II SA/Op 511/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez T. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], uchylające w całości postanowienie Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia [...], nr [...], uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na adaptacji budynku gospodarczego (stodoły) zlokalizowanego na działce nr A obręb N., na warsztat mechaniki samochodowej i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2008 r. T. L. zwrócił się do Wójta Gminy Pawłowiczki o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na adaptacji budynku gospodarczego (stodoła) na warsztat mechaniki samochodowej na działce nr A w N. przy ul. [...]. We wniosku wskazano, że warsztat z trzema stanowiskami naprawczymi będzie świadczyć usługi dla ludności związane z wymianą części kompaktowych, kół i podzespołów jezdnych do 20 ton wagi pojazdu i że należy on do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raport o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Wójt Gminy Pawłowiczki zawiadomił o wszczęciu postępowania strony, w tym M. L. oraz T. L., będących właścicielami działek sąsiednich. Po zasięgnięciu opinii Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie-Koźlu, Wójt postanowieniem z dnia [...] postanowił nie nakładać na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, po czym pismem z dnia 10 marca 2008 r. wystąpił do w/w organów o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. W dniu 14 marca 2008 r. do Urzędu Gminy w Pawłowiczkach wpłynęły zażalenia M. L. i T. L. na postanowienie Wójta z dnia [...], doręczone tym stronom w dniu 4 marca 2008 r. za pisemnym pokwitowaniem. Zażalenia te zostały nadane pocztą w dniu 10 marca 2008 r., o czym świadczy data stempla pocztowego. Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski, po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy Pawłowiczki, postanowieniem z dnia [...], nr [...], postanowił uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia w zakresach wyszczególnionych w punktach 1-4, postanowienia, tj. ochrony środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacji inwestycji (pkt 1), emisji hałasu (pkt 2), gospodarki wodno-ściekowej (pkt 3) oraz gospodarki odpadami (pkt 4), wskazując, że do wydania postanowienia wykorzystano wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jako podstawę prawną powołał przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 378 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż planowana inwestycja zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia, przy czym Wójt Gminy Pawłowiczki nie stwierdził potrzeby sporządzenia raportu. Dalej organ opisał przedsięwzięcie, określając urządzenia stanowiące przewidywane wyposażenie i dodając, że ścieki przemysłowe będą gromadzone w bezodpływowym zbiorniku i wywożone do oczyszczalni ścieków oraz że przed rozpoczęciem działalności należy uregulować "stan formalno-prawny" w zakresie gospodarowania odpadami. Ponadto wykluczył możliwość transgranicznego oddziaływania inwestycji i nadmienił, że na terenie objętym inwestycją nie występują formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Na powyższe postanowienie zażalenia wnieśli M. L. i T. L., wskazując na brak w aktach dokumentacji projektowej zamierzonego przedsięwzięcia oraz danych pozwalających stwierdzić, czy w studium lub w projekcie planu zagospodarowania wsi przewidziano możliwość lokalizacji uciążliwego dla środowiska warsztatu samochodowego w zwartej zabudowie wiejskiej, w małej odległości od zabudowań sąsiednich, w tym od budynku mieszkalno-użytkowego, w którym ma być prowadzona działalność gospodarcza polegająca na urządzaniu wesel, spotkań towarzyskich i uroczystości rodzinnych. Poza tym zarzucili, że w postanowieniu nie uwzględniono okoliczności, iż odpady i stare opony gromadzone będą przy granicy działki sąsiedniej, zaś parking remontowanych samochodów zostanie usytuowany w pobliżu tarasu służącego do odpoczynku. Wskazali, że działka nr A jest wąska, co uniemożliwia wytyczenie na niej drogi awaryjnej przeznaczonej w razie pożaru na ewakuację samochodów i na dojazd jednostek straży pożarnej. Nadto podnieśli, iż nie przedstawiono dokumentacji określającej przewidywane rozwiązania w zakresie dostaw energii elektrycznej i wody. Żalący zarzucili, że w sprawie wydawane są orzeczenia bez odczekania na wynik postępowania zażaleniowego dotyczącego wcześniejszych postanowień oraz że pomimo zakwestionowania decyzji Wójta Gminy Pawłowiczki, organ ten wystąpił do Starosty o uzgodnienie realizacji inwestycji. Poza tym wnoszący zażalenie stwierdzili, iż nie wzięto pod uwagę ich zastrzeżeń dotyczących dokumentacji sprawy, jak również faktu, że inwestor dysponuje działkami położonymi z dala od zwartej zabudowy, gdzie planowany warsztat nie będzie tak uciążliwy dla ludzi i środowiska. W wyniku rozpatrzenia obu zażaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia [...], nr [...], opartym o przepis art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a., uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło przebieg postępowania, podając, iż Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski przesyłając