II SA/Op 508/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 22 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonanych robót budowalnych postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez I. G., zwaną dalej również skarżącą, jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 22 sierpnia 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie kluczborskim z dnia 16 maja 2017 r., nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie budowy [...] w A S.A. z siedzibą w [...] pod urządzenie [...]. W dniu 31 maja 2019 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu przesłał do tut. Sądu decyzję własną z dnia 28 maja 2019 r., nr [...] - wydaną po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] - którą uchylił decyzję ostateczną z dnia 22 sierpnia 2017 r., nr [...], i działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, odmówił nałożenia na A S.A. z siedzibą w [...] obowiązku wykonania określnych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Na wezwanie Sądu, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w piśmie z dnia 17 lipca 2019 r. wyjaśnił, że ww. decyzja z dnia 28 maja 2019 r., nr [...], jest ostateczna. Organ wskazał również, że termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął 14 czerwca 2019 r. i w tym terminie odwołanie nie wpłynęło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. W art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., określono sytuacje, w których sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Zgodnie z pkt 1 i 2 wskazanego przepisu, zdarzeniem powodującym umorzenie postępowania jest skuteczne cofnięcie skargi przez stronę oraz śmierć strony, przy spełnieniu dodatkowych warunków. Natomiast art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego może wynikać również z innych przyczyn, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć przedmiot postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Powtórzyć przyjdzie, że owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem. Dodać jeszcze trzeba, że w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. Taka sytuacja zaistnieje zwłaszcza wtedy, gdy przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia, a więc zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenia decyzji, czy też wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., 6. wydanie i powołane tam orzecznictwo, s. 950). Z akt niniejszej sprawy wynika, że już po wniesieniu skargi przez I. G., we wszczętym z urzędu postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wydał w dniu 28 maja 2019 r. decyzję o numerze [...], którą uchylił kwestionowaną przez skarżącą decyzję z dnia 22 sierpnia 2017 r., nr [...], i działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, odmówił nałożenia na A S.A. z siedzibą w [...] obowiązku wykonania określnych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z dodatkowych wyjaśnień organu wynika również, że od decyzji nr [...] nie zostało wniesione odwołanie i rozstrzygnięcie to jest ostateczne. Tym samym uznać należy, że zaskarżona do tut. Sądu decyzja z dnia 22 sierpnia 2017 r., nr [...], została wyeliminowania przez organ odwoławczy z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, konsekwencją powyższego ustalenia jest stwierdzenie, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza niemożność poddania merytorycznej ocenie przez Sąd zaskarżonej decyzji. Z kolei stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania skutkuje jego umorzeniem, na podstawie cyt. wyżej art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ponieważ przed wydaniem wyroku przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - umorzył postępowanie sądowe, o czym orzekł w sentencji postanowienia.