II SA/Op 522/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 3 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego na skutek wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu T. W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Z. M., obejmujące wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym podatek VAT w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, przyznał Z. M. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym m.in. ustanowienie skarżącej radcę prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 3 października 2013 r., nr [...]. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika Z. M. został wyznaczony radca prawny T. W.. Z akt sprawy wynika, że na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r., w imieniu pełnomocnika skarżącego stawił się aplikant radcowski Ł. K., który wniósł m.in. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały opłacone ani w części, ani w całości. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji i określił, że decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 2 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych, rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Z powyższego rozporządzenia wynika, że przyznanie adwokatowi wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy następuje na jego wniosek, który powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 16 rozporządzenia). W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jak również oświadczenie, że nie zostały one pokryte ani w części, a w całości zostało złożone do protokołu rozprawy, odbytej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w dniu 25 marca 2014 r. Wprawdzie czynności tych dokonał aplikant radcowski Ł. K., upoważniony w zastępstwie na zasadzie art. 35¹ ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U z 2010 r. Nr 10, poz. 65 z późn. zm.), przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego T. W., a nie sam pełnomocnik, to referendarz sądowy uznał, że zgłoszony wniosek jest skuteczny. Przywołany art. 35¹ ustawy, nie daje bowiem zastępcy statusu pełnomocnika procesowego, gdyż działa on jedynie za pełnomocnika i w jego imieniu. Tym samym, zastępca nie wchodzi w miejsce pełnomocnika z urzędu (tak jak substytut), a choć jego czynności wywołują skutek wobec strony, to jednak nie dlatego, że jest pełnomocnikiem, lecz że działa w imieniu pełnomocnika (por.: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt III CZP27/06, LEX 182874). Wobec przywołanych okoliczności referendarz uznał, że został spełniony wymóg zawarty w § 16 rozporządzenia, warunkujący dalsze rozpoznanie złożonego wniosku. Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawka minimalna za udział radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Ponieważ przedmiotem skargi nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego stąd też wspomniana kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług (240 x 23%), tj. 55,2 zł. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności, pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 P.p.s.a.