II SA/Op 519/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. na Burmistrza [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 9 września 2007 r. I. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na Burmistrza [...]. Wskazując w niej na swoją trudną sytuację życiową, spowodowaną niskimi dochodami, nieustającymi konfliktami z sąsiadami oraz wspólnym zamieszkiwaniem z K. C., jak również opisując naganne w jej ocenie zachowania sąsiadów, skarżąca sformułowała w skardze wniosek o zmianę mieszkania oraz o zmianę opiekunki. W odpowiedzi na skargę, zredagowanej w postaci pisma skierowanego do skarżącej, Burmistrz [...] poinformował, iż wobec ustaleń przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 237 § 1 i 2 K.p.a. uznał skargę I. D. za niezasadną. Argumentując swoje stanowisko podał, iż Urząd Miejski nie jest właściwy do rozpatrywania kłótni, sporów rodzinnych, międzysąsiedzkich oraz spraw związanych z kradzieżami. Właściwymi w tym zakresie są Policja, prokuratura oraz sądy. Wskazał również, iż od 2000 r. skarżąca objęta jest pomocą społeczną, z której w różnych formach skorzystała również w 2006 r. oraz roku bieżącym. W dniu 23 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wezwał I. D. do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji; postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczone zostały skarżącej pod adresem wskazanym w skardze, w dniu 26 października 2007 r., co potwierdza zwrotne pocztowe poświadczenia odbioru przesyłki. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął dnia 2 listopada 2007 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca do chwili wydania niniejszego postanowienia nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - zwanej dalej P.p.s.a., określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, iż skarga - poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym - winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1); oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (pkt 2) oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zaś zostały w art. 46 P.p.s.a. Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez Sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z treści skargi wniesionej przez I. D. nie wynikało, jakiego aktu bądź czynności organu skarga ta dotyczy. Ponadto nie zostało w niej określone naruszenie prawa, bądź interesu prawnego, chociażby przez ogólne wskazanie, na czym owo naruszenie zdaniem skarżącej miało polegać. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. uznać zatem należało, iż skarga nie spełnia wymogów określonych w pkt 1 i 3 tego przepisu. Skoro skarga nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 57 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a., należało wezwać I. D. do ich uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Z uwagi na to, że skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków, do czasu upływu zakreślonego terminu (a nawet do czasu wydania niniejszego postanowienia) nie uzupełniła braków formalnych, uznać należało, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.