zażalenie do Kolegium stwierdził, że nie był informowany o wniesieniu zażalenia na postanowienie Wójta ani o odwołaniu od decyzji tego organu, tymczasem zażalenie to zostało uwzględnione i postanowieniem z dnia [...] Kolegium uchyliło postanowienie Wójta Gminy Pawłowiczki z dnia [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dalej organ odwoławczy powołał przepisy art. 46 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 oraz ust. 4a, a także art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) i opisując procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Kolegium wskazało na wymóg uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia m.in. ze starostą jako organem ochrony środowiska, podając, że występując o uzgodnienie organ przedkłada wniosek o wydanie decyzji, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane, oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania, jeśli jest on uchwalony. Podnosząc, że z uwagi na konieczność uzyskania pełnej dokumentacji postępowanie uzgodnieniowe jest prowadzone dopiero po zakończeniu procedury związanej z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, Kolegium stwierdziło, iż Wójt Gminy Pawłowiczki wystąpił o uzgodnienie, pomimo że jego postanowienie nie było ostateczne, natomiast Starosta nie ustalił, czy kwestia sporządzenia raportu została definitywnie rozstrzygnięta, co wobec późniejszego usunięcia z obrotu prawnego tego postanowienia stanowi istotną wadliwość skutkującą wydaniem orzeczenia w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium wskazało, że starosta uzgadniający warunki realizacji przedsięwzięcia może wypowiadać się tylko odnośnie kwestii objętych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i tylko w zakresie własnych kompetencji i z tego względu musi ocenić, czy przedsięwzięcie nie przedstawia sobą zbytniego zagrożenia dla środowiska, czy zaplanowano działania minimalizujące szkodliwy wpływ inwestycji na środowisko oraz czy nie istnieją przesłanki, które w świetle obowiązującego prawa uniemożliwiają jej realizację. Natomiast ocena stanu uzbrojenia terenu ma miejsce przy ustalaniu warunków zabudowy, zaś wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej – przy pozwoleniu na budowę, będącymi odrębnymi postępowaniami. Kolegium uznało, że zaskarżone postanowienie Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego uchybia przepisom art. 126 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a., gdyż organ nie podał motywów rozstrzygnięcia. W końcowej części uzasadnienia Kolegium skonkludowało, iż organ pierwszej instancji winien się wstrzymać z dokonaniem uzgodnienia do czasu ostatecznego załatwienia sprawy raportu oddziaływania na środowisko, gdyż dokument ten – jeśli zostanie sporządzony – będzie elementem materiału dowodowego podlegającego uwzględnieniu przed wydaniem rozstrzygnięcia. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na błędną pisownię uczestników postępowania o nazwisku C. We wniesionej skardze T. L., zaznaczył, że oba organy opiniujące uznały, iż nie zachodzi konieczność sporządzenia raportu, natomiast zarówno podnoszone przez sąsiadów - M. L. i T. L. zarzuty odnośnie szkodliwości i uciążliwości dla środowiska planowanego warsztatu, jak i domaganie się raportu środowiskowego są bezzasadne, stanowią elementy wydłużania sprawy oraz zatrzymania postępowania inwestycyjnego. Skarżący podniósł, iż poziom hałasu jego przyszłego warsztatu na granicy działki z sąsiadami będzie mieścił się w normie, a działalność prowadzona będzie na przestrzeni zamkniętej w otoczeniu jego budynku mieszkalnego i gospodarczego i nie będzie wykraczać poza granice murów warsztatu w stronę sąsiadów L. z uwagi na wstępującą znaczną różnicę terenu około 4 m (skarpa). Ponadto skarżący wskazał, że odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne, np. zużyte opony, oleje, smary, czyściwa, przechowywane będą w specjalnych pojemnikach, które zostaną umiejscowione pod zadaszeniem oraz będą zabezpieczone przed osobami trzecimi, a następnie odbierane przez wyspecjalizowany podmiot. Poza tym przewidywany pobór wody i energii nie spowoduje zakłóceń w dostawie dla innych osób. Z kolei ścieki bytowe będą odprowadzane do istniejącego szamba bezodpływowego, a potem usuwane przez jednostki wyspecjalizowane w tym zakresie, natomiast wody opadowe odprowadzane są do istniejącej już kanalizacji burzowej gminy. Warsztat będzie ogrzewany z istniejącej już kotłowni domu mieszkalnego. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie przed Sądem w dniu 9 grudnia 2008 r. pełnomocnik T. L. – D. L. dodatkowo wskazał na brak drogi pożarowej oraz zbyt małe przekroje rur wodociągowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego, obowiązującego w dacie wydawania aktu, a także prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Sprawa ta wyznacza bowiem zakres kontroli sądowej, poza który Sąd wyjść nie może. Wskazane w art. 134 § 1 P.p.s.a związanie Sądu granicami sprawy powoduje tym samym, iż Sąd nie może w zakresie badania legalności zaskarżonego aktu, wyrażać żadnych ocen prawnych w sprawie innej, odrębnej w stosunku do tej, która była przedmiotem kontrolowanego postępowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a. okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi - skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie rozważań podkreślić trzeba, że zakres rozpoznania niniejszej sprawy determinuje okoliczność, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. Dla dokonania oceny, czy nie doszło do naruszenia tych przepisów, konieczne jest przytoczenie ich treści i wskazanie, że stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Natomiast w myśl art. 144 K.