II SA/Op 521/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 13 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu A. H. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej D. B., obejmujące wynagrodzenie w kwocie 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu przyznał D. B. prawo pomocy, przez m.in. ustanowienie radcy prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 13 sierpnia 2014 r., nr [...]. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona radca prawny A. H. Wyznaczony pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącego na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r., co potwierdza protokół z rozprawy, znajdujący się w aktach sprawy (karta: 121 akt). Z protokołu wynika także, że pełnomocnik wniósł na rozprawie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: W myśl art. 250 P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.), określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W myśl § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. W przypadku postępowania przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis § 14, różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wskazać też należy, że w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Mając na względzie przywołane regulacje, orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentowanie strony przed Sądem I instancji, w wysokości 240 zł na zasadzie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia. Wynagrodzenie to podwyższył o stawkę podatku od towarów i usług, która wynosi w tym wypadku 55,20 zł. O powyższym referendarz sądowy orzekł jak w sentencji, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.