II SA/Op 504/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 20 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich i płatności uzupełniających postanawia odrzucić skargę. M. G. pismem z dnia 5 września 2012 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, skargę na decyzję z dnia 20 sierpnia 2012 r., nr [...] w/w organu, dotyczącą odmowy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Zażądał uznania za słuszną kwotę zwrotu środków pobranych za powierzchnię mylnie zakwalifikowaną. Ponadto zażądał uznania, że art. 72 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 w przypadku przedmiotowej sprawy nie ma zastosowania, a ewentualne sankcje wynikające z "przedeklarowania", za sprawę wewnętrzną Agencji związaną z odpowiedzialnością za wykonywaną pracę i podejmowane decyzje. Powyższa skarga nie zawierała odręcznego podpisu skarżącego, lecz komputerowo napisane jego imię i nazwisko. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, argumentując swoje stanowisko w sprawie. W wykonaniu zarządzeń z dnia 11 października 2012 r. Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz usunięcia braków formalnych skargi, przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Wezwania zawierały pouczenie, że w/w czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone osobiście skarżącemu w dniu 23 października 2012 r., co wynika z pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach sądowych sprawy (por.: k-16 akt). Do dnia wydania niniejszego postanowienia, skarżący nie odniósł się do wezwań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) - zwanej dalej: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy wskazane w powyższym przepisie, które są charakterystyczne wyłącznie dla skargi. Jednym z wymogów na podstawie przepisu art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. dotyczącym pism procesowych wnoszonych do Sądu, a więc także skargi, jest obowiązek jej podpisania przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis na dokumencie jest bowiem formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten: "Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym", opubl. Palestra 1973, nr 1, s. 11 - 12). Istnienie podpisu na skardze jako piśmie procesowym, jest zatem niezbędnym elementem formalnym tego pisma. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. W myśl znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie, przepisu § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stały wynosi 200 zł. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz uiszczenia wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieuzupełniono w terminie oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W przedmiotowej sprawie skarżący nadesłał do tut. Sądu skargę, która nie zawierała własnoręcznego podpisu skarżącego, lecz komputerowo napisane jego imię i nazwisko. W związku z powyższym, koniecznym było usunięcie braku formalnego skargi przez jej podpisanie, bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi, a także wobec nieuiszczenia wpisu od skargi w momencie jej wniesienia, dokonanie również i tej czynności. O powyższych obowiązkach skarżący został poinformowany w wezwaniach do usunięcia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi przesłanych przez Sąd, a także pouczony o konsekwencjach wynikających z braku dokonania wymienionych czynności. Wezwania powyższe zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 23 października 2012 r., który odebrał przesyłkę osobiście. Siedmiodniowy termin, w którym skarżący był zobligowany do dokonania nałożonego na niego obowiązku upłynął zatem w dniu 30 października 2012 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie usunął braku formalnego skargi, nie podpisał bowiem skargi, ani nie nadesłał egzemplarza skargi wraz ze złożonym na niej podpisem. W sprawie nie został uiszczony także żądany wpis od skargi. Stąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.