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Wydanie postanowienia w oparciu o te unormowania oznacza, że w sprawie wydano postanowienie o charakterze kasacyjnym, i że kontrola legalności takiego aktu administracji przez sąd administracyjny ogranicza się do zbadania, czy istotnie spełnione zostały przesłanki wynikające z jego brzmienia. Zaznaczyć dodatkowo należy, że kasacyjny typ rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy może być stosowany wyjątkowo, tyko wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Przesłanką jego wydania jest bowiem stwierdzenie, że do rozpatrzenia sprawy konieczny jest taki zakres postępowania wyjaśniającego, jaki został wskazany przez ustawodawcę w art. 138 § 2 K.p.a., a mianowicie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Na tle powyższych uregulowań w doktrynie ukształtowane zostało stanowisko, że warunek ten jest spełniony gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem w szczególności, gdy organ pierwszoinstancyjny nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub gdy to postępowanie zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe, np. postanowienie wydane na podstawie art. 106 K.p.a. bez przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 606-607 oraz 620). Innymi słowy - chodzi tu o takie sytuacje wadliwości postępowania wyjaśniającego, których organ odwoławczy w ramach kompetencji wynikających z art. 134 K.p.a. nie jest w stanie sanować przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnął analizowaną sprawę, wydając postanowienie kasacyjne i przekazując sprawę będącą przedmiotem zaskarżonego postanowienia do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdyż postępowanie zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji z naruszeniem norm procesowych, w szczególności dotyczących przebiegu postępowania wyjaśniającego. Wyjaśniając motywy, jakie legły u podstaw takiego stanowiska od razu należy wskazać, że materialnoprawną podstawą wydanych rozstrzygnięć były przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150), obowiązującej w dacie ich wydawania. Powyższy akt prawny w dziale VI zawiera regulacje dotyczące postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, będącego odrębną, szczególną procedurą administracyjną, na podstawie której określa się środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, kończącej się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 46 i nast.). Decyzja ta, zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt 2 i ust. 4a omawianej ustawy, wydawana jest przez właściwy organ m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, jak również przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z kolei na zasadzie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przewidziana została w ramach procedury dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko obligatoryjna procedura uzgodnieniowa. Wedle tego przepisu organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem tejże decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska, jakim – stosownie do treści art. art. 378 ust. 1 omawianej ustawy – w zależności od kategorii przedsięwzięcia jest starosta, wojewoda bądź marszałek województwa. Przyjęte w omawianym przepisie rozwiązanie pozwala przyjąć, że procedura uzgodnieniowa winna być prowadzona zgodnie z art. 106 K.p.a., w myśl którego jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenie opinii, lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Formą zajęcia stanowiska przez organ jest postanowienie (§ 5). W art. 48 ust. 3 analizowanej ustawy została przy tym określona dokumentacja, jaką organ prowadzący postępowanie przedkłada występując o uzgodnienie do organu uzgadniającego. Katalog dokumentów jest zamknięty i obejmuje: wniosek o wydanie decyzji, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane, a także wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zarazem wskazać należy, że organ uzgadniający nie może żądać żadnych innych dokumentów; jednakże ma prawo przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (art. 106 § 4 K.p.a.), w tym związanego z prawidłowością przedstawionej mu dokumentacji. W tym miejscu należy zauważyć, że analizowana ustawa Prawo ochrony środowiska w art. 51 ust. 1 wprowadza podział przedsięwzięć w zależności od tego, czy sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko ma charakter obligatoryjny czy fakultatywny. Do drugiej grupy należą przedsięwzięcia wymienione w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., dla których obowiązek sporządzenia raportu lub brak potrzeby jego sporządzenia stwierdza się w drodze postanowienia (art. 51 ust. 2 tej ustawy). