II SA/Op 528/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na Gminę K. w przedmiocie uprawnienia do lokalu socjalnego postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 10 września 2007 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, R. W. zwrócił się o zajęcie stanowiska przez Sąd w sprawie czynności Wydziału Polityki Mieszkaniowej Spraw Socjalnych i Zdrowia w K., związanych z przydziałem lokalu mieszkalnego. W dalszej części pisma skarżący w sposób szczegółowy opisuje przebieg postępowania umieszczenia go na liście osób oczekujących na przydział lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego Gminy K. i wyraża swoje niezadowolenie z odległej pozycji, pod jaką został zarejestrowany na tej liście. Odpowiadając na skargę, radca prawny M. P. działający w imieniu Gminy K., wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpatrywania skargi w przedstawionej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) – zwaną dalej ustawą, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 ustawy, a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Skarżący w istocie kwestionuje sposób dokonywania najmu lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego Gminy, która to kwestia jest regulowana przez przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm. ), przepisy Kodeksu cywilnego ( Dz. U. Nr 19 z 1964 r., poz. 93 ze zm. ) oraz uchwały Rady Miejskiej w K. w sprawie określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy ( Dziennik Urzędowy Województwa Opolskiego z 2006 r. Nr 42, poz. 1354 ). Przedstawiony spór ma zatem w istocie charakter cywilnoprawny. Sprawa z zakresu prawa cywilnego jest natomiast sprawą normowaną przez przepisy kodeksu postępowania cywilnego ( art. 1 kpc ). Zgodnie zaś z art. 2 kpc, do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.