II SA/Op 529/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie funkcjonariusza Policji postanawia: odrzucić skargę. Skarżący R. S. w dniu 31 lipca 2006 r. (data stempla pocztowego), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zatytułowaną "Pozew przeciwko Komendzie Wojewódzkiej w Opolu", w której podniósł, że sprawa dotyczy "nie przyznania prawnie nabytych praw emerytalnych podczas pracy w KW MO Opole". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu działając na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Prawem o postępowaniu, w dniu 9 sierpnia 2006 r. przesłał skargę R. S. do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, celem nadania jej biegu na podstawie art. 54 § 2 i 3 Prawa o postępowaniu i udzielenia odpowiedzi oraz nadesłania akt administracyjnych. W odpowiedzi na skargę z dnia 23 sierpnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w Opolu poinformował, że nie jest on organem, o którym mowa w art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu, od dnia zwolnienia ze służby R. S. tj. od dnia 15 lutego 1984 r. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Opolu nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne (wszczęte z urzędu lub na wniosek wyżej wymienionego) w szczególności w zakresie przyznania prawa do zaopatrzenia emerytalnego, które mogłoby być przedmiotem skargi. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby więziennej oraz ich rodzin w związku z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 marca 2004 r. (Dz. U. nr 43, poz. 405) w sprawie organu emerytalnego właściwego do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego w wyżej wskazanych służbach, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji Dyrektor Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Decyzję doręcza się zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem, o przysługującym mu prawie odwołania się do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu Postępowania cywilnego. Odwołanie do sądu przysługuje również w przypadku niewydania decyzji przez organ emerytalny decyzji w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku. W konsekwencji Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że nie jest organem właściwym do nadania biegu skardze R. S. i odesłał skargę wraz z załącznikami i kopertą. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2006 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji; postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Wezwanie to zawierało pouczenie, że nie usunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie to R. S. odebrał w dniu 3 września 2006 r. i odpowiedział na nie pismem z dnia 7 września, złożonym do tut. Sądu w dniu 8 września 2006 r., wskazał w nim, że jego skarga dotyczy Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu Wydział Spraw Emerytalnych, w jej archiwum znajdują się bowiem dokumenty do zaskarżenia, których nie wydani mu pomimo jego pisemnej prośby, otrzymał jedynie świadectwo pracy, które zostało załączone do skargi. Skarżący podał, że domaga się emerytury za lata przepracowane w KW MO Opole oraz, że został naruszony art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (tekst jednolity Dz. U. Nr 23, poz. 136 z dnia 11 czerwca 1973 r.). R. S. dołączył do pisma z dnia 7 września 2006 r. dwa załączniki w kserokopii, a mianowicie: 1. odpowiedź z dnia 21 października 1985 r. Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Opolu na pozew R. S. z dnia 29 września 1985 r. o przyznanie mu emerytury, 2. wyrok z dnia 23 sierpnia 1985 r. Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu Wydział IV, wydany wskutek rozpoznania odwołania R. S. od decyzji Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Opolu z dnia 25 kwietnia 1985 r., nr [...] odmawiającej mu prawa do milicyjnej renty inwalidzkiej, oddalający to odwołanie i przekazujący wniosek o prawo do wysługi emerytalnej z tytułu służby w MO organowi rentowemu – Wojewódzkiemu Urzędowi Spraw Wewnętrznych w Opolu do rozpatrzenia i wydania stosownej decyzji. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wezwał skarżącego ponownie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy w związku z pismem R. S. z dnia 7 września 2006 r., skarży on bezczynność Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu, Wydział Spraw Emerytalnych, jeżeli tak to czy składał zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia tj. Komendanta Głównego Policji w Warszawie. Wezwanie to zawierało pouczenie, że nie usunięcie braków formalnych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania spowoduje odrzucenie skargi. R. S. odebrał to wezwanie w dniu 19 października 2006 r. i w tym samym dniu złożył na nie odpowiedź na piśmie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wskazał w nim, że jego skarga dotyczy Komendy Wojewódzkiej w Opolu, Wydział Emerytalny, wskazał przy tym, że "nie składa zażalenia na bezczynność Komendy Wojewódzkiej Policji, lecz na łamanie prawa przez w/w organ" Ponadto podniósł, że Wojewódzki Sąd Pracy odmówił mu praw emerytalnych, które legalnie nabył, powołując się na inną ustawę niż ustawa z 1959 roku, na podstawie której był przyjmowany do służby. Podał, że wszystkie odpisy skarg do jednostek wyższej instancji są w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Opolu, a na jego pisemną prośbę wydano mu jedynie świadectwo pracy, które znajduje się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zakres działania sądów administracyjnych wyznacza pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej i został on określony w art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a.; Art. 3. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Art. 4. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W pierwszej kolejności należy podnieść, że Sąd nie znajdując w skardze R. S. elementów pozwalających zakwalifikować, ją jako skargę z zakresu spraw sądowoadministracyjnych, wezwał skarżącego do uzupełnienia jej braków formalnych. Wymagania formalne skargi wskazane zostały w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., powinna ona zawierać niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu prawnego lub czynności: 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy: 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jeśli skarga nie spełnia tych wymogów, Sąd wzywa stronę do ich uzupełnienia, jako braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.s.a. R. S. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez: oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Skarżący nie uzupełnił wskazanych braków formalnych skargi, nie wskazał organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, podał jedynie, że skarga dotyczy Komendy Wojewódzkiej w Opolu Wydział Spraw Emerytalnych, czyli wskazał na wydział jednostki organizacyjnej struktur Policji nie będący organem administracji publicznej, nie podał też aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, tym samym nie określił na czym jego zdaniem polega naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. Wobec tego, że R. S. wskazał w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jedynie ogólnie, że skarga dotyczy Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu wydział Spraw Emerytalnych i wyjaśnił, że akta do zaskarżenia znajdują się w archiwum Komendy oraz stwierdził, że naruszony został art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy MO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział II wezwał skarżącego ponownie do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez sprecyzowanie czy skarży on bezczynność Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu, Wydział Spraw Emerytalnych, a jeżeli tak to czy składał skargę na bezczynność organu to jest Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu do organu wyższego stopnia, czyli Komendanta Głównego Policji w Warszawie. W odpowiedzi na ponowne wezwanie skarżący wyjaśnił, że możliwa droga służbowa łącznie ministrem Spraw Wewnętrznych została wyczerpana, a jego skarga dotyczy Komendy Wojewódzkiej w Opolu, Wydział Emerytalny, wskazał też, że "nie składam zażalenia na bezczynność KW Policji lecz na łamanie prawa przez w/w organ". W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżący nie wskazał, pomimo dwukrotnego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, decyzji, postanowienia lub aktu wydanego w postępowaniu administracyjnym, ani czynności, z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które mogłyby być przedmiotem skargi, a co za tym idzie nie wskazał organu, którego działalności lub bezczynności dotyczy skarga, ani też naruszenia prawa bądź interesu prawnego. W związku z powyższym Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.s.a., z uwagi na nie uzupełnienie jej braków formalnych.