II SA/Op 532/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 3 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wymeldowania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 3 września 2012 r., nr [...], wydane na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 K.p.a., którym odmówiono M. D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 20 marca 2012 r., nr [...], wydanej w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: W dniu 16 września 2011 r. do Urzędu Miasta Kędzierzyna-Koźla wpłynęło pismo Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie-Koźlu, z dnia 14 września 2011 r., zawierające prośbę o wydanie decyzji w sprawie wymeldowania J. O. i M. D. z mieszkania położonego w [...] przy ul. [...]. Zaznaczono w nim, że osoby te nie przebywają we wskazanym lokalu. Ponadto wyjaśniono, że J. O. podnajęła mieszkanie bez zgody wynajmującego, a zawarta z nią umowa najmu została rozwiązana z dniem 31 maja 2010 r. Wprawdzie wystąpiła ona do sądu o ustalenie, że umowa najmu nie ulega rozwiązaniu, jednak powództwo to zostało oddalone w dniu [...] (sygn. akt [...]), a lokal został protokolarnie przekazany do dyspozycji [...] w dniu 13 września 2011 r. Do pisma załączone zostały kserokopie dokumentów, w tym m.in. protokół zdawczo odbiorczy z dnia 13 września 2011 r., wyrok Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu, Wydział I Cywilny, z dnia [...], sygn. akt [...]), umowa najmu z dnia 4 sierpnia 1998 r. oraz wypowiedzenie tej umowy. Dnia 16 września 2011 r., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla, Kierownik Wydziału Spraw Obywatelskich wystosował do J. O. i M. G., na adres ich zameldowania, zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie o wymeldowanie ich w drodze decyzji z lokalu przy ul. [...]. Zawiadomienie, pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki, zostało zwrócone do organu z powodu jej niepodjęcia. W dniu 21 października 2011 r. przesłano do wiadomości J. O. i M. D. wezwanie dla świadka – J. K., wraz z informacją o możliwości wzięcia przez strony udziału w przeprowadzeniu dowodu. Przesyłki zostały jednak zwrócone organowi z adnotacją organu doręczającego, że zarówno jeden jak i drugi adresat, nie zamieszkują przy ul. [...]. Następnie, organ wystąpił o udzielenie informacji o J. O. i M. D. do Krajowego Rejestru Karnego, skąd uzyskał informację, sporządzoną w dniu 7 października 2011 r., że wskazane osoby nie figurują w kartotece osób pozbawionych wolności oraz poszukiwanych listem gończym Krajowego Rejestru Karnego. Wnioskiem z dnia 9 listopada 2011 r., Kierownik Wydziału Spraw Obywatelskich, z upoważnienia Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla, wystąpił na podstawie art. 34 § 1 K.p.a. do Sądu Rejowego w Kędzierzynie-Koźlu o wyznaczenie przedstawiciela dla nieobecnych J. O. i M. D., proponując na przedstawiciela pracownika Urzędu Miasta Kędzierzyn-Koźle, B. B.-J. Postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu Wydział III Rodzinny i Nieletnich, ustanowił dla nieznanych z miejsca pobytu – J. O. i M. D. kuratora w osobie B. B.-J., celem reprezentowania w postępowaniu o wymeldowanie. W dniu 20 marca 2012 r. Kierownik Wydziału Spraw Obywatelskich wydał, z upoważnienia Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle, decyzję nr [...], którą orzekł o wymeldowaniu J. O. i M. D. z pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. Decyzja ta doręczona została M. G. do rąk B. B.-J. w dniu 20 marca 2012. Pismem dnia 5 lipca 2012 r. M. D. wystąpił do organu o przesłanie mu wydanej decyzji (błędnie oznaczonej w piśmie jako postanowienie z dnia 3 kwietnia 2012 r.- przyp. Sądu) wskazując, że od wielu miesięcy odbywa karę pozbawienia wolności i nie otrzymał żadnego pisma dotyczącego postępowania o wymeldowanie go z pobytu stałego. Swoją prośbę uargumentował prawem do odwołania i wolą jego złożenia po zapoznaniu się z dokumentacją. W dniu 25 lipca 2012 r., na adres Aresztu Śledczego w [...], doręczono M. G. decyzję o wymeldowaniu. Pismem z dnia 25 lipca 2012 r., zatytułowanym "wniosek", które do organu wpłynęło w dniu 30 lipca 2012 r., M. D. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 20 marca 2012 r. Wskazał w nim, że od listopada 2011 r. do chwili obecnej przebywa w areszcie śledczym, a do maja 2012 r. odbywał również karę pozbawienia wolności. Przed odbyciem kary mieszkał jednak przy ul. [...] i nic nie było mu wiadomo o prowadzeniu postępowania w przedmiocie wymeldowania go ze stałego pobytu. Stwierdzając, że nie wie dlaczego mieszkanie zostało zdane przez "jakiegoś" J. K. wyjaśnił, że nigdy nie wyjechał do Niemiec i nawet nie było to możliwe, bo odbywał karę. Wskazał ponadto, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca i dlatego jego wniosek jest zasadny. Postanowieniem z dnia 3 września 2012 r., nr [...], Wojewoda Opolski odmówił M. D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W przywołał określone w art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. przesłanki przywrócenia terminu oraz wyjaśnił, że organ obowiązany jest przywrócić termin, gdy zostaną one spełnione łącznie. Stosownie też do tego uznał, że wnioskodawca nie spełnił łącznie wszystkich tych przesłanek. Przy czym organ stwierdził, że wnosząc prośbę o przywrócenie terminu M. G. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Podkreślił, że przed ustanowieniem kuratora podejmował próby informowania strony o toczącym się postępowaniu, poprzez wysłanie zawiadomienia o jego wszczęciu. Zawiadomienie to nie zostało jednak odebrane, co stoi w sprzeczności z twierdzeniem M. D., że przed tym jak trafił do aresztu (w listopadzie 2011 r.), stale przebywał w miejscu pobytu stałego. Jako decydujące o odmowie przywrócenia terminu organ wskazał jednak to, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie zostało złożone odwołanie od decyzji, tj. nie dokonano czynności dla której określony był termin. Wnosząc na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, M. D. zarzucił organowi rażące naruszenie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., jak również wskazał na błąd w ustaleniach faktycznych, co do posiadania przez niego wiedzy o prowadzonym postępowaniu. Skarżący podniósł, że nie mógł w terminie zaskarżyć decyzji, gdyż nie wiedział, że jest prowadzone postępowanie. Wskazał, że dopiero w sierpniu dowiedział się o wydaniu decyzji. Od razu też wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący wyjaśnił, że ustanowiony przez sąd, podczas odbywania przez niego kary, kurator, w piśmie z dnia 14 września 2012 r. zaznaczył, że nie wiedział o pozbawieniu go wolności, gdyż korespondencja wysłana dnia 20 października 2011 r. na adres zameldowania (ul. [...]) wróciła z adnotacją, że adresat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem. Zaakcentował, że skoro w dniu 13 września 2011 r. lokal mieszkalny został przekazany przez J. K., będącego dla niego osobą obcą i nieuprawnioną, to w dniu 24 października 2011 r. nie mógł już przebywać w tym lokalu. Zaznaczył, że do chwili zatrzymania w 2009 r., na stałe zamieszkiwał w lokalu przy ul. [...] i nigdy dobrowolnie go nie opuścił. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski przytoczył stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 532/12, Referendarz sądy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego oświadczy, że wiadomo mu, iż od listopada 2011 r. skarżący przebywał w areszcie, natomiast do maja 2012 r. odbywał karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej P.p.s.a.), Sąd wydaje przy tym rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. To z kolei oznacza, że w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona, Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Nie jest jednak władny do zastępowania organów administracji publicznej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a, uwzględnienie skargi następuje poprzez uchylenie decyzji lub postanowienie w całości albo w części, w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona w niniejszej sprawie, według powyższych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie odpowiada ono wymogom prawa, gdyż wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., regulującymi instytucję przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu administracyjnym, termin w razie jego uchybienia podlega przywróceniu, na prośbę zainteresowanej osoby, jeżeli uprawdopodobni ona, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a wniosek o przywrócenie terminu złoży w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz ze złożeniem wniosku dopełni czynności, dla której określony był termin. Ustawodawca uzależnił zatem przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym od łącznego spełnienia kilku przesłanek. W myśl art. 59 § 2 K.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Stosowne do art. 58 K.p.a. podejmując rozstrzygniecie w przedmiocie przywrócenia terminu winien on tym samym ustalić, czy spełnione zostały wszystkie określone przez ustawodawcę przesłanki. Niespełnienie którejkolwiek z nich, nawet przy zaistnieniu pozostałych, czyni bowiem niedopuszczalnym przywrócenie terminu. Dokonując ustaleń w graniach określonych art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. organ zobowiązany jest również do przestrzegania zasad postępowania administracyjnego. Prowadząc postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu winien zatem, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., podejmować działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla podjęcia takiego rozstrzygnięcia i dokonać oceny na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. W tym zakresie, jeżeli wniosek nie czyni zadość wymaganiom ustawowym, na mocy art. 64 § 2 K.p.a. powinien także wezwać wnoszącego do usunięcia jego braków. Natomiast uzasadniając postanowienie wydane na podstawie art. 59 § 1 K.p.a. powinien wskazać fakty i dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym odmówił wiarygodności. W niniejszej sprawie wątpliwości nie budzi okoliczność uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 