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zgodzić sięz poglądem organu odwoławczego, że prowadzący postępowanie Wójt Gminy Pawłowiczki mógł dokonać uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanej przez skarżącego inwestycji polegającej na adaptacji stodoły na warsztat mechaniki samochodowej z organem ochrony środowiska, jakim w niniejszej sprawie był Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski dopiero w sytuacji, gdy możliwe było przedłożenie organowi uzgadniającemu pełnej dokumentacji niezbędnej do wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia. Nie ulega wątpliwości, że dokumentacja ta obejmuje również raport o oddziaływaniu na środowisko. Zważywszy, iż w rozpoznawanej sprawie planowana inwestycja - warsztat mechaniki samochodowej - mieści się w zakresie objętym przepisem § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia, wymieniającym takie inwestycje, jak stacje obsługi lub remontowe środków transportu i z tego względu należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stąd kwestia obowiązku sporządzenia raportu lub brak potrzeby jego sporządzenia winna być prawomocnie przesądzona przed wydaniem przez organ uzgodnieniowy postanowienia w kwestii uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Tymczasem zestawienie dat wydawanych aktów prowadzi do konkluzji, że Wójt Gminy Pawłowiczki w dniu 10 marca 2008 r. wystąpił do Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego o dokonanie uzgodnienia, co miało miejsce wprawdzie po upływie siedmiu dni od daty wydania postanowienia w przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu, jednak powyższe postanowienie nie było jeszcze ostateczne, gdyż zostało ono doręczone stronom postępowania w dniu 4 marca 2008 r., zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał dopiero z dniem 11 marca 2008 r. Zażalenia wpłynęły do Urzędu Gminy Pawłowiczki w dniu 14 marca 2008 r., nadane pocztą w dniu 10 marca 2008 r. Z drugiej strony należy uznać, że Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski z kolei zaniedbał poczynienia jakichkolwiek własnych ustaleń, zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych, do czego był uprawniony z mocy art. 106 § 4 K.p.a., i nie ustalił jednoznacznie, czy w dacie wydawania przezeń postanowienia kwestia obowiązku sporządzenia raportu została ostatecznie rozstrzygnięta. Wobec skutecznego wniesienia zażaleń, postanowienie Wójta Gminy Pawłowiczki w sprawie raportu oddziaływania na środowisko zostało uchylone ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i w dacie rozpatrywania zażalenia na uzgodnieniowe postanowienie Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego postanowienie Wójta było wyeliminowane z porządku prawnego. Rozpatrując zażalenia na postanowienie Starosty organ odwoławczy był obowiązany brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu rozstrzygania przezeń sprawy, zatem okoliczność, że kwestia obowiązku sporządzenia raportu nadal pozostawała otwarta, rzutowała na ocenę postanowienia Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego. Brak ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko uniemożliwiał dokonanie przez Starostę Kędzierzyńsko-Kozielskiego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, co stanowiło istotną wadliwość przesądzającą o konieczności wydania przez organ odwoławczy orzeczenia w trybie art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a., gdyż niewątpliwie takie naruszenie procedury nie mogło zostać sanowane w toku postępowania odwoławczego bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Oceniając nadal zaskarżone postanowienie wskazać na marginesie należy, że zasadnie organ odwoławczy określił zakres uprawnień starosty dokonującego - jako organ ochrony środowiska - uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięć w trybie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Poza tym, w ocenie Sądu, trafnie organ odwoławczy wskazał, że postanowienie Starosty Kędzierzynsko-Kozielskiego pozbawione jest w istocie uzasadnienia faktycznego, gdyż poza przedstawieniem stanu faktycznego sprawy i przebiegu postępowania, organ pierwszej instancji nie zawarł motywów swojego stanowiska wyrażonego w sentencji postanowienia. Tym samym organ uchybił wymogom określonym w art. 124 § 2 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a., w myśl których postanowienie organu pierwszej instancji, na które służy zażalenie oraz postanowienie wydane na skutek zażalenia na postanowienie, muszą zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z przedstawionych wyżej względów należało stwierdzić, że w postępowaniu odwoławczym zaistniały przesłanki natury procesowej do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, natomiast Sąd nie doszukał się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procedury, które mogłoby uzasadniać wyeliminowanie z porządku prawnego zaskarżonego postanowienia. Argumentów w tym zakresie nie mogły dostarczyć stwierdzenia zawarte w skardze, gdyż odnosiły się one do szczegółów funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia i braku jego uciążliwości. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.