II SA/Op 531/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie warunków zabudowy terenu skargi kasacyjnej M. D. i R. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Op 531/08 postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. D. D., M. D. i R. D., pismem z dnia 28 sierpnia 2008 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], Nr [...], umarzającą postępowanie z odwołania M. D. i D. D. od decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia [...], Nr [...] o ustaleniu na rzecz M. S. warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym i wbudowanym garażem, na części działki nr A k.m.[...], położonej w P. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 października 2008 r. powyższa skarga została rozdzielona na trzy odrębne skargi. Skarga M. D. została wpisana do Repertorium sądowego pod numerem II SA/Op 531/08. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę M. D., z powodu niuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej, a także uczestnikom postępowania, w tym R. D., który w odpowiedzi na powyższe wniósł pismo z dnia 20 listopada 2008 r. Podniósł w nim, że sprawa sygn. akt II SA/Op 531/08 powinna być połączona z wcześniej toczącym się przed tut. Sądem postępowaniem z jego skargi. Ponadto będąc współwłaścicielem, wraz z D. D. i M. D. drogi dojazdowej, nie rozumie próby zalegalizowania w Urzędzie Gminy w Lubszy, jako nabywcy i właściciela tego terenu K. K. Stanowi to, jego zdaniem, bezprawną ingerencję tych dwóch podmiotów w jego własność, bez jego wiedzy i zgody. Wskazał też, że ciągłe omyłki pojawiające się w pismach czy dokumentach z Urzędu Gminy w Lubszy, w jego ocenie, świadczą o ingerencji w sprawę osób trzecich. Koszty wyjaśniania swoich pomyłek powinien zatem ponosić sam urząd. Uczestnik postępowania R. D. został zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 listopada 2008 r., wezwany do oznaczenia rodzaju pisma z dnia 20 listopada 2008 r., w terminie 7 dni od jego otrzymania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Uczestnik w odpowiedzi na nie złożył pismo z dnia 4 grudnia 2008 r., w którym określił swoje pismo z dnia 20 listopada 2008 r. jako zażalenie M. D. na wytycznie z jej terenu, bez jej zgody i wiedzy, działki o nr B. Oświadczył, że on nie zlecał nikomu takiej czynności, a jej zleceniodawcą, jak wynika z ich ustaleń, jest K. K. R D wskazał też, że oskarża K. K. o próbę zalegalizowania się jako nabywca i właściciel wszystkich jego gruntów. Świadczyć ma o tym, wykryte przez niego, omyłkowe przypisanie K. K. działki nr B w Urzędzie Gminy w Lubszy. Pismo z dnia 4 grudnia 2008 r. podpisała także M. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna M. D. i R. D. podlega odrzuceniu. Rozpocząć wypada od uwagi, że co prawda skarżący oznaczyli swoje pismo z dnia 20 listopada 2008 r., uzupełnione pismem dnia 4 grudnia 2008 r. jako zażalenie, jednakże Sąd uznał je za skargę kasacyjną, biorą pod uwagę, że każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997r., III CKN 289/97, publ. OSNC 1998/5/90). W świetle art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej P.p.s.a.),od wydanego przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zapadłe zatem w niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi można było zaskarżyć jedynie poprzez wywiedzenie skargi kasacyjnej, a nie zażalenia. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądowym, aby wniesienie skargi kasacyjnej wywołało skutek w postaci wszczęcia sądowo-administracyjnego postępowania drugoinstancyjnego musi dojść do łącznego spełnienia 5 warunków: 1) skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 P.p.s.a.) 2) skargę wniosi uprawniony podmiot (art. 173 § 2 P.p.s.a.), 3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 P.p.s.a.), 4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 P.p.s.a.), 5) skarga została należycie opłacona (art. 221 P.p.s.a.). Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 P.p.s.a.). Skargę kasacyjną, zawartą w dwóch wyżej wskazanych pismach M. D. i R. D. wnieśli do Sądu osobiście. Zgodnie z art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, może też ją sporządzić sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Skargę kasacyjną na rzecz strony może też wnieść prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wniesienie skargi kasacyjnej przez samą stronę, jeśli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., nie jest brakiem formalnym, usuwalnym w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a w myśl którego przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma strony, wskutek których nie może ono otrzymać prawidłowego biegu. Taka skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2004r. , sygn. akt FSK 3/04, (opublikowanym Monitor Prawniczy 2004/5/202). Zgodnie z jego tezą "Sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 P.p.s.a., jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie." Skarżący sporządzili skargę kasacyjną osobiście, a ponieważ nie posiadają on kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 2 P.p.s.a, skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem nieusuwalnym, nakazującym także jej odrzucenie na mocy art. 178 P.p.s.a jako niedopuszczalnej. W związku z tym orzeczono jak w sentencji postanowienia.