20 marca 2012 r., wydanej w sprawie wymeldowania go z pobytu stałego. Jak wynika z akt sprawy, decyzja ta doręczona została w trybie art. 48 § 1 K.p.a. do rąk kuratora ustanowionego przez sąd dla M. G., na wniosek organu o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej, w dniu 20 marca 2012 r. Termin do wniesienia odwołania, jak prawidłowo ustalił organ, upłynął z dniem 3 kwietnia 2012 r. Z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący wystąpi w piśmie z dnia 25 lipca 2012 r., co oznacza, że w świetle art. 58 § 1 K.p.a. wniosek taki był dopuszczalny i stanowił przedmiot zaskarżonego postanowienia. Oceniając zatem legalność zaskarżonego postanowienia w kontekście przesłanek przywrócenia terminu, w ocenie Sądu należy stwierdzić, że organ nie poddał złożonego przez skarżącego wniosku wszechstronnej analizie i ocenie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ dokonał ustalenia w zakresie tego, czy wniosek został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Okoliczność ta, jak już wcześniej wskazano, stanowi jedną z kumulatywnych przesłanek przywrócenia terminu, podlegających ocenie i badaniu organu przy rozpoznawaniu wniosku. Brak dokonania ustaleń oraz oceny w tym zakresie, bez wątpienia powodował naruszenie przez organ obowiązku dokonania ustaleń, co da zaistnienia tej przesłanki, w oparciu o dokładnie wyjaśniony stan faktyczny, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Przywołanym przepisom organ uchybił również dokonując oceny co do tego, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki w postaci uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi oraz złożenia jednocześnie z wnioskiem odwołania od decyzji. Wskazać też trzeba, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 58 § 1 K.p.a. jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na niemożliwość dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi bowiem tylko wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Oznacza to, że przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawca powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niego niezależna. Jednocześnie jednak nie powoduje to zwolnienia organu z obowiązku podjęcia wszelkich działań, w celu potwierdzenia wiarygodności okoliczności powołanych we wniosku, zwłaszcza jeśli są one dla organu mało przekonywujące, bądź też są lakoniczne i ogólnikowe. Jeśli organ uzna, że wskazane okoliczności nie są wystarczające do oceny braku winy w uchybieniu terminu, powinien podjąć działania wyjaśniające, w tym także, realizując zasady wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., wezwać stronę do uzupełnienia wniosku. Wprawdzie przyjąć należy, że nieuprawdopodobnienie braku winy stanowi podstawę do odmowy przywrócenia terminu, bez wcześniejszego wezwania do uzupełnienia wniosku w tym zakresie, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., jednakże w sytuacji, gdy we wniosku strona wskazuje na okoliczności, z powodu których nie mgła brać udziału w postępowaniu i dokonać czynności procesowej organ powinien podjąć działania niezbędne do wyjaśnienia tej kwestii, w tym także może zastosować wskazany tryb. Ocena, czy został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu powinna się przy tym odwoływać do wskazanych przez stronę okoliczności. W niniejszej sprawie skarżący wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wyraźnie wskazał, że w trakcie postępowania o wymeldowanie go z miejsca pobytu stałego przebywał w areszcie oraz odbywał karę pozbawienia wolności i nie posiadał wiedzy o prowadzonym postępowaniu. Wydając zaskarżone postanowienie organ nie odniósł się jednak do tych okoliczności, jako mogących uprawdopodobniać brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Dokonując oceny nie rozważył ich przy tym w kontekście okoliczności faktycznych związanych z zastępczym doręczeniem decyzji do rąk kuratora, czy też istnieniem lub brakiem możliwości zapoznania się skarżącego z jej treścią przed upływem terminu do wniesienia odwołania. W zakresie oceny co do spełnienia przesłanki z art. 58 § 1 K.p.a. organ ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Dokonując oceny we wskazanym zakresie nie odniósł się do żadnych okoliczności faktycznych. W szczególności nie wyjaśnił, dlaczego pominął okoliczności wskazane przez skarżącego, czy też uznał, że nie mogą one uprawdopodobniać braku winy w uchybieniu terminu. Przedstawiona w zaskarżonym postanowieniu w tym zakresie ocena dokonana zatem została z naruszeniem określonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, a także zasady swobodnej oceny wynikającej z art. 80 K.p.a. Jednocześnie też, uzasadnienie postanowienia nie odpowiadało w tym zakresie wymogom wynikających z art. 107 § 3 K.p.a. Dostrzec trzeba, że jakkolwiek skarżący nie wskazał wprost, że powołane przez niego okoliczności winny zostać uwzględnione jako uprawdopodobniające brak jego winy w uchybieniu terminu, organ winien się do nich odnieść, dokonując oceny i rozważyć ich znaczenie w kontekście przesłanek przywrócenie terminu. Uznając