dwoma odrębnymi pismami z dnia 10 października 2007 r. Sąd wezwał skarżącą w terminie 7 dni od dnia doręczenia każdego z wezwań do: uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 11 egzemplarzy jej odpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Obydwa pisma Sądu zostały przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone w dniu 15 października 2007r., do rąk córki skarżącej – A.S., co wynika z adnotacji na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru. W odpowiedzi na powyższe K. S. w piśmie z dnia 18 października 2007 r. wskazała na swą trudną sytuację materialną uniemożliwiającą poniesienie kosztów wpisu. Z uwagi na powyższe, referendarz sądowy przesłał skarżącej urzędowy formularz o przyznanie prawa pomocy i wezwał ją do jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie to skarżąca odebrała w dniu 26 października 2007 r., natomiast w dniu 29 października 2007 r. złożyła pismo, w którym oświadczyła, iż cofa skargę. Z uwagi na bezskuteczny upływ zakreślonego terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W aktach sprawy brak jest żądanych odpisów skargi, jak również dowodu uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi podać trzeba, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a jednym z ogólnych wymogów określonym w art. 47 § 1 P.p.s.a., jest obowiązek strony wnoszącej pismo procesowe dołączenia jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Liczba odpisów pisma procesowego i odpisów załączników jest zatem zależna od liczby stron uczestniczących w postępowaniu, a odpisy składanego pisma procesowego wraz z odpisami załączników są doręczane następnie przez Sąd wszystkim pozostałym stronom (uczestnikom) postępowania. Brak wymaganych odpisów skargi stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga strony nie może otrzymać prawidłowego biegu. Na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkuje to wezwaniem strony przez przewodniczącego, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, o uzupełnienie braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, wymaganych przez przepisy P.p.s.a., warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego, jako pisma procesowego, jest również – stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. – uiszczenie wpisu. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, od pism wszczynających postępowanie do jakich należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl natomiast przepisu § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały w sprawach skarg z zakresu zagospodarowania przestrzennego wynosi 500 zł. Jak wskazano już wyżej, niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia braków oraz uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana przez Sąd do uzupełnienia braku formalnego skargi, polegającego na dołączeniu liczby jej odpisów odpowiadającej liczbie uczestników postępowania, jak również do uiszczenia wpisu od skargi. Obydwa pisma Sądu, w których zakreślono termin uzupełnienia braków oraz pouczenie, że ich uzupełnienia należy dokonać w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zostały doręczone w dniu 15 października 2007 r. W tym miejscu podnieść trzeba, iż doręczenie wezwania nastąpiło do rąk dorosłego domownika – córki skarżącej za pisemnym pokwitowaniem, co jest jednoznaczne w skutkach z doręczeniem pisma samej skarżącej, zatem należało uznać, że doręczenie było skuteczne w świetle art. 72 P.p.s.a. Z tego względu zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin upływał z dniem 22 października 2007 r. We wskazanym przez Sąd terminie nie doszło do wykonania wezwania określonego w pierwszym z opisanych wyżej pism Sądu, tj. do uzupełnienia przez skarżącą braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie wymaganej liczby odpisów. Natomiast termin do uiszczenia wpisu został przerwany na skutek złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, który to wniosek został zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 r. pozostawiony bez rozpoznania. Bacząc na zasady ekonomii procesowej, jak również mając na uwadze treść pisma skarżącej z dnia 29 października 2007 r. dotyczącego cofnięcia skargi, Sąd uznał, iż brak jest potrzeby ponownego wyzwania skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi, zważywszy, iż bezskutecznie upłynął już termin do nadesłania odpisów skargi, co na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi samodzielną podstawę do jej odrzucenia. W tym miejscu, w związku z oświadczeniem o cofnięciu skargi, zauważyć jeszcze trzeba, że dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje zwykle rozważeniem możliwości umorzenia postępowania sądowego w oparciu o przepis art. 60 P.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie, gdyż umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy postępowanie takie zostało wcześniej skutecznie wszczęte. Innymi słowy, do uwzględnienia cofnięcia skargi i umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego może dojść jedynie wtedy, gdy nie istnieją jakiekolwiek przeszkody (np. w postaci braków formalnych lub nieuiszczenia wpisu) do merytorycznego rozpoznania prawidłowo wniesionej skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania, wymieniona w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Z tego też względu postępowanie, które nie zostało skutecznie wszczęte, a taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie, nie może zostać następnie umorzone w wyniku cofnięcia skargi. Skarga dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu podlega natomiast odrzuceniu. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 1