II SA/Op 525/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 12 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym na skutek zażalenia skarżącej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Op 525/17 o odrzuceniu skargi postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę I. M. na postanowienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 12 października 2017 r., nr [...]. Pełnomocnik skarżącej – adwokat A. T., pismem procesowym z dnia 20 lutego 2018 r., nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 21 lutego 2018 r. (data stempla), a nazwanym: "skarga kasacyjna", zaskarżył w całości zapadłe w sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 lutego 2018 r. o odrzuceniu skargi. Na skutek zarządzenia z dnia 28 lutego 2018 r., pełnomocnik skarżącej został wezwany w terminie 7 dni do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez nadesłanie oryginału pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu skarżącej lub jego kopii potwierdzonej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za zgodność z oryginałem. Wezwanie o powyższej treści zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 marca 2018 r., co wynika z adnotacji i podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. k-36 akt sądowych). Pomimo upływu wyznaczonego terminu, do akt sprawy nie dołączono stosownego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; dalej: "ustawa zmieniająca"), dokonano istotnej nowelizacji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej zwanej: "P.p.s.a.". Zmiana dotyczyła między innymi art. 173 § 1 P.p.s.a., któremu nadano brzmienie: "Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego" (art. 1 pkt 48 ustawy zmieniającej). W konsekwencji zmianie uległ również art. 194 P.p.s.a. poprzez dodanie w § 1 punktu 1a, stanowiącego, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. (art. 1 pkt 57 ustawy zmieniającej). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 2 ustawy zmieniającej, przepisy P.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Powyższy zapis oznacza, że po wejściu w życie ustawy zmieniającej środkiem zaskarżenia postanowień odrzucających skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi jest zażalenie bez względu na to, w jakiej dacie sprawa ta została wszczęta. W niniejszej sprawie rozpatrywane pismo procesowe, zatytułowane "skarga kasacyjna", wniesione zostało od postanowienia zapadłego dnia 2 lutego 2018 r., czyli niewątpliwie po wejściu w życie ustawy zmieniającej (to jest po 15 sierpnia 2015 r.). W ocenie Sądu, pismo to - pomimo że zostało nazwane skargą kasacyjną, należy uznać w świetle wyżej przywołanych regulacji - za zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 lutego 2018 r. o odrzuceniu skargi. Zgodnie z art. 194 § 2 P.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Stosownie do treści art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Do zażaleń, na podstawie powołanego wyżej artykułu, stosuje się również przepis określający sposób składania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, na podstawie art. 177 § 1, art. 194 § 2 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., pełnomocnik skarżącego powinien złożyć zażalenie na postanowienie z dnia 2 lutego 2018 r. w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia, na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 7 lutego 2018 r., zatem siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upływał 14 lutego 2018 r. Tymczasem pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Sądu dopiero dnia 21 lutego 2018 r., czyli po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W tej sytuacji zażalenie, jako spóźnione, podlega odrzuceniu. Nie mniej istotne jest również to, że pełnomocnik skarżącego nie wykonał wezwania, które skierowano do niego na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. W rozpatrywanym przypadku do zażalenia pełnomocnika skarżącego nie przedłożono pełnomocnictwa lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa, choć należało to uczynić, gdyż dokumenty te w niniejszej sprawie nie zostały wcześniej złożone. Zatem, zażalenie to nie spełniało wymogu opisanego w art. 46 § 3 P.p.s.a. i dlatego konieczne stało się wystosowanie wspomnianego wezwania. Biorąc pod uwagę datę jego doręczenia, czyli 6 marca 2018 r., uznać należało, że ostatnim dniem terminu do jego wykonania był dzień 13 marca 2018 r. Termin ten upłynął jednak pełnomocnikowi skarżącego bezskutecznie. W opisanej sytuacji zażalenie podlega odrzuceniu, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., zarówno ze względu na wniesienie go po upływie terminu, jak i na nieuzpełnienie jego braku formalnego