zaś, że są niewystarczające do jej dokonania winien podjąć działania mające na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy i potwierdzenie przez wnioskodawcę, w jakim zakresie okoliczności wskazane we wniosku mogły mieć wpływ na ich spełnienie. Na zasadzie art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. powinnością organów jest prowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa, informowanie stron o okolicznościach mających wpływ na ich prawa i obowiązki oraz wyjaśnianie zasadność przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwieniu sprawy. Z punktu widzenia tych zasad, doniosłą rolę zatem pełni uzasadnienie rozstrzygnięcia, którego funkcją jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało rozważone, a także wyjaśnienie przyczyn, z powodu których nie zostało uwzględnione. Jako uchybienie obowiązkom wynikającym z powołanych wyżej przepisów uznać również należy brak ustosunkowania się w uzasadnieniu do twierdzeń wskazanych przez stronę. Dokonanie oceny bez odniesienia się do okoliczności i argumentów wskazanych przez stronę, a tym samym pozostawienie ich poza rozważaniami, ocenić trzeba, jako przekroczenie sformułowanej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Stosownie do powyższego uznać należało, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie bez uwzględnienia okoliczności wskazanych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu, organ uchybił wskazanym powyżej przepisom regulującym postępowanie administracyjne. W ocenie Sądu, zakwestionować również należy stanowisko organu co do tego, że skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie złożył odwołania. Wynikający z art. 58 § 2 K.p.a. warunek jednoczesnego dokonania obu czynności, tj. złożenia wniosku o przywrócenie terminu i wniesienie odwołania, nie musi bowiem polegać na złożeniu odrębnego pisma, będącego odwołaniem od decyzji. Warunek jednoczesnego dopełnienia czynności jest spełniony również wtedy, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu jednocześnie kwestionuje rozstrzygniecie organu pierwszej instancji, co należy traktować jako dokonanie czynności polegającej na wniesieniu odwołania. Zauważyć trzeba, że ustawodawca nie przewidział szczególnych warunków jakie winno spełniać odwołanie. Zgodnie z art. 128 K.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, jeżeli wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Na gruncie tej regulacji przyjąć należy, że koniecznym warunkiem uznania pisma za odwołanie jest jedynie stwierdzenie, że strona wyraża swoje niezadowolenie z wydanej decyzji. Nie jest konieczne zatytułowanie pisma jako "odwołanie". O takim charakterze decyduje bowiem jego treść wyrażająca dezaprobatę dla wydanej decyzji. Skoro, zgodnie z art. 128 K.p.a., odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, to tym samym nie jest konieczne formułowanie w nim konkretnych zarzutów wobec kwestionowanej decyzji. Zamieszczenie w treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wypowiedzi odnoszącej się decyzji, którą strona chce zaskarżyć, powinno być traktowane, jako spełnienie wymogu z art. 58 § 2 K.p.a., co do jednoczesnego dokonania czynności, dla której termin był określony, a więc wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie, jak dostrzegł organ, skarżący nie złożył odrębnego pisma oznaczonego jako odwołanie od decyzji z dnia 20 marca 2012 r. o wymeldowaniu go z miejsca pobytu stałego. Jednakże we wniosku o przywrócenie terminu wyraźnie zakwestionował tę decyzję wskazując, że jest ona dla niego krzywdząca. W ocenie Sądu, pismo skarżącego z dnia 25 lipca 2012 r. należało także potraktować - ze względu na jego treść - jako wniesienie odwołania od decyzji. W związku z tym uznać należało, że organ dokonał w tej materii błędnej wykładni art. 58 K.p.a., naruszając przy tym przepisy art. 7, art. 9 K.p.a. Dodać też przyjdzie, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazywało na wolę skarżącego zaskarżenia tej decyzji. Organ zatem winien uwzględnić intencję strony, a nie tylko literalną treść tytułu pisma z dnia 25 lipca 2012 r. Mając w omawianym zakresie jakiekolwiek wątpliwości organ powinien zwrócić się do strony o jednoznaczne określenie się w tej kwestii. Organ nie wezwał skarżącego do jednoznacznego określenia jego woli i wbrew temu co wynikało z okoliczności faktycznych sprawy, nieprawidłowo uznał, że wraz ze złożeniem wniosku skarżący nie wniósł odwołania. Reasumując, w ocenie Sądu uznać należy, że w niniejszej sprawie organ nie dokonał prawidłowej oceny, w zakresie przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i wydając zaskarżone postanowienie naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku oparto na dyspozycji art. 152 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do konieczności ponownego zbadania, czy w sprawie zaistniały przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, przy uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez skarżącego oraz z poszanowaniem przywołanych zasad postępowania administracyjnego.